mountainbike.be
09/05/2018
Reisverhalen

Reisverslag: het ABC van de Algarve Bike Challenge

Onze snelle testrijder Michiel maakte de voorbije weken het mooie weer met een lange rij overwinningen bij de masters, onze trage testrijder Simon geniet doorgaans van het mooie weer halfweg het pak. In afwachting van onze ‘grand départ’ in de BeMC, zijn testverslag van de Algarve Bike Challenge eerder dit jaar!
Dokkeren over de trappen van Tavira in de avondproloog
© Mountainbike.be
Het vaste zicht in de Algarve: brede brandwegen slingeren zich tegen weinig begroeide heuvels
© Mountainbike.be
De duoploegen zorgen voor een aparte dynamiek in het peloton
© Mountainbike.be
Veel klimwerk op brede paden in de koninginnenrit op zaterdag
© Mountainbike.be
Af en toe een technisch stukje tussen de brandwegen op dag 2
© Mountainbike.be
Leuke singletracks in de slotrit
© Mountainbike.be
Veel rivieroversteken, maar meestal niet over een brug
© Mountainbike.be
De organisatie heeft alles mooi op orde
© Mountainbike.be
De sfeer in het Portugees-Spaanse peloton is top
© Mountainbike.be
Waarvoor we het allemaal doen: een stevige finishermedaille
© Mountainbike.be
Oef! Aan het einde van ons Latijn op de eindstreep
© Mountainbike.be
Zijn we niet allemaal fan van het mountainbiken geworden omdat niets zo leuk is als een nieuwe trail te ontdekken? De paden in onze achtertuin kunnen we intussen blindelings en achterwaarts afrijden, dus is zo’n marathon of meerdaagse in eigen of buitenland traditioneel een hoogtepunt van het jaar.

Twee maand terug trokken we naar de Algarve Bike Challenge. De Algarve, dat zegt u vast en zeker iets: de streek in het zuiden van Portugal staat bekend voor zijn vele zonuren, zijn luchthaven in Faro en zijn veel te toeristische badsteden als Albufeira, maar herbergt ook heel wat lekkers voor een mountainbikemeerdaagse: het pittoreske kuststadje Tavira als uitvalsbasis, met vlakbij eindeloos ver heuvels met toppen boven de 500 meter.

Met 2 naar een GPS turen

Het was de zesde editie van de Algarve Bike Challenge die organisator Marco en zijn team dit jaar op poten hebben gezet. Daarbij deden ze de bewuste keuze om af te stappen van een UCI-licentie, en te organiseren op de nationale kalender. “Want tachtig procent van de deelnemers is hier voor de fun en niet voor het resultaat”, zegt Marco. Voor 2019 overweegt hij wel een terugkeer op de UCI-kalender. “In de aanloop naar de Olympische Spelen hebben UCI-punten een groter belang.”

Twee belangrijke karakteristieken heeft de Algarve Bike Challenge. Eén: hij wordt afgewerkt in duo-teams die samen moeten blijven. Dat duosysteem zien we vaker in meerdaagses, en werd aanvankelijk in het leven geroepen omwille van veiligheidsredenen: als een deelnemer in een ravijn sukkelt, is er altijd een andere in de buurt. Duoploegen zorgen ook voor een aparte dynamiek: zeker in het begin van iedere etappe is het opletten geblazen, want renners die wachten op hun geloste ploegmaat of hem willen vooruitduwen, dat zorgt voor ‘golven’ in het peloton en soms voor gevaarlijke situaties. Zelf namen we trouwens als solorenner deel met een persaccreditatie.

Tweede punt: de Algarve Bike Challenge 2018 was niet volledig uitgepijld. Enkel op cruciale punten was bepijling voorzien door de organisatie, de rest van de route moesten de deelnemers op basis van hun GPS zien af te werken. Een systeem dat zijn voor- en tegenstanders heeft. Persoonlijk zijn we eerder fan van een bepijld parcours: we kijken liever rond naar de fraaie natuur en de panorama’s dan naar een GPS-schermpje te turen. Al zijn er zoveel deelnemers in de Algarve (meer dan 800) dat je in de praktijk doorgaans gewoon de deelnemers volgt die je voor je ziet. We reden zo wel tweemaal een stukje verkeerd. Jammer, want het haalt je telkens uit je flow.

De vele zonuren waarvoor de Algarve bekend staat, die hadden zich tijdens de Bike Challenge helaas wat verlof gepakt. Jammer genoeg kwam er in de week voor de wedstrijd zoveel regen uit de lucht gevallen dat de waterstand van de vele riviertjes gevaarlijk hoog kwam te staan. Om veiligheidsredenen moest het parcours daardoor op verschillende punten worden ingekort of omgelegd over bredere paden of asfalt. Jammer voor de organisatoren, die zelfgemaakte brugjes hadden zien wegspoelen, maar ook voor de deelnemers: volgens een Belg die na de wedstrijd de originele route nareed, was die nog een stuk beter dan wat uiteindelijk werd aangedaan.

Perfecte balans

De Algarve Bike Challenge bestaat traditioneel uit drie dagen: een avondproloog in de straten van Tavira op vrijdag, gevolgd door twee marathonritten. Dat rittenschema is perfect gebalanceerd, vonden we. De proloog op gladde kasseitjes, met enkele trappenpartijen en een stevig Vlaams ‘kaske’, laat het mooiste van Tavira zien en is een leuke manier om de longen ‘open te zetten’ vooraleer aan het echte werk te beginnen. De marathonetappes zelf hebben ook een verschillende karakteristiek: op zaterdag een – voor ons – loodzware ’bergetappe’, op zondag een meer speelse rit.

De eerste echte etappe was door de regen ingekort van 90 naar 82 kilometer, goed voor 2500 hoogtemeter. Nog steeds een stevig ritje dus, zo vroeg op het jaar, en dat op een zware ondergrond: door de neerslag voor en tijdens de rit was er geregeld een modderstrook. Gelukkig geen diepe Vlaamse klei, maar een rood laagje modder dat bovenop een stenige bodem lag. Diep zakken in de modder deed je daarom niet, héél véél kuiswerk hebben (we vinden twee maand later af en toe nog een vergeten rood spatje terug op ons materiaal…) wel.

De heuvels in de Algarve, die doen ons denken aan een opgefrommeld laken: tot aan de horizon schurkt de ene weinig begroeide heuvel zich tegen de volgende aan. De hoogtes tot goed 500 meter overwin je niet in één keer, maar in verschillende stukken, met tussenin recuperatiestrookjes. Zo is de Algarve eerder een interval- dan een echte klimopdracht. Zwaar is het wel: bovenop de tweede van twee hoge toppen zit ik door mijn beste krachten heen en voel ik de krampen al opsteken in mijn hamstrings. De flauwe winterconditie volstaat duidelijk niet voor deze zware koninginnenetappe, maar gelukkig gaat het nadien voornamelijk in dalende lijn. De veeleisende helling op vier kilometer van de streep tsjaffel ik ‘perte totale’ van kort na de voet tot de top te voet omhoog.

Fysiek was die zaterdagetappe dus bijzonder veeleisend, technisch niet, want het ging zo goed als volledig over bredere grindwegen. De leukere speelstukjes, die liggen in de zonnige slotrit (64 km, 1400 hm) te wachten. Helaas zijn het hier vooral singletracks die door de overvloedige neerslag gesneuveld zijn. Toch schieten er nog heel wat éénsporige stroken over met af en toe een uitdagend stukje. Helaas is het daar af en toe aanschuiven: heel erg fietshandig zijn de deelnemers niet. Toch beleven we veel plezier. Oók op de lange openingsklim, waar een groot deel van de totale hoogtemeters van de rit in een kilometer of vier worden overwonnen op de flank van een heuvel.

U zegt?

De organisatie, die staat helemaal op punt. Enkel de bikewash, die door de kleverige modder overuren draaide en bijzonder lange files veroorzaakte, verdiende een upgrade. Leuk is dat de organisatoren veel aandacht besteden aan de sfeer rond hun evenement: een finisherbackground voor een fotootje na de slotrit, een gezellige pasta party na de marathonritten, een drummer onderweg op het parcours, … Het gaf de bijzonder relaxte sfeer die heerste in het peloton nog een duwtje in de rug. Het moet gezegd: ook al verstaan we geen hol van dat Portugees, de interacties met de andere deelnemers waren top. Zo’n 40 procent van het peloton komt trouwens uit Spanje, dat vlakbij Tavira ligt.

Conclusie? De Algarve Bike Challenge is een aanrader voor wie vroeg op het jaar wat meer zoekt. Maar kan hij ook de voorbereidingswedstrijd zijn waarvoor wij hem hadden ingelast? Ja, maar dan moet je met een goed vormpeil naar Portugal afreizen. Wie met een mindere winterconditie aan de start komt, zoals ik, wordt daarop afgerekend. In die mate dat mijn energievaatje zo erg was leeggetapt dat ik ziek naar huis terugkeerde, en niet met een vormgroei, maar met een vormdip de fietstochten moest hervatten…

Prijzen:

De prijzen varieerden in 2017 van 95 tot 150 euro per persoon, afhankelijk van de datum waarop je inschrijft. Een zeer correcte prijs, gezien het niveau van de organisatie. Bijkomend voordeel is dat lekker eten in de Algarve erg goedkoop is. Er zijn van de organisatie uit trouwens ook handige hotelformules beschikbaar waarbij je slaapt in Tavira, voor 175 tot 230 euro per persoon. Erg praktisch daar is dat in je hotel naast een fietsparking ook een bikewash en bikerepair zijn voorzien. Dat kwam voor velen van pas, na de veeleisende modderrit op zaterdag.

Op zoek naar meer?

Wil u na het lezen van dit artikel nog wat meer ondergedompeld worden in de sfeer van de Algarve Bike Challenge, bekijk dan onderstaand filmpje. U ziet er niet alleen leuke actiebeelden, maar ook een interview met onze testrijder. De Portugezen vergaten wel even ‘slow’ voor ‘rider’ te plaatsen!

Auteur: Simon Lamon
tags Algarve Bike Challenge
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy