mountainbike.be
12/09/2008
Reisverhalen

Grand Raid Christalp

Sinds 2000 geleden dat ik mij nog eens waagde op de lange afstand van 121km van de Grand Raid Cristalp. Toen was ik 56, nu 64 jaar. Met de jaren begint de ouderdom toch wat zwaarder door te wegen. Woensdag vertrokken naar Zinal waar we 2 dagen bij vrienden gingen verblijven. Uitendelijk zijn het er 3 geworden, want de wedstrijd werd verplaatst van zaterdag naar zondag wegens de slechte weersomstandigheden.

Zaterdagavond zijn we dan naar Verbier doorgereist waar de eigenaar zo vriendelijk was om onze reservatie van vrijdagavond naar zaterdagavond te verplaatsen. De weersvoorspellingen voor zondag waren schitterend en zo was het ook. s' Morgens vertrokken in een temperatuur van 4 graden maar vermits we onmiddellijk de beklimming van de Croix de Coeur moesten doen was dit eigenlijk ideaal. Na 50 min was ik boven, windvestje aangetrokken en vervolgens al bibberend naar beneden. Ik voelde me redelijk goed en wilde me niet forceren met het oog op wat nog komen moest. Op voorhand had ik een progammetje gemaakt op basis van 11u30 en zo had ik men referenties op de tijdslimieten waar ik moest paseren om niet uit koers te worden gezet. Tijdens de beklimming om nadien af te dalen naar Hérémence, waar de start wordt gegeven van de 68km, had ik het even moeilijk en zelfs een klein krampje in men linkerdijbeen. Deze keer had ik mij echter voorzien van wat zout. Een goeie kwak in de drinkbus gedaan en nadien geen krampen meer. wat volgende was een prachtige afdaling naar Hérémence op een skipiste, een stuk dat er vroeger niet in zat, en daar lag ik 1 uur voor op de tijdslimiet.

Met veel moed begonnen aan de beklimming van de Mandelon,daar moest ik voor 13u passeren. Ik ben er gepasseerd rond 12u15, nog altijd op schema dus. De passage op de Mandelon is een afwisseling van rijden en stappen met op sommige momenten toch duizelingwekkende afgronden. Eigenlijk op veel plaatsen kunnen fietsen en wijselijk te voet gegaan wanneer ik voelde dat het toch niet ging al fietsend. Dan de fameuse afdaling naar Evoléne waar je toch goed moet opletten om niet verrast te worden voor de scherpe bochten die soms veraderlijk achter de hoek liggen. Tijdslimiet in Evoléne was 14u, doorgekomen om 13u28 had ik dus nog altijd een 30 minuutjes voorsprong. Inmiddels begon ik er dan ook in te geloven dat ik het zou halen, maar ik wist dat het stuk van Evoléne naar Eison niet te onderschatten is.

Daar kreeg ik voor het eerst keer de klop van de hamer en heb alles moeten geven om de tijdslimiet te halen. Slechts 15 minuutjes had ik over om niet uit koers te worden gezet. Vanaf dan is mijn kalvarietocht begonnen naar La Vieille waar de sluitingstijd om 16u lag. Het enige wat me nog overbleef van voeding waren 2 Squeezies. Vanaf men het bos uit komt om daar het pad te volgen naar La Vieille restten me 7 km. Nog 52 min had ik om dit stuke te overbruggen. Je kon gerust stellen dat ik daar een tijdrit reed met mezelf als enigste tegenstander. Afgezien dat ik heb, moeilijk te omschrijven met woorden: rijden, stappen, terug rijden... een echte kalvarietocht werd het. Op zeker ogenblik passeerde ik het herdendenkingsplaatje van de persoon die er vorig jaar het leven heeft gelaten. Bij mezelf dacht ik dat dit me ook nog zou overkomen als ik zo verder deed. Ik heb dan maar besloten om La Vieille te halen gewoon voor het prestige. Ik bereikte dit plaatsje om 16u06 en tot mijn grote verbazing werd ik niet uit koers genomen. Wegens de prachtige weersomstandigheden was de tijdslimiet immers verlengd met een half uur. Ik begon zowaar te wenen van blijdschap en ben onmiddellijk vertrokken voor de beklimming van de Pas de Lona. Wie die niet kent, dit is een bergwand waar je met de fiets op je schouders, voor mij een 'wandeling' van 50 minuten, naar 2787 meter moet klimmen. Velen vinden dit een verschrikking maar zelf zette ik het verstand op nul en genoot van het prachtig uitzicht en de blijdschap dat ik het einde van de wedstrijd zou halen. Restte me nog een beklimming naar de Basset de Lona om vervolgens een van de mooiste afdalingen offroad te doen in Europa: langs de stuwdam van Moiry waar je met het prachtige groene kader een grandioos uitzicht hebt. Beneden aan de stuwdam kregen we dan nog een verschrikkelijk slecht stuk dat er vroeger niet in zat. Daar ben ik dan ook heel voorzichtig naar beneden gegaan want het zou te stom zijn om daar nog brokken te halen.

Na 11 uur en 57 minuten bereikte ik Grimentz waar de speaker luidskeel afriep dat ik als derde over de eindmeet kwam in de categorie boven de 60jaar. Klein intervieuwke op het podium viel me zowaar te eer. Met tranen in de ogen heb ik snel men vrouwtje op de hoogte gebracht van men resultaat. Nu wil ik een beetje genieten van men pasgeboren eerste kleinkind. Ik hoop dat wij samen ooit eens de 68km doen, hij 15 en ik 79 jaar,zou dat niet mooi zijn???

Roger Landeloos

Auteur: Kenneth Droeshoudt
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy