mountainbike.be
08/11/2018
Reisverhalen

Reisverslag: RocduMaroc 2018

Drie mountainbikevrienden die op zoek gaan naar een nieuwe uitdaging... Na drie deelnames aan de Roc d'Azur wilden we dit jaar eens iets anders, iets groters, iets meer avontuurlijk: de RocduMaroc!
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
© RocduMaroc
Reclame op Facebook is een irritant gegeven...behalve als het over de fietssport in het algemeen en zeker de mountainbikesport in het bijzonder gaat: dan trekt het ongewild je aandacht. Ook die avond, toen plots een advertentie over de RocduMaroc tevoorschijn kwam. ‘Hmmm, ziet er prima uit’, was de eerste reactie... De vrienden eens polsen! ‘Ja, heftig... Ziet er geweldig uit!’ Er gingen enkele weken overheen, en toen beginnen zoeken naar wat meer info.
 
Op woensdagavond 10 januari vond er een persvoorstelling over deze extreme mountainbikechallenge plaats in een hotel in Antwerpen. Eén van ons drieën, Kristof, is werkzaam in Antwerpen en meldde zich aan als ‘aanwezig’. Hij was meteen overtuigd, de organisatie en presentatie zagen er veelbelovend uit en hij zag het helemaal zitten... maar niet alleen, we zouden dit met ons drieën doen. Kristof (41), Erwin (48) en ikzelf, Dave (43), besloten de RocduMaroc 2018 te gaan rijden onder de teamnaam Maasland-bikers. Onze racenummers zijn respectievelijk 72, 74 en 73. Wanneer we de officiële RocduMaroc fietstenues van Bioracer opgestuurd kregen, waren we helemaal klaar om aan de voorbereiding te beginnen!
 
Ik hoor jullie denken, wat is dat eigenlijk, die RocduMaroc? Wel, het is een mountainbike-avontuur dat bestaat uit zes etappes met in totaal 666 km en ca. 8500 hoogtemeters doorheen het Atlas- en Sarogebergte in Marokko, met uitlopers richting Sahara-woestijn. Inderdaad... waaaauw!
 
Op zondag 2 september werden we verwacht op de informatiedag in Ronse, verschillende interessante workshops zouden ons voorbereiden op dit avontuur, zoals een workshop GPS-gebruik in Afrika, EHBO, preparatie fiets, what to bring, ... We hadden een kartonnen fietsdoos besteld die ter plaatse afgehaald moest worden, er werd ons piekfijn uitgelegd hoe de fiets te verpakken, welke banden het meest geschikt zijn, welk reservemateriaal we best meenamen, kortom deze informatiedag stoomde ons helemaal klaar voor dit avontuur.
 
Op zaterdag 13.10.2018 omstreeks 12.00 uur werden we verwacht in Zaventem, om 14.45 vertrekt onze vlucht... een gecharterde vlucht, een volledig vliegtuig deelnemers. Zelfs de zetelovertrekjes in het vliegtuig waren gepersonaliseerd met het RocduMaroc logo. Het wachten werd ons zeer aangenaam gemaakt dankzij een geste van Brussels Airlines, we mochten eerst een hapje eten en drankje nuttigen in ‘The Loft’, de exclusieve loge van Brussels Airlines. Al tijdens de informatiedag leerden we de medereizigers kennen, dit kende hier een vervolg. De deelnemers kwamen voornamelijk uit België en Nederland, ook waren er enkele fietsers met de Franse nationaliteit. Een kleurrijk deelnemersveld van alle leeftijden, van 21 tot 70!
 
Na een vlucht van een goede drie uur kwamen we aan in Marokko. De luchthaven van Ouarzazate is een kleine maar charmante luchthaven zoals we ze hier niet kennen. Vanuit het vliegtuig, over de tarmac naar de paspoortcontrole. Daar gepasseerd stonden enkele minibusjes ons op te wachten voor de transfer naar een typisch Marokkaans hotel. Eens de check-in doorlopen was het tijd om ons wat op te frissen en te genieten van een heerlijk avondmaal. De avond sloten we af op het terras met een fris biertje, een muzikaal duo zorgde voor de nodige sfeer. Het was een vermoeiende dag dus heel laat werd het niet. 
 
De volgende dag startte met een uitgebreid ontbijt, de nodige calorieën opdoen voor de eerste “testrit” later op de dag. Maar eerst dienden we onze GPS-toestellen in te leveren voor het uploaden van de tracks. Onze fietsen, die via vrachtwagen hun bestemming vonden, dienden gemonteerd te worden, al dan niet met de hulp van de meegereisde mecaniciens. De lunch, die door de catering van de organisatie verzorgd werd, gaf ons een idee wat te verwachten op culinair gebied deze week. Zeer degelijke en overheerlijke Belgische kost!
 
In de namiddag volgde een testrit van zo'n 35 km en 500 hm. Deze rit gaf ons een idee van de ondergrond, het landschap en het klimaat tijdens de zes etappes. Al snel wordt ons duidelijk dat dit zes heel mooie etappes gaan worden. Prachtige vergezichten, sublieme singletracks en een meer dan pittige klim worden ons onder de wielen geschoven. Op het einde van de rit pikken we nog een plaatselijk terrasje mee. Andere deelnemers gingen ons voor, het werd gezellig!
 
Na een heerlijk diner, ditmaal verzorgd door het hotel, volgde een briefing met nuttige info over het verdere verloop van de week en, vooral, over de eerste etappe van de RocduMaroc 2018.
 
Maandag 15.10.2018, de echte start van RocduMaroc 2018!
Stage 1: Ouarzazate-Ghasset
 
We worden al om 06.00 uur aan het ontbijt verwacht, de bagage moet ingeladen worden voor transport naar het bivak. Camelbaks en drinkbussen worden gevuld. Er wacht ons een tocht van 115 km en 1700 hm. Omstreeks 08.00 uur verzamelen we aan een soort burcht/ruïne waar de officiële start wordt gegeven, indrukwekkend! Er wordt afgeteld, een drone filmt en fotografeert het hele gebeuren, 147 mountainbikers zetten zich in beweging en doen het zand opstuiven. We zijn eraan begonnen!
 
Wat volgt is een afwisseling van adembenemende vergezichten, snelle afdalingen, droge rivierbeddingen en pittige klimmen waar geen eind aan lijkt te komen. Het decor kan zomaar dienst doen in een indianenfilm. Het lijkt wel de Grand Canyon! Drie bevoorradingsposten, door de organisatie CP's (controleposten) genaamd, voorzien ons van de nodige sportdrank of water en voldoende eten. Energierepen, koeken, fruit, noten, ... alles is voorhanden om ons van voldoende koolhydraten en calorieën te voorzien. Verschillende fotografen en drones zijn meegereisd om de trip op de gevoelige plaat vast te leggen. 
 
De laatste 20 km zijn het zwaarst, stevige wind op kop doet ons stoempen om het bivak te bereiken. Een heerlijk gevoel wanneer je dit in de verte ziet opduiken! Het bivak bestaat uit een aantal grote tenten, opgebouwd in een U-vorm rond een kampvuur. De grond is overal bedekt met tapijten, wat een gezellige indruk geeft, de toiletten en douches bevinden zich een 50-tal meter verder van het bivak. Er zijn ons een tiental fietsers voorgegaan, we hebben het dus zeker verre van slecht gedaan. Al is dit geen wedstrijd, het is toch een goed gevoel wanneer blijkt dat je bij de eersten bent. Een heerlijke spaghetti bolognaise staat voor ons klaar. Elke dag wordt er een pasta voorzien om de eerste honger te stillen en om op krachten te komen, ook wordt er een halve liter ORS (recuperatiedrank) voorzien voor elke deelnemer om de spieren terug de nodige kracht te geven.
 
Wat volgt is het opzetten van de tent. Opzetten is een groot woord, de tent plooit vanzelf open maar door de stevige wind is het een hele klus om deze op zijn plaats te houden. De haringen in de harde grond kloppen is ook een hele klus, maar gelukkig zijn er voldoende keien om de tent op zijn plaats te houden. De matrassen worden afgehaald op het afhaalpunt en we installeren ons in de persoonlijke tent die voor iedere deelnemer werd voorzien. Voor koppels zijn er tenten voor twee personen.
 
De douche doet meer dan deugd, een frisse Vedett en/of frisdrank ook. Om 19.30 uur volgt er een driegangendiner. Ook nu weer is het eten overheerlijk, in de middle of nowhere wordt er stevige Belgische kost voorzien... straf! We sluiten af met een briefing over de volgende dag/tocht.
 
Dinsdag 16.10.2018
Stage 2: Ghasset – Ait-Toumert
 
Vandaag staat de zwaarste tocht op het programma, circa 115 km en 2350 hm, het wordt dus klimmen vandaag! Omstreeks 06.30 uur nemen we een stevig ontbijt uit het vuistje. Er wordt van ons verwacht dat we de tent plooien en opbergen. Geen makkelijke klus maar eens je het in de vingers hebt, is het kinderspel. Verschillende mensen van de organisatie staan ter beschikking om ons hiermee te helpen. 
 
Na het inladen van de bagage starten we omstreeks 07.30 uur. Ook nu weer krijgen we een zeer gevarieerd landschap te zien. De rivierbeddingen zijn iets minder droog waardoor we al snel natte voeten hebben, gelukkig is ook nu weer de zon van de partij waardoor alles snel droogt. We rijden door verschillende dorpjes, de kinderen staan ons langs de pistes aan te moedigen en vragen constant achter stylo's, ook dat zullen we de volgende dagen meermaals horen... Monsieur, stylo, stylo, s'il vous plait... Verschillende bikers krijgen het zwaar, zeer zwaar. Omwille van onder meer de wind was het een korte nacht, en de vermoeidheid begint toe te slaan. Er komt geen einde aan de klimmen en ze zijn steil, zeer steil. Weinig ruimte voor recuperatie omdat er constant geklommen dient te worden. Gelukkig zijn er ook nu weer drie bevoorradingen met voldoende eten en drinken. 
 
Omstreeks 16.30 uur bereiken we moe maar voldaan het bivak. Sommige bikers bereiken het bivak pas in het donker, wat het allemaal nog een stuk moeilijker maakt. Niet alleen is het moeilijker fietsen in het donker, je moet ook zorgen dat je GPS het zolang uithoudt, want zonder GPS is het onbegonnen werk. Als je er dan ook nog eens alleen voorstaat, dan kan de moed al snel in de schoenen zakken.
 
We beginnen routine te krijgen in het opzetten van de tenten, toch kijken we stiekem uit naar morgen... want dan overnachten we in een hotel. Nog eens overnachten in een echt bed. De nacht verloopt, door het ontbreken van wind, een stuk rustiger, iedereen slaapt veel beter en kan beter uitgerust aan rit 3 beginnen.
 
Woensdag 17.10.2018
Stage 3: Ait-Toumert – El Kelaa M'Gouna
 
Vandaag staat er een kortere etappe van 76 km en 1100 hm op het programma, de eerste 30-40 km is het vooral klimmen, in de namiddag rijden we vooral via singletracks door dorpjes. De omgeving is hier heel anders, veel meer groen en veel meer beweging, er is een markt bezig en we passeren verschillende ateliertjes waar plaatselijke ambachtslui hun ding doen. Af en toe wordt er vreemd opgekeken wanneer we passeren, zoveel mountainbikers hebben ze nog nooit zien passeren. De etappe verloopt rustig verder en omstreeks 15.30 uur komen we aan in het hotel. Andere fietsers hadden blijkbaar hetzelfde idee als ons, fietskleding uitwassen! Op verschillende plaatsen ligt kleding te drogen. Na het verorberen van de pasta zoeken we onze kamer op, installeren we ons en genieten van een deugddoende douche. Later op de avond worden we alweer culinair verwend en een plaatselijk dansgroepje luistert de avond op. Laat wordt het niet, er wacht ons morgen weer een zware etappe.
 
Donderdag 18.10.2018
Stage 4: El Kelaa M'Gouna – Alnif
 
Vandaag rijden we richting Saro-gebergte. Een etappe van 124 km en 1700 hm. Dit gebergte is veel ruwer dan het Atlas-gebergte, getuige hiervan zijn de bergflanken die bezaaid liggen met grote stenen. Ook de afdalingen zijn ruwer, dus nog beter opletten om valpartijen te vermijden. En valpartijen zijn er de afgelopen dagen al geweest, gelukkig zonder veel erg. Er staat een medisch team klaar om de eerste zorgen toe te dienen mocht het nodig zijn. Er wordt dus veel afgedaald, wat de etappe minder zwaar maakt maar toch niet te onderschatten. Veel fietsers vonden deze etappe de mooiste van allemaal. De vergezichten zijn alweer adembenemend, soms weet je gewoon niet waar te kijken, overal is er wel iets te zien. Er wordt dan ook de nodige tijd uitgetrokken voor foto's en video's.
 
Vrijdag 19.10.2018
Stage 5: Alnif – The Mummy
 
Dag 5... de etappe die het meest besproken werd de afgelopen dagen, de etappe waar iedereen een beetje schrik van heeft: 152 km, zanderige ondergrond, weliswaar beperkt in hoogtemeters (ca. 900) maar toch... niet veel bikers hebben al een tocht van 152 km op de mountainbike gemaakt. Maar we staan ervoor en moeten erdoor. Bij zowat alle deelnemers beginnen de fysieke ongemakken zwaar te wegen. De combinatie van zon en wind schuurt de lippen open, blijkbaar niet alleen bij ons want we zien meer en meer fietsers met lippenbalsem op de gesprongen lippen. Wat nog erger is, is de zadelpijn, ook van dit fenomeen hebben veel deelnemers last. We smeren ons zitvlak 's avonds in met een balsem maar echt helpen doet het niet meer.
 
Omstreeks 07.00 uur starten we aan de ‘horroretappe’. De eerste CP is op ca. 40 km, een km of 10 eerder rijd ik voor de eerste keer sinds de start lek. Mijn 2.8 banden heb ik nochtans tubeless gelegd, maar het lek zit op een vervelende plaats, in de hiel van de band. Er zit niets anders op dan een binnenband te monteren. Er zijn rijders bij die ongeveer elke etappe wel een paar keer lek rijden, de organisatie raadde niet voor niets banden met versterkte flanken aan. Ik mag dus van geluk spreken...
 
De vlaktes die we passeren lijken eindeloos, door de stevige wind gaat het allemaal net iets minder vlot. De vlaktes gaan naadloos in elkaar over en de ondergrond varieert van zand met een ‘korstje’ over zand met stenen, alles blijkt vrij goed te rijden. Nog eens 35 km later zien we in de verte de vlaggen van CP2 opduiken. Sommigen volgen strikt de GPS track, anderen rijden er in een rechte lijn naartoe, wat maakt dat het deelnemersveld zich over een breedte van twee kilometer verspreidt, een mooi zicht! Vanaf de tweede bevoorrading gaat het over alweer eindeloze vlaktes. Meer dan af en toe een boompje of struik en aan de rand van de vlaktes heuvels, zijn er niet te zien. 
 
Het blijft stoempen tegen de wind in. De ondergrond wordt langzaam maar zeker zanderiger en de etappe begint slachtoffers te eisen, sommigen stappen even af om op adem te komen, anderen hangen met de armen over het stuur, zoekend naar de houding die het minste pijn doet. In de verte duiken alweer de vlaggen van CP3 op, tijd om de magen te vullen en de dorstigen te laven. Na een tiental minuten zetten we onze tocht verder over relatief goed te berijden grindpaden. De omgeving blijft adembenemend mooi. Na km 140 komen we aan een asfaltweg... nog ongeveer 12 km te gaan. Langzaam maar zeker naderen we het bivak, gelegen op een unieke locatie. Te midden van een krater heeft men het bivak opgebouwd, een week of 2 voor onze komst heeft men met een bulldozer de zanderige binnenkant moeten gelijk trekken om een egale ondergrond te creëren om onze tenten zo comfortabel mogelijk op te zetten.
 
De avond verloopt volgens de ondertussen vaste routine. Bij het vallen van de avond worden kaarsjes op de rand van de krater ontstoken, de barbecue gaat aan en we genieten van een alweer overheerlijke maaltijd. Tot laat in de avond sijpelen deelnemers oververmoeid maar bewust van hun prestatie binnen. Voor de eerste maal wordt het, voor ons, een lange avond met de nodige pintjes, want daar heeft de organisatie ook voor gezorgd. Iedere avond is er frisse Vedett en verschillende soorten frisdrank te krijgen. Dag 6 is een relatief makkelijke etappe, we kunnen ons dus iets permitteren.
 
Zaterdag 20.10.2018
Stage 6: The Mummy – Merzouga
 
De laatste etappe... ‘slechts’ 63 km en ca. 300 hm, vanop de top van de krater wordt het startsein gegeven. Wat volgt is een vrij technische afdaling, de snelle jongens zetten zich vooraan, de minder technisch begaafde rijders starten achteraan, de meest veilige oplossing. We zijn bij de eersten weg, opnieuw filmt een drone de indrukwekkende start. We razen richting asfalt om na een kilometer of twee links de piste op te rijden. Het eerste stuk van de etappe is qua omgeving en ondergrond te vergelijken met het laatste stuk van de vorige etappe. Tijdens het avontuur leerden we andere rijders uit onze buurt kennen, de voorbije dagen zaten we samen aan tafel en we besloten deze etappe samen uit te rijden.
 
Vandaag maar 1 CP, meer dan voldoende gezien de omstandigheden, na zo’n 35 km passeren we en eten en drinken we nog een beetje. Het ontbijt is nog niet verteerd. We vervolgen onze weg over witte zandvlaktes, het lijkt wel zand met een laagje cement over, het bolt vrij goed. De meeste hoogtemeters liggen inmiddels achter ons en we naderen de zandduinen van Merzouga. De meegereisde fotografen leggen de vele slip- en valpartijen maar al te graag vast. Eens de heuvels gepasseerd zien we de finish. Onder luid applaus en aangemoedigd door de enthousiaste spreker aan de microfoon rijden we moe maar voldaan over de finish. RocduMaroc 2018 zit erop en het was fantastisch!
 
Met dank aan Elisabeth, Gert en hun voltallige crew voor de prima organisatie!

Aftermovie RocduMaroc 2018

 
 
Editie 2019
 
Ook volgend jaar vindt de RocduMaroc plaats, en dit tussen 12 en 20 oktober 2019. Nieuw volgend jaar is de wedstrijdcategorie. Zo willen de organisatoren een veel ruimer publiek aanspreken. Registreren voor de editie van 2019 kan vanaf nu donderdag, 01.11.2018.

Inschrijven kan via de site van RocduMaroc
Auteur: Dave Gerits
tags Fietstoerisme Roc du Maroc Marokko RocduMaroc
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy