mountainbike.be
08/08/2007
Reisverhalen

Wim en Wouter in de Jeantex Bike Transalp 2007

Na maanden erg hard trainen, kunnen we afzakken richting Mittenwald voor de start van de zwaarste meerdaagse mountainbikewedstrijd van Europa. De Transalp bestaat uit een 8-daagse marathon van Duitsland naar Italië. Deelnemers moeten de wedstrijd in duo rijden omwille van veiligheidsredenen. We moeten de ganse wedstrijd dan ook te samen blijven waarbij we de tussentijdslimiet van 2 minuten niet mogen overschrijden.

Donderdag 12 juli: heenreis richting Mittenwald
Wij kunnen tijdens deze Transalp rekenen op de ouders van Wim: zij zullen voor en na de ritten klaar staan om ons te helpen wanneer nodig. Zij rijden ons met hun kamper richting Mittenwald. Wim leest veel tijdens de rit en voor het eerst slaap ik tijdens een heenreis! Ik leg me rustig op het bed in de kamper en kan heerlijk wegdromen ... 's Avonds komen we aan in Mittenwald en gaan al eens verkennen hoe het dorpje eruit ziet. Dat lijkt stilaan omgetoverd te worden tot een echt bikersdorp.

Vrijdag 13 juli: startnummers halen + losrijden
's Morgens gaan we onze startnummers en ons startpakket afhalen bij de organisatie. Dat blijkt tegen te vallen: het stelt niet veel voor. Nadien gaan we samen met Dieter Baümer nog een toertje rijden. We rijden langs een paar prachtige meren! Hier merken we al dat we de komende dagen bijzonder mooie dingen gaan zien. Tijdens het fietsen hoor ik een gekraak tijdens het trappen. Wie me kent weet dat ik daar compleet gek van word. Na de verkenning stop ik bij de stand van Sram met de vraag voor nieuwe wieltjes op mijn versnellingsapparaat. Eerst zeggen ze dat ze dit niet bij hebben. Maar ik klaag dat wij bij 2Mega-Saeco gesponsord worden door Sram en dat deze sponsor niet zomaar op mijn fietstruike staat. Met een kleine zucht zet de kerel er andere wieltjes op en moet ik niets betalen. OEF weg met dat gekraak!!

Zaterdag 14 Juli: Start => Mittenwald- Reith i. Alpbachtel (85 km en 2200 hm)
Wim en ik zijn zenuwachtig voor de eerste rit! Langer dan een uur op voorhand staan we klaar in de eerste rijen van box B. Om 11u weerklinken de klanken van 'Highway to hell' en we worden met 1200 renners losgelaten in de monsters van bergen. We besluiten niet te gek te doen en laten ons meedrijven in het peloton zonder gekke inspanningen te moeten doen. We rijden een deftig tempo en op de eerste col halen we al veel volk in. Op de tweede col krijg ik het lastiger omdat de organisatie de col als minder moeilijk beschreef dan de eerste en ik heb dat onderschat. De rit is voor ons allebei zwaar! We durven niet echt doorgaan met het oog op de komende zware ritten.

De laatste 20 km zijn relatief vlak en we rijden een wegkoers. Maar plots zien we in de laatste km een bijzonder steil bergje! Djuuuu moeten we daar nog over ?? Jawel dit kan er nog wel bij! We komen moe over de meet maar we hebben een zeer goede eerste rit gereden. We moeten bekomen want we hebben allebei hoofdpijn van de warmte. Tegen de avond voelen we ons beter en kunnen we lekker eten bij Rina (mama Wim).

Klassement categorie elite heren: 94 op 370 teams

Zondag: Reith i. Alpbachtel – Mayrhofen (87 km en 3500 hm)
Op papier is dit de zwaarste rit van de Transalp. Er staan ons 3 cols te wachten waarvan de laatste maar liefst 25 km is! Jammer genoeg moeten we vanmorgen starten in box C omdat we 14 plaatsen te kort komen voor een startplaats in box B. In box C starten betekent voor ons een erg slechte startpositie omdat daarin te veel renners van een andere categorie dan de onze vertrekken.
Omdat alles nieuw is, laten we ons verrassen op de eerste klim. Iedereen steekt ons voorbij en we zitten midden in de massa renners zodat we zelfs ons eigen tempo niet kunnen klimmen. En tot overmaat van ramp moeten we afstappen. Plots vind ik Wim ook niet meer terug en vrees ik het ergste. Ik vind de Transalp op dat moment niet meer leuk ! Ik fiets terug naar beneden maar ’k vind gene Wim. Dan beslis ik om maar zeer snel naar boven te rijden en te wachten op de top. In mijn inhaalrace kom ik gelukkig Wim tegen en ben ik bijzonder gelukkig.
Vanaf nu rijden we een deftig tempo en we beginnen vele ploegen in te halen. Maar op de laatste klim krijgt Wim een serieuze klop. We moeten klimmen bij een temperatuur van 42 graden en dit is te warm voor Wim. Maar persoonlijk vind ik dat hij nog goed rijdt want niemand steekt ons voorbij. Wim ziet af maar bijt door als een echte atleet die bijzonder diep kan gaan en niet wil opgeven.
Hoe hoger we klimmen hoe mooier de uitzichten worden. Dan besef je plots dat de natuurlijk echt waanzinnig mooi kan zijn. Als we boven komen, moeten we nog 20 km dalen en dan zit rit 2 erop. Moe gestreden komen we aan de aankomstmeet. We besluiten beiden een massage te nemen en goed te eten zodat we klaar zijn voor rit 3 van morgen.

Klassement categorie elite heren: 133

Maandag 16 juli: Mayrhofen – Brixen (95 km en 2200 hm)
We moeten weer in box C starten en Wim en ik besluiten dat rustig te doen. We weten immers niet hoe Wim zijn benen gaan reageren op de lastige dag van gisteren. In de start vliegen ze ons weer voorbij en Wim en ik rijden rustig ons tempo. Hoe steiler en langer de klim wordt hoe meer volk we inhalen. Wim lijkt zijn goede benen weer te vinden en we blijven klimmen naar een prachtige hoogte.
Nadat we deze klim van bijna 30 km hebben gedaan, rijden we 65 km in dalende lijn richting Brixen. Uitrusten heeft nu geen zin: het zal een echte wegkoers worden. We rijden met verschillende teams in peloton en laten ons meedrijven. Op het einde wordt er nog serieus doorgetrokken. Doordat we rustig gestart zijn, zit er geen super uitslag in. Maar goed nieuws is dat Wim zijn goede benen terug vindt.

Klassement categorie elite heren: 133

Dinsdag 17 juli: Brixen – St Vigil (67 km en 3000 hm)
Vandaag beslissen we om ons te laten inschrijven in box C en nadien toch te starten in box B. We vinden dat we te veel plaatsen verliezen door zo achteraan te starten. Vandaag gaan we vrij goed door in de start en we zitten eindelijk tussen de bikers van dag 1. Het aantal km vandaag laat een rustige rit vermoeden maar het profiel zegt ons dat er een bijzonder zware eindklim zit aan te komen en het is weer bijzonder heet vandaag.
Wim en ik vinden onze goede benen en rijden erg goed vandaag. De laatste klim is bijzonder steil ! We moeten een zwarte skipiste naar boven rijden en er lijkt geen einde aan te komen. Wat er op dat moment allemaal door je hoofd gaat is niet normaal. Kleinste verzetje en maar trappen. Waarom doen we dit? Alles doet pijn! Waarom? Waarom? gaat er zoveel keer door mijn hoofd !
Wim en ik zijn een zeer goed Transalpduo. Al hebben wij een totaal andere klimstijl toch rijden we nooit ver van elkaar. Ik fiets erg wisselvallig naar boven en fiets steeds 100 m voor Wim terwijl die met zijn Armstrongstijl naar boven komt gereden.
Maar in de afdaling slaat het noodlot toe! We zitten zeker en vast heel goed maar ik fiets in een put. Die put heb ik niet gezien door te dicht bij mijn voorganger te rijden. Ik besluit op een leeglopende band te dalen en dit lukt nog redelijk goed. Maar de band staat zo leeg dat het onverantwoord is om verder te rijden. We zitten op 5 km van de meet en de koppels snellen ons voorbij. Dit geeft een nerveus en rot gevoel. Mijn spuitbusje laat het afweten en tot overmaat van ramp breekt het ventiel. Even verder moeten we dan maar weer stoppen en we steken een nieuwe band. Die staat kort daarop weer lek maar ik geef Wim de opdracht enkel lucht bij te blazen met ons bommetje. Ondertussen passeren ons echt zeer veel koppels. Ik daal verder af en voel dat mijn band nog steeds afgaat maar ik neem het risico om verder te rijden op een leegloper. Gefrustreerd komen we over de finish. Een mooie plaats en tijd gaan eraan door ons zenuwachtig gedoe ….

Klassement categorie elite heren: 119

Woensdag 18 juli: St Vigil- Arabba (51 km en 2100 hm)
Vandaag staat er een korte rit op het programma. Wim en ik willen vandaag iets rechtzetten en we gaan een dagje knallen. We nemen onze startklim erg zeker en rijden voor het eerst echt goed. Het parcours is niet voor watjes en is zeer grillig met bijzonder steile tussenstukken. Het is ook ontzettend warm.
Plots zie ik Wim voor me uit te bocht verdwijnen. Ik denk dat het niet zo erg is omdat ik vermoed dat er achter de bocht enkel gras ligt. Maar ik stop en zie dat de berm daar 2 m diep is en er een rotsriviertje loopt ! Neeeeee !!! Hier mag onze Transalp niet eindigen en hier mag Wim zeker niets aan overhouden want hij moet binnen een maand met mijn zus kunnen trouwen!! Ik weet niet wat denken ... maar plots zie ik Wim uit het riviertje kruipen en hij springt dadelijk op zijn fiets. Op het eerste gezicht lijkt er niets ernstigs aan de hand met Wim: toch wat pijn aan de heup en een ferme kap uit zijn lip (die gelukkig niet bloedt). Tijdens de paar minuten die ik heb stilgestaan daar zijn er op die plek 3 deelnemers gevallen (ook een vrouw want de eerste leidersdame ging er net als Wim onderuit … )
Echt veel tijd verliezen we niet en we rijden voort. De laatste klim is nog erg lastig maar we rijden een goed tempo. We racen nog ferm door op de baan en kunnen eindelijk een uitslag rijden die we al een hele week verdienen.

Klassement categorie elite heren: 83

Donderdag 19 juli: Arabba- Val Di Fiemme (76 km en 2700 hm)
Ondertussen zijn we halfweg de transalp en voelen we ons nog goed ! We gaan er het laatste deel nog een lap op geven. Onze kamperburen zijn Nederlanders die we stilaan beter leren kennen. Marijn en Joachim rijden voor Litespeed en rijden mee in de top 40! Zij hebben een persoonlijke verzorger Johan mee die ons gisteren ook heeft gemasseerd. Ik wist niet dat een massage zoveel pijn kon doen maar alle spieren zaten vast van het melkzuur en zo’n massage helpt om het melkzuur te verwijderen. Johan is een super kerel!
We trachten weer stevig te starten zodat we in de eerste klim ons eigen tempo kunnen rijden. Ik voel me niet zo goed tijdens die klim. Alles wordt een beetje zwart voor mijn ogen maar ik wil doorgaan! Wim helpt me er wat bovenop en geeft me af en toe een flinke duw. Naar het einde toe moeten we een skipiste oplopen want fietsen lukt hier niet .Zelfs rechtdoor lopen kan niet want het is te steil: we zigzaggen om boven te geraken. Wim moet boven heel even wachten en dan kunnen we beginnen afdalen. Jammer genoeg hebben we weer pech en rijdt Wim in een stenige afdaling lek. Nu gaan we niet stressen en de band is redelijk snel hersteld. Het kost ons weer plaatsen maar we jagen verder want ondertussen zitten mijn benen weer goed. We knallen op sommige delen van het parcours tegen 40 km/u.
De laatste klim die op het programma staat is steil maar toch halen we veel bikers in. Gaan we weer voor een mooie plaats vandaag? Maar we hebben alweer pech tijdens onze laatste afdaling op een bijzonder steile weg met twee betonnen stroken die enkel door een jeep kunnen bereden worden …. Door de hitte en het veelvuldig remmen zijn de velgen van Wim z’n fiets oververhit geraakt en smelt de binnenband van de warmte ! Hier gaan we dus weer … Ons spuitbusje laat het afweten en een tussenstukje breekt af. We gaan weer stressen want we spelen weeral plaatsen kwijt. Dit is gewoon pech maar we zijn allebei teleurgesteld dat we weer eens lek rijden in de laatste afdaling.
We komen redelijk fris over de meet en kunnen reserves bijtanken aan de kookpot van mama Rina en Johan masseert ons weer super.

Klassement categorie elite heren: 112

Vrijdag 20 juli: Val Di Fiemme- Folgaria (105 km en 3000 hm)
Vandaag is de voorlaatste rit uit de Transalp maar het wordt de langste met weer erg veel hoogtemeters. Ik heb er totaal geen zin in want de rit gaat voor 80 % op de weg. Organisatorisch gezien begrijp ik dat wel maar een mountainbiker rijdt niet op de weg, denk ik dan.
Ik maak me zorgen over de start want deze loopt maar liefst over 15 km dalend fietspad van 2 m breed. Hier heb ik enorm veel schrik voor. Ik kom vanaf de start niet meer uit Wim zijn wiel en iedereen die daar wil tussen komen heeft het wel gehoord … Ik ben er niet gerust in en ga dan ook geen seconde uit het wiel van Wim. Dat waarvoor ik vreesde gebeurt ook: ik zie enkele renners langs de kant liggen. Achteraf bleek dat ze op een boom waren gereden. Waarom zo’n risicovolle start vraag ik me af!
15 km verder start de rit dan echt met een col van 20 km. Wim begint serieus door te rijden en we halen vrij veel volk in. Ik heb het moeilijk maar halfweg kom ik erdoor en kan ik mijn tempo rijden. We rijden nu bijzonder goed want we kunnen in de verte de leiders zien rijden ….
Na de eerste col is er een tussenstuk en daar rijden we goed door samen met enkele andere ploegen. Daarna beginnen we aan de laatste steile col op de weg. Het is weer zeer warm vandaag! Maar Wim en ik klimmen onze beste col uit de Transalp en we rapen iedereen op. Dit geeft ons vleugels en we knallen verder. We komen boven en hebben nog een 20 km Ardennen-parcours af te leggen. Hier gaan we allebei compleet op stuk maar we rijden ons leeg omdat we weten dat we zeer goed bezig zijn. Ik maak nog een valpartij mee maar die loopt gelukkig goed af: even een over kop maar ik zit al heel snel weer op de fiets. Compleet leeg komen we over de finish en ...vandaag reden we niet lek !

Klassement categorie elite heren: 64

Zaterdag 21 juli: Folgaria – Riva Del Garda (65km – 2000 hm)
Gisteren reden we een bijzonder sterke rit en hadden we geen pech onderweg. Ik ben er van overtuigd dat wij in deze transalp een top 70 plaats waard zijn maar door allerlei omstandigheden konden we die nog niet echt waarmaken. Echt frustrerend is dit niet want Riva halen is ons eerste doel en dat gaat ons zeker lukken.
Vandaag staat onze laatste rit op het programma. We zijn blij dat het de laatste rit is want we worden moe. We nemen een blitse start zoals ik er nog geen eerdere heb meegemaakt! Wim blijft maar sleuren want we willen vooraan zitten op de singletracks. Plots rijden we onze Nederlandse vrienden voorbij die gisteren nog 22ste werden … COOL! Waar zijn we mee bezig? Maar we voelen ons gewoon super. We rijden nu zeker en vast top 40. We beginnen aan een heerlijke afdaling maar na de bevoorrading hebben we weer prijs olééé … Wim rijdt lek en we steken een nieuwe band. Gelukkig spelen we niet bijzonder veel plaatsen kwijt maar het werkt toch weer op onze moraal.
We beginnen hoopvol aan de laatste klim maar dan ik krijg een ferme dreun. Waarom nu ??? Omdat dit de laatste klim is ?? Begint alle vermoeidheid plots door te wegen?? Ik geraak niet meer vooruit! Het is trappen op automatische piloot en gelukkig worden we niet door veel renners ingehaald. Wim pept me op als een echte ploegmaat en geeft me af en toe een zetje wat zalig deugd doet. De klim wordt steiler en steiler: tot 27 % ! Zoals een bergje uit onze Vlaamse Ardennen maar dan 10 keer zo lang.
Als we boven zijn dalen we eindelijk af naar Riva : de weg is erg steil en stenig en jawel je kan het raden ! We rijden weer plat! Pffffff ...moedeloos kan je ervan worden. We herstellen de band en rijden verder naar Riva. Daar komen we aan tussen een massa supporters en een droom wordt werkelijkheid: Wim en ik rijden de transalp uit …. Ondanks al die lekke banden behalen we nog een 61 ste plaats vandaag.

Klassement categorie elite heren: 61
EINDKLASSEMENT => 98 !

Achteraf:
Na maanden trainen is een grote droom uitgekomen. Wim en ik waren een prima duo en we hebben een bijzonder fijne week gehad samen. Acht dagen biken is erg lang maar de voldoening die we nadien voelden, kunnen we niet beschrijven.

Graag wil ik enkele mensen danken :
ï Janssens Fietsplezier: voor het leveren van reserve materiaal
ï Rina en Walter: voor het ondersteunen tijdens de transalp
ï Arinso: voor het leveren van kledij
ï Kitty: voor de verslagjes op www.wiwo.be

Wouter Wuilmus>

Auteur: Kenneth Droeshoudt
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy