mountainbike.be
04/12/2007
Reisverhalen

Duchenne Heroes 2007

Er werd mij vanuit de organisatie van de meerdaagse marathon Duchenne Heroes gevraagd om een stukje te schrijven over Duchenne Heroes, de zevendaagse mountainbiketocht van Luxemburg naar Amsterdam. Dit om mensen enthousiast te maken voor een deelname aan de volgende, derde editie van deze zware tocht. Natuurlijk wilde ik dat, maar ik moet wel eerlijk blijven. Het is namelijk geen weekje vakantie! Het was wel een gigantische ervaring. De week had pieken en dalen, maar ik had er geen piek of dal van willen missen.

Het parcours liep van Luxemburg naar Amsterdam door 4 verschillende landen. Met behulp van GPS reden we over geweldige paden en mountainbiketracks via de Ardennen en de Duits-Belgische grens, Limburg, Venlo en Nijmegen naar het Olympisch Stadion in Amsterdam. Het doel van Duchenne Heroes: geld bij elkaar brengen voor wetenschappelijk onderzoek naar de tot nu toe ongeneeslijke ziekte van Duchenne. Dit is een zeer ernstige erfelijke ziekte waarbij de spieren langzaam worden afgebroken. De behandeling komt vrijwel alleen voor bij jongens en zij overlijden vaak al rond hun 20ste.

Samen met de overige drie leden van 'gelegenheidsteam Het Kromme Wieltje' heb ik afgelopen september aan de tweede editie deelgenomen. Wij hadden elkaar tijdens de voorbereidingen van de tocht ontmoet, het bleek dat we dezelfde gedachten hadden over biken, en het klikte meteen. De grote vraag was natuurlijk: ben ik er klaar voor??? Hoe weet je of je klaar bent voor een loodzware zevendaagse marathon met dagafstanden van gemiddeld 110 kilometer! Zou mijn voorbereiding voldoende zijn? Ik ben namelijk niet zo'n trainingsbeest. Mijn voorbereiding bestond uit veel tochtjes op de mountainbike, en vooral veel uren achterelkaar. Ik heb geoefend met de GPS, een vreselijke helletocht door de Ardennen gemaakt, in de regen gefietst en minder gesnoept. Ik heb overspannen achillespezen genegeerd, me in mijn been laten bijten door een hond en 150 kilometer gefietst op twee broodjes pasta. Ik heb Driebergen toertochten gefietst, net over de grens in België veldtochten gereden en met Team Het Kromme Wieltje de 100 kilometer van Kasterlee gereden. Ik heb 250 kilometer door het Friese platteland geploegd en ben door homo-ontmoetingsplaatsen gescheurd. Ik heb genoten en soms afgezien, maar vooral lekker gefietst. Maar zou het genoeg zijn voor een meerdaagse als Duchenne Heroes?

Op 15 september is het dan zover. Ik ga er nu achter komen of mijn voorbereidingen genoeg waren. We verzamelen op een camping in Wiltz, Luxemburg. Vanuit hier zullen we de volgende ochtend vertrekken. Het is een gezellige boel op het veld, de talloze tentjes staan kriskras verspreid en iedereen is druk bezig met de bagage, met kennismaken en met kletsen. Er zijn ook veel vrijwilligers aanwezig, die de komende week de tentjes opzetten, eten koken, de was doen, masseren en die er alles aan doen om het de fietsers makkelijker te maken. Hulde! 's Avonds rijden we met 150 bikers naar het gemeentehuis in Wiltz om de Burgemeester te ontmoeten. Voor we naar bed (lees: slaapmat) gaan, krijgen we in een briefing van organisator Gijs Bruinsma te horen wat ons te wachten staat tijdens de eerste etappe.

Eerste etappe
De eerste nacht is niet geweldig. Er is een rockconcert gaande op 1 kilometer afstand van de camping. Om 2 uur werd de muziekstijl echter beter, van Death-Metal naar het wat lichter werk. Vervolgens luidden om 6 uur de klokken van de kerktoren. Het leek wel mijn tentje pal naast de kerk stond! Om 7 uur werd dit herhaald. Verkleumd en koud breken we de tentjes af en gaan we ontbijten. We maken zakjes met reepjes, bananen en krentenbollen klaar die straks op de checkpoints op ons staan te wachten.
Eindelijk is het dan zover! Het gaat nu echt beginnen!!! Per team worden we door Gijs afgeroepen en: off we go!!!! Meteen blijkt dat het goed is dat ik al flink geoefend had met GPS. Verschillende teams gaan nu al de verkeerde kant op! Het is koud maar zonnig en we rijden heerlijk door de heuvels van Luxemburg naar Longvilly, de grens met België. Vervolgens naar Houffalize, Nadrin, la Roche en Dochamps, tot we in Erezee aankomen. Het was een geweldig parcours met alles erop en eraan; steile klimmen, blubber, riviertjes en spannende afdalingen. We zijn ongeveer 90 kilometer verder als we op de camping aankomen waar de vrijwilligers onze tentjes al opgezet hebben en het eten klaar staat. Met ons gelegenheidsteam ging het goed. We reden rustig aan en lieten ons niet opjagen door ons enthousiasme. Over deze dag niets te klagen dus!

Tweede etappe
Dit zal een zware dag worden. De etappe loopt van Erezee via Malmedy naar Waimes. 100 kilometer dwars door de Ardennen. Dat wordt afzien voor iemand als ik, die niet gek is op technisch geneuzel... Ons team besluit de zelfde tactiek toe te passen als op dag 1. Rustig aan, en plezier maken. En lol hebben we zeker, als we met ongeveer 15 man dwars door het woud struinen omdat de GPS toch echt aangaf dat we daar links moesten... Veel kluunwerk op deze dag, door de 'verdwenen' paden en de technische moeilijkheidsgraad. Na 110 kilometer arriveren we op de camping. Moe maar voldaan en (nog) fit. Voor mij kan het nu niet meer misgaan. Morgen de Ardennen uit!

Derde etappe
Met dikke ogen kruipen we uit de tent. Het heeft de hele nacht geregend. Alles is klam en koud. Met regen vertrekken we. Ondanks de regen (bijna de hele dag) is dit de mooiste etappe! We rijden naar Duitsland. Bij Monschau loopt langs een riviertje een schitterend lang pad wat bestond uit losse glibberige stenen, en af en toe moet ik een voetje aan de grond zetten. Het weer is geen pretje, grijs en veel, heel veel regen, maar dit prachtige stuk natuur maakt alles goed. De vermoeidheid en kou eisen hun tol, we worden al wat stijf en om de haverklap hebben we de slappe lach. De enige man in ons team moet het zwaar gehad hebben met ons... Voor hem was het vast een hele ervaring om in een vrouwenteam te fietsen. Al snel had hij een lijstje met Do's en Don’ts gemaakt. Vanaf Monschau rijden we via Kirchberg richting Nederland. Natuurlijk in de hozende regen en de modder nog een lekke band... Na ongeveer 90 kilometer hebben we onze camping in Vaals bereikt.

Vierde etappe
Overal zie ik deelnemers met ingetapete enkels en knieën. Een aantal mensen zijn te hard van start gegaan, maar uiteindelijk ontkomt niemand aan de irritatie van pezen en zitvlak! Dit is een lange etappe. 120 kilometer, wat er uiteindelijk 135 blijken te zijn. We rijden van Vaals via Vijlen, Brunssumerheide, Sittard en Montfort naar Roggel. Deze etappe is voor de volhouders. Gewoon maar blijven zitten en trappen. Ik kan de cappuccinoreepjes nu al niet meer zien. Mijn achillespees is gevoelig en mijn knieën zijn stijf. Ik probeer te genieten van de schitterende paden en omgeving, maar dat lukt helaas niet de hele tijd. Niet alleen lichamelijk ontstaan er irritaties, ook geestelijk steken ze de kop op. Je flexibiliteit gaat er niet op vooruit zullen we maar zeggen... Steeds maar weer rijden mijn teammaatjes me voorbij terwijl ik de navigator ben. Ik ben prikkelbaar en ongeduldiger geworden. Ieder lid van ons team gaat meer en meer zijn eigen gang, het groepsgevoel is beduidend aan het afnemen. Team Het Kromme Wieltje heeft relatietherapie nodig!

Vijfde etappe
Mijn achterste doet vreselijk zeer. Ik troost me met de gedachte dat iedereen daar last van heeft. En ik eigenlijk vind dat ik helemaal niet mag klagen. Ik ben gezond en ik kan fietsen! Weer een dag op de fiets. Een groot voordeel is dat je verder nergens aan hoeft te denken. Het wordt haast een way of life. Je wordt wakker, gaat fietsen, eten en slapen. En de volgende dag weer. En dan weer. De etappe loopt van Roggel door Duitsland (waar Gerrien en ik nog even een kaarsje branden in een kapelletje) richting Groesbeek. Hier wachten ons ook nog wat pittige klimmen aan het eind! Het laatste stuk van 20 kilometer trap ik samen met Gerrien nog even lekker door. Het lijkt alsof mijn achillespees elk moment kan afscheuren! Omdat we bijna op de camping zijn (en omdat ik Gerrien haast niet bij kan houden) durf ik het aan om dit stuk in het rood te rijden. De teams zijn her en der uit elkaar aan het vallen. Deelnemers schuiven van het ene groepje naar het andere. Dat is een leuke afwisseling, maar ik hoop eigenlijk dat we de hele volgende etappe weer met ons eigen team kunnen gaan rijden. Het heeft toch wel wat, we lijken met zijn viertjes wel een getrouwd stel... Op de camping blijkt dat we met 150 mensen 4 douches en 4 toiletten moeten delen... Ach ja. Dat kan er ook nog wel bij.

Zesde etappe
Ik ben niet blij. Ik heb met mijn kont op het slangetje van mijn camelbak gelegen (die ik natuurlijk niet leeg gemaakt had) en er is een liter water in mijn slaapzak gedruppeld. Zucht. Van Groesbeek en het Rijk van Nijmegen fietsen we naar de Waal en rijden aan de overkant verder naar Valburg, Heteren, Heelsum, Wageningen, Rhenen, Amerongen en Leersum. 110 kilometer. We rijden onder andere over bestaande mountainbikepaden en het ik vind het fijn om wat herkenbaars te zien. In Maarn staan al heel veel familie en vrienden te wachten om hun DuchenneHero succes te wensen voor de laatste etappe. Op de camping liggen we heerlijk op het gras in de zon en ik kom haast in een weemoedige stemming! Tot ik in de douche sta (al uitgekleed!) en er achter kom dat ik mijn douchemuntje vergeten ben... Brrrr, dan maar een koude douche! De sfeer is beter, we eten twee zakken M&M's leeg en we weten dat we het gaan halen! We zijn bijna in Amsterdam!! s' Avonds is er een feestje, met muziek en bier. Iedereen is uitgelaten en helaas stopt de muziek veel te vroeg!

Zevende etappe
We rijden van Maarn langs de piramide van Austerlitz naar Soesterberg. Het is mooi crossen hier! Via Hilversum gaan we naar Weesp en we stoppen in Amsterdam-Oost. Hier verzamelen alle 148 deelnemers zich. Het wachten duurt lang. Ik ben moe. Ik wil naar het Olympisch Stadion. Naar mijn ouders en vriend. En naar de mensen die voor mij naar Amsterdam gekomen zijn en die met me meegeleefd hebben. Vele smsjes heb ik gekregen. Geweldig Een dikke sliert mountainbikers vertrekt uiteindelijk. Vies, vermoeit en verfomfaait. Maar ook trots en blij! We reden als groep Duchenne Heroes. Tot een teammaatje van Het Kromme Wieltje een vreugdesprong maakte op een stoeprand en haar band lek reed... 3 kilometer voor de finish... Nog nooit hebben we zo snel een band verwisseld. De overige 144 deelnemers reden door en wachtten in het Vondelpark.

Dat laatste stuk dwars door Amsterdam kostte me meer energie dan een ardennen-etappe van 85 kilometer. Het zweet stond op mijn rug. Met angst en beven zag ik Gerrien, Sonja en Jeroen tussen de auto's en fietsers heen slalommen. Overal mensen, trams, auto's, scooters, bellen, toeters en geluiden om me heen. Complete chaos! Uiteindelijk maar gewoon de techniek van; 'niet kijken maar gewoon doorfietsen' gehanteerd.
Ik ben een echt poldermeisje.

Aankomst Olympisch Stadion
De binnenkomst was schitterend! We werden aangekondigd door Peter Heerschop en reden het Olympisch Stadion binnen! Door een haag van supporters, vrijwilligers, Duchenne-patiëntjes, familie, vrienden, en spandoeken reden we de finishboog tegemoet. Na de ereronde volgde het officiële gedeelte, het uitreiken van de cheque voor het wetenschappelijk onderzoek naar Duchenne. Dat was ten slotte waar we allemaal ontzettend lang en ver voor gefietst hadden! Het bleek dat we bijna een half miljoen euro verzameld hadden!!! Het cadeautje dat we kregen van een aantal Duchenne-patiëntjes was ontroerend... Na het officiële gedeelte was het tijd om naar familie en vrienden te gaan. Na een lange week was het een mooi weerzien. Het was ook tijd om afscheid te nemen. Afscheid van al die leuke mensen die ik ontmoet had.

Het was niet alleen het fietsen dat deze week zo geweldig en zwaar maakte. Het was de samenhorigheid, de gezelligheid, de dikke ogen bij het ontbijt, het ontdekken van je eigen kracht en zwakte, de lol, maar ook de wrijving in het team, de interessante mensen en het gesleep met je bagage. Er waren zware klimmen, blubber en enorme plassen. Schitterende tracks en spannende afdalingen. Het was ook na een koude slapeloze nacht samen een kletsnatte tent opvouwen en in een hoosbui een band verwisselen. De "Klaag-5-minuten" en de gebroken achterbrug van Dennis. Het was ook verkeerd rijden, zuchten en met zijn honderdvijftigen 4 wc's delen. Lief en leed. Net een soap. Het ene moment ken je elkaar amper, het volgende lijk je net een getrouwd stel. Daarom is Duchenne Heroes veel meer dan alleen een meerdaagse marathon. Het is een geweldige week vol met schitterende etappes en ervaringen, teamspirit en emoties. Ik heb leuke mensen ontmoet en vieze reepjes gegeten. Mijn eigen beperkingen onder ogen gezien en trots geweest op mezelf. Het warm gekregen van al de mensen die voor mij bij de finish stonden. En met zijn honderdvijftigen bijna een half miljoen bij elkaar gefietst voor Duchenne.

De eerste dagen na "De Week" ben ik in een aardig gat gevallen. Ik werd helemaal niet wakker in een nat tentje en hoefde niet in de rij voor de wc. Mijn teammaatjes van gelegenheidsteam Het Kromme Wieltje waren nergens te bekennen. Ik hoefde geen tasjes te vullen voor de checkpoints en ik kreeg geen koffie van knecht Jeroen in de slaapzak. En het raarste was; ik hoefde niet de hele dag te fietsen. Wat ging ik doen met al die tijd???? Toen ik na drie van dat soort verloren dagen weer aan het werk ging, kon ik weer acclimatiseren. Een paar maanden verder inmiddels denk ik er nog vaak aan. Dit is een week die je meegemaakt moet hebben! Het is voor een zeer goed doel en ik kan het iedereen aanraden, mits je niet te bang bent voor jezelf en mits je zin hebt om een stukje te fietsen!!!

Ter info: de derde editie van Duchenne Heroes vindt plaats van 14 tot en met 20 september 2008. De inschrijving is inmiddels gestart en er zijn 250 plaatsen te vergeven. Alle info op Duchenneheroes.nl.

Auteur: Kenneth Droeshoudt
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy