mountainbike.be
13/03/2008
Reisverhalen

Vernet les Bains, paradis VTT

Vernet les Bains leek op de kaart een geschikte uitvalsbasis voor een weekje fietsen in de Pyreneeën en het blijkt perfect te zijn voor mijn doel: zoveel mogelijk mooie hoge cols oprijden. Cols tellen voor mijn lijstje pas mee als ze hoger zijn dan 1500 meter en die heb je hier ruimschoots voorhanden. Het lukt om een prettige camping te vinden, het dorp is heel aardig en de weggetjes omhoog zijn schitterend. Iedere ochtend een vers stokbroodje en dan opstappen om ‘s-avonds weer voldaan terug te keren. Hier ben ik nog wel even zoet.

In m’n dagboek staat het zo: Zondag 17 augustus. Aankomst om 19 uur in Vernet les Bains. Tentje opgezet, stadje bekeken, gegeten bij pizzeria, ‘s-nachts regen.

Maandag 18
Opstaan om 8.30 uur, ontbijt in campingwinkel, opstappen. Het dorp uit, kronkelt de weg stevig omhoog. Eerst asfalt, dan beton, dan onverhard en dan stuiteren. Veel fietsers kom je hier niet tegen maar het Duitse stel dat zich laat inhalen, is al net zo gedreven bezig. We maken een praatje en besluiten morgen samen een rondje te rijden. De Col de Jou telt nog niet mee voor de lijst (slechts 1125 meter) maar de Marialles (1718) en de Collade de Roquette (2025), die ik om 13 uur bereik, zijn prachtig. In de refuge van Marialles is de boterham wel erg stevig (zwaarder dan de klim). Wandelkaart kopen (ook prima voor het ATB werk), witbiertje drinken, even op bezoek bij de duitsers, eten in Casteil bij Le Molliére. Wat een dag.

Dinsdag 19
Afspraak met Steffi en Michael om 11 uur in Fillol. Dan maar eerst even afdalen en via Prades omhoog rijden naar Fillol. Samen gaan we op weg naar de Col des Cortalets (2150m). Mijn fiets maakt nog steeds veel lawaai. Het aandraaien van de spaken (het achterwiel is nieuw) heeft weinig geholpen. Deze klim is vrijwel geheel onverhard en haalt geregeld de 19%. In de refuge van de Cortalets aangekomen, kijk ik met verbazing naar de toeristen die hier in 4x4 ‘s worden aangevoerd. Wat een ‘leegte in hun levens’ zoals Tim Krabbé dat noemt (zie De Renner, pag. 1). M’n duitse vrienden ben ik inmiddels kwijtgeraakt; zijn zeker eerder afgeslagen. Afdalen en foto’s maken. Om 16.30 uur aan het witbier. Op de camping wordt ik met gejuich ontvangen. Ik begrijp uit het verwarde verhaal dat ze mij onderweg vanuit hun 4x4 hebben zien fietsen. Ze lijken onder de indruk. Douchen is een cadeautje na zo’n dag.

Woensdag 20
Vandaag alweer prachtig en indrukwekkend. Niet zozeer de afstand, nog geen 60 km, maar het landschap: groene pijnbomen (ruiken heerlijk), mooie bulten (ik ben dol op mooie bulten), rustige weggetjes (twee uur geen mens gezien) en het prettige weer (met af en toe een buitje). Bijna 2300 meter hoog en een denivellatie van 1835m, zegt weinig over genieten en afzien en weer genieten. Weinigen zullen dit rondje geheel fietsend afleggen, ook al omdat de weg soms geheel ontbreekt.

De Mantet is ook met een racefiets te bestijgen, hoewel niet gemakkelijk. Bij doorkomst in het plaatsje Py staat de teller op 23%. Boven gekomen even wat eten en drinken en dan verder onverhard klimmen tot 1975m en weer wat dalen. Vervolgens wordt het serieus stuiteren. Onlangs heeft het hier hard geregend. Hele stukken weg lijken meer op de bodem van een beek (en dat zijn ze ook) en soms is de weg in de afgrond verdwenen. Omdat dit waarschijnlijk toch de juiste (of in ieder geval een) route is, klauter ik verder. Boven gekomen, verdwijnt ook dit ‘pad’ om plaats te maken voor een veld met keien dat heel toepasselijk Collade des Roques Blanches heet. Grote blokken wit marmer liggen hier achteloos rondgestrooid. Bij de Refuge de Marialles gekomen, vraag ik of ze ook iets anders hebben dan van die hele stevige boterhammen; taart bijvoorbeeld? Het meisje dat mij maandag ook al verzorgd heeft, roept spontaan dat ze chocoladetaart zal maken als ik 30 minuten geduld heb. Een half uur later zit ik achter een grote pot thee en de lekkerste taart in jaren. Veeleisend ben ik niet maar na 2025 hoogtemeters gaat dat er heel goed in.

Ik schrijf dit alles op een terrasje in de heksenketel van Villefranche de Conflent, een schilderachtig ommuurd stadje dat ligt in het dal ten noorden van Vernet. Na de stilte van de bergen is dit even wennen. Duizenden, vooral Fransen en Spanjaarden, komen hier rondslenteren.

Donderdag 21
Vandaag is het plan niet om de koninginnerit te rijden die meestal voor de donderdag op het programma staat. Heus, ik wil alleen een beetje rondkijken. Het begint met een onduidelijk traject op de kaart via Escaro. Eerst is het prachtig maar na dit vroegere mijnwerkersplaatsje volgt een route die weinig fietsers ooit gereden zullen hebben. Mogelijk omdat je op een pad met losse stenen dat met 20% stijgt wat lastig vooruit komt. Bovendien loopt het op 1175 meter dood in een afwateringsgoot. Terug langs een andere route is de afdaling vrij stijl (gemiddeld 20%). Het levert een prachtige verrassing op: de Gorges de Nyer. Ook hier kun je eigenlijk niet fietsen maar het is te mooi om niet een eindje te volgen. Dan maar met de fiets op de schouder de kloof in. Ook lopen is soms niet makkelijk, als het pad twee voet breed is of door de duistere tunneltjes (dit moet ooit een belangrijke economische of militaire route zijn geweest?) en na enkele kilometers loopt het spoor opnieuw dood. Hier zal ooit een brug geweest zijn.

Terug via Nyher naar Olette waar ik besluit om toch maar de Col de Portus te doen. Want één berg van minimaal 1500m ‘a day, keeps the doctor away’. Deze berg blijkt geen ‘kattepis’ want Olette ligt op ± 627m en de Col op 1736m. Bovendien begint het te onweren, regenen en hagelen. Het wegdek is niet zo heel slecht maar stijgt wel, zoals het bordje al aangeeft 16%. Andere fietsers heb ik de hele dag nog niet gezien en de schaarse passant roept ‘courage’ Ik weet nu waarom. Verkleumd daal ik af om via Villefranche een beetje uitgewoond terug te keren op de camping. Een denivellatie van 2155m is voor een niet-koninginnerit ruim voldoende. De kindertjes van de campingbaas komen kijken als ik de foto’s van mijn camera overzet op de laptop. Ik vraag hen of ze ook een ‘ordinateur’ hebben? Oui oui, a l’école.

Vrijdag 22
Kamp opgebroken en omgereden naar St. Sauveur, waar een zeldzaam mooi spoor met bijbehorend beekje mij wacht. Het wegdek is veel minder mooi, dus stuiter ik vrolijk 10km en 1000 hoogtemeters omhoog. Geen mens gezien op deze Col de la Regine. Waar zitten al die ATB’ers toch Terug bij de auto, lekker wassen in de beek en met pijn in het hart vertrekken. ‘t Is mooi geweest. Het was een indrukwekkende week en ook in cijfers heel bevredigend:11 cols en 8360m denivellatie.

Col de Marialles 2x 1718
Collade de Roquette 2025
Col des Voltes 1838
Col des Cortalets 2150
Col de Mantet 1761
Collade de Roq. Blanches 2252
Collade Verda 2282
Collada del Vent 2229
Col de Portus 1736
Col de la Regine 1762

Kaarten: Michelin 344 local en Pyrénées no. 10 Canigou (carte de randonnées).

Pieter Parmentier

Auteur: Kenneth Droeshoudt
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy