mountainbike.be
30/10/2018
Reisverhalen

The Longest Day: een terugblik op de BeMC 2018

Wat ik vooral onthoud van mijn BeMC editie 2018? Centjes in de parkeermeter, Brusselse wafels rond mijn oren, bosjes opgevers in epische weersomstandigheden op de slotdag, en die 50 kilometer van die ene rit, de langste uit m’n bikerbestaan. Onder het motto: als je lang genoeg wacht om terug te blikken, lijkt zelfs het zwaarste afzien plezant, leest u hieronder ons eigen ervaringsverslag van de recentste Belgian Mountainbike Challenge.
Rit 1: toen nog energie om naar de fotograaf te zwaaien
© Mountainbike.be
Rit 2: vergeefse poging tot nieuwe krachten vinden
© Mountainbike.be
Rit 3: 'klakske' scheef en gáán!
© Mountainbike.be
Bijna een half jaar geleden is het intussen, die dekselse Belgian Mountainbike Challenge. Onderstaande zit intussen bijna aan het eind van zijn sportseizoen. Nog wat toertochtjes, geregeld baantjes trekken in het zwembad en een trailrun hier en daar: kwestie van de voorbereiding op 2019 straks niet vanaf 0 te moeten beginnen. Wat dat met de BeMC te maken heeft? Wel, dit: tot nu teer ik nog altijd voor een stuk op de portie conditie die ik samen met het finishersshirt mee naar huis mocht nemen na de BeMC (en de voorbereiding die daaraan vooraf ging).

De BeMC voorstellen hoeft niet meer: de driedaagse in en om La Roche is intussen een begrip en heeft me al drie edities tot het uiterste doen gaan. Veel getrouwe parcoursstukken zitten intussen in m’n geheugen gebrand. Leuk dus dat de nieuwe openingsrit onontgonnen BeMC-terrein richting Erezée ging opzoeken. Dat startte voor mij en nogal wat anderen met een kleine domper: door enkele fysiek en technisch veeleisende passages begon de BeMC na de traditionele asfaltstartklim met behoorlijk veel wandelwerk. Even puffen, maar wat volgde, bezorgde ons wel veel plezier: ik reed met de glimlach rond over de lange bospassages over vaak smallere en ruigere trails. En toen ik op een natte keiafdaling net niet mijn voorwiel in de stuntelende voorganger voor mij parkeerde, schoot de adrenaline door m’n lijf. Daarvoor zijn we gaan mountainbiken!

Jammer dat door enkele fikse onweders enkele grote modderpoelen, in combinatie met de grote pelotons halfweg het pak, af en toe de fun verpestten met opnieuw een wandeling annex file. Door al dat nieuwe terrein zou een mens intussen wel durven vergeten dat hij de BeMC aan het afwerken is, maar in deel 2 van de etappe kwam dat getrouwe BeMC-gevoel weer de kop opsteken: een eerste tik van de hamer, en onze eerste centjes rolden al de parkeermeter in. De kloeke beklimmingen die ook rond Erezée te vinden zijn, hebben er aardig ingehakt bij mij en de andere deelnemers. Nu al spierkrampen aan het einde van de eerste - en allicht gemakkelijkste - van drie dagen: motiverend is dat!

Brusselse wafel

De koninginnenrit van de BeMC: één van de weinige sportuitdagingen waar ik nog met knikkende knieën aan de start verschijn. Het plan leek strak, toch op papier: krachten sparen en het energievaatje blijven bijvullen in de ‘snelle beginfase’ (vertaald naar BeMC-normen is dat: na een retesteile klim/afdaling volgt al eens een golvend kilometertje of twee alvorens je voorwiel weer verticaal omhoog of omlaag gaat). Ik hou me ook perfect aan die tactiek. Maar helaas, mijn lijf wil niet mee met m’n hoofd: al halfweg de rit krijg ik een wafel rond de oren waar ze in Brussel - thuisbasis van organisator Koenraad Vanschoren - alleen maar van kunnen dromen.

Wat volgde, zijn de langste 50 kilometer uit mijn bikebestaan: alleen al aan de nieuwe Muur van Bertogne komt geen eind (een fiets een onhaalbaar steile helling opsleuren, na een tijdje gaat het plezier daar af). Nadien tel ik niet de kilometers af, maar de hectometers. Aan het eind zelfs de klimmeters. Ik geef termen als ‘parkeren’ en ‘stilstaan’ een nieuwe betekenis, en ware het niet dat ik nachtmerries krijg van de lettercombinatie DNF, ik was binnendoor terug naar de finish in La Roche gereden. Gelukkig werd mijn doorzettingsvermogen ook op korte termijn beloond, met het betere daalwerk met name: stukken als de beruchte ‘Wall of Death’ en de enduro-afdaling van Maboge blijven BeMC-hoogtepuntjes.

Twee frustraties nog, onderweg: veel achtergelaten verpakkingen van gelletjes op het parcours (ook in 2018 wegen lege verpakkingen nog steeds minder dan volle, en kunnen ze dus terug in uw achterzak). Ten tweede: een kwade buur had er niets beter op gevonden dan aan het eind van een razendsnelle afdaling enkele stevige balken over het pad te gooien. Blij dat ik me daar nog even nuttig kon maken en de weg voor de achterliggers vrij kon maken.

Episch

Twee dagen ver in de BeMC, dan begin ik in de verte spontaan de laatste twee beklimmingen van de beruchte Muur van Borzée te zien, en een finishersshirt. Daar hingen dit jaar echter bijzonder veel regenwolken en mistvlagen tussen: voor het eerst in m’n vier edities laten de weergoden zich een dag van hun mindere kant zien in La Roche. Veel deelnemers laten een dag nattigheid en kilte voor wat ie is en kiezen voor de vlucht naar huis. Mijn hekel voor de letters DNS is bijna even groot als die voor DNF, en dus is niet-starten niet eens een optie.

Aan de start begin ik wel te twijfelen aan mijn kledingkeuze: de deelnemers rond me staan kou te kleumen ondanks regenvestjes, handschoenen en lange broek, ik had zoveel schrik om m’n motor bergop op te blazen dat ik koos voor korte mouwtjes en korte broek, plus een windstoppertje en armstukjes. Zonder verwarmende zalf of ondershirtje. Blijkbaar ben ik van het warmbloedige soort, want terwijl ik verkleumde mededeelnemers bij bosjes zie opgeven, geniet ik mateloos van de epische beelden: terwijl de deelnemers voor me in een mistbank verdwijnen, besef ik dat deze tocht me nog héél erg lang zal gaan bijblijven. Jawel, tot vandaag, een half jaar later.

Bizar ook: in tegenstelling tot de eerste twee etappes kom ik de man met de hamer deze keer niet tegen. Ondanks de regen ligt het parcours er nog goed berijdbaar bij, en de minder steile maar langere beklimmingen liggen m’n dunne beentjes beter dan het steile werk van dag 1 en 2. Ik kijk deze keer meer rond me dan naar m’n fietscomputer. Ik zie een verdwaalde koe, plots, middenin de track (hoe, wat, waar?). Ik moedig de oudste deelnemer aan, een man van 60 jaar, die me bergop losjes uit het wiel komt rijden. Ik laat wat druk uit de banden om meer grip te hebben, maar verlies net als mijn twee voorgangers toch even de strijd met de zwaartekracht op een natte keienafdaling. En ik wandel. Op de Muur van Borzée, tweemaal, net als iedereen rond me. En op een onfietsbare strook dwars overheen verschillende gevelde bomen, een stuk dat ik vorig jaar al had verwenst, en nu opnieuw.

Het finishersshirt aan het eind, dat kreeg in deze omstandigheden een denkbeeldig gouden randje: nog een tikje trotser dat ik er ook dit jaar bij was aan de finish van de BeMC. We hebben tijdens onze vier edities het evenement zien evolueren: het gemiddelde gewicht van de deelnemers in het recreantenpeloton gaat met het jaar omlaag, de razendsnelle opeenvolging van steile beklimmingen hakt er ondanks een verbeterende conditie met het jaar even diep in, en de organisatie schaaft beetje bij beetje zichzelf bij. Er waren een paar minpuntjes (bevoorradingsproblemen voor de laatste deelnemers, iets te veel wandelstroken voor de doorsnee recreant als ik, een manco aan sfeer aan het eind van de slotrit, en persoonlijk vond ik het ook jammer dat er geen geprint roadbook meer was), maar overall heeft de BeMC zijn topstatus flink verdiend.

De grote voldoening, die zit voor mij en veel andere recreanten vooral in die ene seconde: de seconde dat je na goed 250 kilometer en ruim 8000 hoogtemeter over de finishmat rijdt van de slotrit en beseft dat je het opnieuw hebt gehaald. Mission accomplished!

Editie 2019

De volgende editie van de BeMC ziet er een stukje anders uit: vier dagen in plaats van drie. Dat heeft er alles mee te maken dat UCI-geregistreerde rittenkoersen voortaan minstens vier dagen lang moeten zijn. Zowel wedstrijdrijders en recreanten krijgen op donderdag 9 mei een tijdrit van 18 km en 600 hm voor de wielen. In de drie ritten in lijn nadien dient de Muur van Borzée iedere keer als laatste scherprechter. Umpf!

Inschrijvingen voor de editie 2019 openen op donderdag 1 november, meteen na middernacht.
Auteur: Simon Lamon
tags BeMC La Roche Belgian Mountainbike Challenge
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy