mountainbike.be
19/07/2007
Reisverhalen

Trans Germany 2007

Na vorig jaar voor ’t eerst aan een etappewedstrijd, de Transcarpatia in Polen, deel te hebben genomen en de smaak helemaal te pakken te hebben gekregen, kon ik nu via Craft deelnemen aan de Trans Germany. Op het programma stonden 8 etappes van West naar Oost, over meer dan 800 km en 15000 hm!! Eigenlijk kon ik een week als prof leven, want naast de inschrijving kreeg ik ook de hotelovernachtingen en bijstand van mechanieker en masseur er bovenop.

Nu nog een teamgenoot zoeken, want etappewedstrijden op de bike dien je in duo af te leggen! Mijn beste vriend en teamgenoot tijdens de Transcarpatia, Kris Hertsens, bedankte voor het aanbod wegens geen vrijaf. Mathias Smet misschien? Talent heeft hij, al is hij voorlopig nog een maatje of twee kleiner dan Kris. Hij is met zijn 21 jaar nog erg jong en heeft geen enkele ervaring in meerdaagse wedstrijden. Mathias wilde dolgraag mee in dit avontuur stappen en aangezien ik hem als zijn trainer erg goed kende mocht hij ook mee!

Twee weken voor de start krijgen we ons kledijpakket opgestuurd en vanaf dan staat zowat alles in het teken van deze wedstrijd. Zowel Mathias als ik hebben het die laatste weken voor het vertrek nog erg druk. Ik moet examens opstellen, punten berekenen, voorexamens afnemen en nog snel de laatste leerstof zien. Pff... Vrijdag 8 juni om 16.00, direct na de laatste les, vertrek ik met Mathias naar Sankt Wendel, de startplaats van dit evenement. 350 km later komen we aan in het hotel, ontmoeten er onze Nederlandse ploegmaats Rob en Marcel, controleren onze fietsen (die van Mathias was helemaal niet in orde!) en gaan naar de teammeeting, waar we de andere 22 Craft and Friends bikers ontmoeten. Ieder team moet zich voorstellen en ik kan niet laten om te zeggen dat we naar hier zijn gekomen om ons te amuseren én te presteren. Top-30 moet mogelijk zijn, en misschien zelfs top-20. Maar dan mogen we geen pech hebben... Alle andere teams zwijgen over hun prestatiedoelen. Hadden wij dat beter ook gedaan?

1. Etappe van Sankt Wendel naar Neustadt a.d. Weinstrasse (123 km, 2753 hm)
Opstaan na een te korte nacht, snel wat eten, de auto op de bewaakte parking gaan zetten en naar de start. Wat een feest treffen we daar aan! In Duitsland leeft het mountainbiken, dat is zeker! We mogen met ons startnummer 41 in box 1 gaan staan, met nog zo’n 200 teams achter ons.

Na het startsignaal kunnen Mathias en ik vlot opschuiven naar de voorste gelederen en op de eerste steile helling schuiven we nog net met de toppers mee. Cool! Op de volgende helling geeft Mathias het signaal om het iets kalmer aan te doen en we komen in een tweede groep samen met o.a. het mixed team Alison Sydor - Carsten Bresser. Wat kan die Alison rap fietsen! Ook Markus en Peter van Craft Fahrtwind (fietsreizen) zitten mee in deze groep. Het parcours loopt op en af smalle asfaltwegen en grindpaden, wat ervoor zorgt dat het tempo erg hoog ligt. Op één van die snelle afdalingen komt er plots een tractor uit een zijspoor en pats, daar gaan enkele bikers voor ons tegen de grond. Eentje is er erg aan toe en we besluiten allemaal om te wachten op hulp na snel de organisatie te hebben gebeld. Vijf minuten later vertrekken we terug, al is onze groep nu wel dubbbel zo groot.

Na zo’n 70 km trekken we eindelijk de bossen in met een eerste steile singletrackhelling. Plots doen we het een stuk beter en rijden we van onze groep weg. Het parcours wordt technischer en zwaarder naarmate we dichter bij de finish komen en we geraken volledig in ons element. Op de klim naar Hellerhütte halen we nog een Nederlands Mastersteam in, maar boven vallen we toch wat stil. Op het laatste knikje bergop komt Mathias de man met de hamer tegen. Ik duw en trek hem naar boven, maar zelfs op de rotsige supertechnische afdaling richting finish kan hij geen tempo meer maken. We finishen uiteindelijk in 5u15 als 13e herenteam, wat boven onze verwachtingen is, maar wel op 45 min van winnaars Karl Platt en Stefan Sahm. Amaai mijn botte! Wel zijn we het eerste Craft team en dat is altijd goed.

Direct na de finish krijgen we een verse pint (alcoholvrij jawel) in onze handen geduwd en op de Craft stand krijgen we een droge T-shirt en kunnen we bekomen in de zeteltjes. De zielverpflegung is erg uitgebreid met broodjes, energierepen, fruit, chocolade, cola, water enzovoort. Super!
Sommige teams doen er bijna dubbel zo lang over dan wij. Zo ook het Nederlandse Craft and Friends team. Marcel en Rob, respect! ’s Avonds staat nog de pasta party op het programma, met huldiging van de eerste 3 teams per categorie, het uitreiken van de leiderstruien, het voorstellen van de etappe van de volgende dag en tot slot foto’s en een filmpje. Dit alles met aangepaste muziek die de sfeer alleen maar ten goede komt! I love stage races!!

2. Etappe van Neustadt naar Erbach im Odenwald (130 km, 1762 hm)
Na een zalige nacht in een prachtig hotel staan we aan de start van weeral zo’n monsteretappe. Gelukkig verlopen de eerste 60 vlakke kilometers in colonne, omdat anders de veiligheid in het gedrang zou kunnen komen doordat we toch wel enkele drukke banan moeten oversteken. We fietsen zo veel mogelijk in de eerste gelederen, dit om krachten te sparen (achteraan moet je aan elke bocht wachten en nadien spurten om terug bij de groep te geraken). Na 60 km, onderaan de eerste hellling van zo’n 300 hms begint de tijdsregistratie en de toppers vliegen naar boven.

We zoeken en vinden al snel ons tempo en halen team na team in. Boven aan Dreieichen fietsen we bijna in de top-10!! Na een snelle bevoorrading vliegen we naar beneden op brede schotterpaden met zalige bochten. Dan volgen zo’n 20 vlakke kilometers. Ik houd er een stevig tempo op na met Mathias in ’t wiel, maar toch komen er enkele snelle teams terug. Wij zetten ons in ’t wiel en tegen zo’n 45 km/h vliegen we verder langs de Neckar. Duitsers kunnen hard rijden! Na dit vlakke stuk volgt er weeral een lange helling, waar we goed kunnen standhouden. Al begint Mathias er iets te hevig aan en moet ik hem boven toch wat duwen.

Op het daaropvolgende lichtgolvende en niet-technische stuk verschuilen we ons in het TGV-groepje richting finish en op de laatste helling zo’n 10 km voor de finish krijgt Mathias zijn klop. Ik ben nog steeds goed en duw hem zo hard mogelijk tot boven. Als een toeschouwer zegt dat het nog maar 4 km is, leeft Mathias weer op en heb ik even spijt dat ik hem heb geduwd. We finishen weeral als 13e in een tijd van 2u24, misschien moeten we toch maar voor top-15 gaan?
Tomorrow we attack!

3. Etappe van Erbach naar Frammersbach (102 km, 2272 hm)
Deze keer liggen we in de jeugdherberg samen op een kamer met Rob en Marcel. Leuk! De hele nacht regent het, wat mij doet beslissen om mijn snelle Racing Ralphs te wisselen voor mijn Nobby Nic’s. Mathias heeft die sloffen al liggen. Na veel geklungel lukt het ons, met wat hulp van de mechanieker, om deze banden met Notubes vloeistof op druk te krijgen. Ik had gisterenavond nog maar net in O2 Bikers gelezen dat je eigenlijk een dagje moet wachten met die vloeistof in nieuwe banden vooraleer er effectief mee te rijden, wij deden het een uur voor de start...

Na de eerste klim verloor mijn achterband al druk, dus snel even stoppen (en tegen Alison Sydor zeggen wat er aan de hand is), bommetje er op zetten, en terug vertrekken. We verliezen hiermee zo’n 1.5 min op onze groep, maar na de zalige technische afdaling die er op volgt zien we die mannen al terug rijden. Die laatste 30s vlieg ik met Mathias in ’t wiel naar hen toe. We sluiten net aan voor de volgende klim, waarna de beroemde ezelsweg volgt. Deze ezelsweg is een afwisseling tussen prachtige singletrackpaden die voortdurend steil op- en neer gaan en snelle shotterpaden.

Op die shotter zijn de Duitsers super (en zitten wij dus mooi in hun wiel), op de technische paden zijn wij super (en proberen ze ons te volgen). We vliegen in elk geval vooruit! Tot aan de laatste helling rijden we met ons groepje mee, in de afdaling richting finish kunnen we niet meer voluit gaan omdat mijn band weer druk verliest. We finishen uiteindelijk als 9e in een tijd van 4u07 en schuiven een plaats op in het klassement. Waauw! Langs alle kanten krijgen we felicitaties. Kunnen die kleine Belgskes écht zo hard fietsen? Top 10, zou het lukken? In elk geval, tomorrow we attack!

4. Etappe van Frammersbach naar Bischofsheim an der Rhˆn (83 km, 2050 hm)
In Duitsland is mountainbiken een feest! De leerlingen krijgen er vrijaf om te gaan supporteren, de inwoners van de dorpjes komen een pint drinken en zorgen zo voor een supersfeer. In Frammerbach was de sfeer nog eens zo goed. Ik denk dat alle inwoners present waren op de pasta party en aan de finish en start stonden te supporteren. Er wordt voor iedereen gesupporterd, of je nu als eerste of als laatste aankomt. Nooit meegemaakt!! Frammersbach is de max!!

Op de eerste klim rijden Markus van Craft Fahrtwind en ik de hele tijd aan een strak tempo op kop, tot de toppers overnemen. Ik voel me zo goed dat ik met de besten mee zou kunnen, maar Mathias is duidelijk minder. Ik wacht hem op en we komen in een tweede groep met een zevental teams. Het Texpa team leidt de dans, zodat wij en nog twee andere teams als enige kunnen volgen. Na zo’n 55 km met niet al te veel hoogtemeters beginnen we aan de zware finale met 3 stevige hellingen. Met Mathias gaat het beter en beter, al moet ik hem op elke helling wel wat helpen. Tot de laatste klim. Daar demarreert Mathias tot 4 keer toe, omdat we per se als eerste team aan de als zeer technische en gevaarlijke afdaling richting finish willen beginnen.

Dit lukt en we laten ons als een steen naar beneden vallen, rotsen, bomen en wortels ontwijkend. Beneden volgen nog 3 moordende kilometers vals plat en ik neem Mathias op sleeptouw. We denderen als 6e (!) over de finish in 3u17 en hebben in die ene afdaling 3 minuten genomen op onze medevluchters. Vanaf nu noemt iedereen ons de Downhillbikers aus Belgien. We voelen ons super, iedereen kent ons vanaf nu! Tomorrow we attack!

5. Etappe van Bischofsheim naar Oberhof (94 km, 2327 hm)
Deze etappe lijkt wel een rustdag voor de toppers, want na de eerste shifting op de eerste helling, waar wij zowat samen met Platt en Sahm boven komen, wordt er niet meer doorgereden zodat we met een tiental teams op de vlakke asfaltbaan samenkomen. Ik wil aanvallen, verwittig Mathias en vertrek. Ik fiets 45 km/h waar de toppers maar 35 km/h rijden. Ik kijk om en zie.... gene Mathias! Amateur!

Ik wacht het pelotonnetje op en maak een praatje met enkele toppers. Op de hellingen fietsen de toppers wel behoorlijk door en wij klampen aan. De meeste andere teams kunnen dan niet mee, maar in de afdaling komt alles steeds terug samen. We fietsen zelfs over een vroegere grensweg tussen Oost en West-Duitsland. Ik weet dat Mathias over zijn toeren gaat en waarschuw hem voor wat nog komen moet. Te laat, op een supersteile en lange grashelling past hij.

Het hele veld is uit elkaar gespat en elk team fietst naar eigen vermogen verder. Vanaf dan is ’t nog een martelgang tot aan de finish, want de laatste 20 km zijn constant bergop. Ik neem Mathias letterlijk op sleeptouw (hij grijpt de draagriem van mijn Camelbak vast) en geef alles! Na elke bocht denken we dat we er gaan zijn, maar ’t blijft maar duren. Dolgelukkig en compleet leeg finishen we als zevende in 4u21. Hiermee duiken we zowaar de top-10 binnen!! De Craft-crew staan weeral klaar met pinten voor ons, een droge T-shirt en véél omhelzingen en felicitaties.

Hopelijk is de weerslag van 2 dagen aanvallen niet te groot morgen! Tomorrow we attack? Nee, gewoon geen tijd verliezen... ’s Avonds bespreek ik met Mathias onze etappe. Ik ben helemaal niet tevreden. We winnen wel 5 minuten op onze directe concurrenten, maar ’t heeft te veel krachten gekost. In plaats van ons te forceren bergop om de eersten te volgen, hadden we beter aangevallen. Mathias kon dan rusten in mijn wiel op de vlakke stukken en bergop konden we ons eigen tempo volgen. Tsja, een top-5 plaats zal voor één van de volgende dagen zijn...

6.Etappe van Oberhof naar Bad Steben (124 km, 2515 hm)
Dan kom je doodmoe aan en dan krijg je op de pasta party te horen dat de volgende etappe de koninginnerit is. Miljaar, als dat maar goed komt. Aan de start voel ik me leeg door al dat getrek de dag ervoor. Gelukkig nemen de toppers ons mee op sleetouw voor zo’n 60 km. Zo kan ik wat recupereren en als het tempo dan eindelijk de hoogte in gaat kan ik goed volgen. Mathias ziet af, deels door de inspanningen van de vorige dagen, maar vooral doordat zijn zitvlak helemaal open ligt van het constante geschuif op het zadel.

Op een prachtige technische zone vliegen de toppers weg, Mathias kan helemaal niet mee en schiet in paniek. ‘’Kris, ’t gaat niet, wacht, pijn, help’’. Hem sussen lukt niet, dus doe ik alsof ik kwaad op hem ben ‘’Mathias, concentreer u! We moeten bij die 2 teams geraken die net voor ons rijden, neem mijn wiel!’’ Mathias verschiet en doet wat ik hem vraag. Ik neem hem op sleeptouw en we kunnen aansluiten bij de 2 teams die op plaatsen 8 en 9 staan in het klassement. Oef! We kruipen in hun wiel en ik help Mathias op elke helling.

Daar krijg ik nog spijt van, want de laatste kilometers kan Mathias ineens terug. We finishen uiteindelijk als 8e in 4u57 onder luide aanmoediging van de speaker (das Craft Power made by Belgium team!!!) en de vele supporters en springen over de Scotts, die een lekke band hadden, naar de 9e plaats. Tomorrow we attack!

7. Etappe van Bad Steben naar Schˆneck (97 km, 2217 hm)
Mooi, zo’n badplaats! We liggen hier in een goedkoper hotelletje bij erg vriendelijke mensen. De pasta party vindt plaats in een wondermooie hal en door het mooie weer en de euforie blijven we wat langer napraten met de andere Craft-people. Gezellig!

Na onze korte, dagelijkse opwarming staan we aan de start van de voorlaatste etappe. Na een half uurtje vlammen in ’t spoor van de toppers volgt er een technische afdaling met beneden een 3 km lange, technische helling die gechronometreerd wordt. Ik wacht na de afdaling Mathias op, die weeral te ver achteraan zit. We fietsen de helling zo hard mogelijk naar boven en halen de 5e tijd van alle teams. Mooi! Na deze helling volgen voornamelijk snelle tracks, afgewisseld met technische stroken.

Juist daar heeft Mathias het moeilijk, zijn poepke doet te zeer op oneffen ondergrond. Na 45 km vlammen sluiten we terug bij de kopgroep aan en doen wat onnozel met de toppers. Jammer genoeg moeten we kort daarop lossen op een erg steile helling. Even verder moeten we tot 3 keer toe stoppen om gras van tussen onze tandwielen te halen en daardoor vallen we terug naar een groepje met de 2 Texpa teams en het Rothaus team dat net voor ons staat.

Mathias wil niet meer aanvallen en een Texpa team gaat er nog vandoor zodat we voor de 6e plaats aan ’t rijden zijn. Die wil ik per sé hebben en op de laatste helling richting aankomst val ik aan. Niemand kan mee, al doen de andere teams hun best. Als ze dreigen stil te vallen, waagt Mathias de sprong tot bij mij. Met nog 50m verschil valt hij helemaal stil en begint te roepen naar mij: ‘’Kris, duw me! duw me!’’ Ik laat me wat uitzakken, leg de grote plaat er op en duw Mathias tot over de finish. Zesde dus in 4u01!
Iedereen begint kapot te zitten, maar ik was vandaag zo sterk dat het wel leek of ik een toertochtje aan ’t rijden was. In ’t klassement staan we nog steeds 9e, op 14 minuten van plaats 8. Tomorrow we attack van in ’t begin!!

8. Etappe van Schˆneck naar Oberwiesenthal (80 km, 1927 hm)
Na een uitgebreide tactische bespreking is ’t plan als volgt: We vallen aan op de eerste helling, rijden weg van het Rothaus team dat op plaats 8 staat en proberen vandaag top-5 te halen. Ik zal al het werk doen op het vlakke, bergop fietsen we het tempo van Mathias.

We zijn te lui om op te warmen en dat voelen we tijdens ’t eerste half uur. De wegen zijn redelijk vlak, maar het tempo richting eerste helling ligt zo hoog! Na zo’n 20 minuten beginnen we er aan en meteen gaan we voluit. De eerste 4 teams zijn te sterk, maar dan komen mij met een mooie kloof op 1 achtervolgend team. Het Rothaus team en de Texpa’s zijn nergens te bespeuren. Op het technische trail daarna kan Mathias nog net voorbij het eerste, sukkelende Mastersteam. Op de helling daarna knal ik in 1 ruk tot bij hem. Op de vlakke stukken rijd ik tegen 45 km/h op kop met Mathias op mijn achterwiel, bergop houden we het maximale tempo van Mathias aan. Praten kunnen we nauwelijks, daarvoor rijden we te hard.

Net voor de laatste, langste helling van deze Trans Germany (van 600 naar +1200 m) zien we de toppers voor ons uitrijden. De klim is onregelmatig met behoorlijk steile stukken. Het Voitl team dat op de 5e plaats staat, komt precies dichterbij en ik spoor Mathias aan om nog harder te gaan. Het laatste supersteile stuk lange een skilift gaan we bijna dood (allez, Mathias toch), de Voitls geven het op en dolgelukkig vliegen we de allerlaatste afdaling van deze etappewedstrijd af. We blijven zo hard mogelijk fietsen en als we de finish zien en horen krijgen we allebei kippevel. De 5e plaats vandaag is binnen!!!

Het overschrijden van de finish is gewoonweg een magisch moment, de pint die we krijgen kappen we vrolijk over elkaar heen. Langs alle kanten krijgen we felicitaties, onze gegevens worden druk genoteerd, we hebben er weer een hoop fans bij. Dan is het afwachten of we nog voldoende tijd hebben kunnen pakken op Rothaus, maar 9 minuten na ons komen ze binnen. We behouden onze 9e plaats dus, op 5 min van plaats 8 en op 10 min van plaats 8. We gaan snel douchen, zodat we de andere teams nog kunnen zien binnenkomen . Ja, ook de laatsten krijgen alle aandacht en als zij arriveren, kan het feest pas echt losbarsten.

En verder...

’s Avonds worden alle deelnemers met een oude stoomtrein naar de pasta party gebracht. Na het eten volgt de ceremonie protocollaire met de podiums, het uitreiken van de leader jerseys en, nog belangrijker, het uitreiken van de finisher jerseys aan alle bikers die alle etappes tot een goed uiteinde hebben gebracht. Elk team wordt naar ’t podium geroepen, je trekt je nieuwe prachtige trui aan, er worden foto’s genomen, gejuicht, geapplaudisseerd, ... SUPER!

We krijgen die avond enkele mooie aanbiedingen: ik kan voor een Duits team tekenen, om in een mixed team met ex Europees kampioene Sandra Klose volgend jaar de Trans-Germany en Transalp te proberen winnen. Mmm... Mathias kan waarschijnlijk Shimano als sponsor versieren voor zijn team. Ook worden Mathias en ik door onze Zweedse Craft vrienden uitgenodigd om in de zomer bij hen op bezoek te komen. Dit gaan we zeker proberen doen, want Erik, Peter en Luca zijn superkerels!!

Nadien volgt er nog een heftige party als afsluiter, waar zowat alle toppers, met Sydor en PLatt op kop, poepeloerenzat zijn. Leuk om zien, eventjes toch. We blijven lang, maar als ik die zatte bende beu ben ga ik te voet terug naar het hotel. ’T is goed geweest!

De dag nadien aan het ontbijt (het laatste ochtendmaal) moeten we afscheid nemen en da’s niet zo simpel. Ook al zijn de Craft and Friends van Zweden, Nederland, Oostenrijk, Duitsland en België afkomstig, toch zijn we op een goeie week tijd een hechte groep geworden. Gelukkig zien we sommigen al terug tijdens de Dolomiti Superbike Wereldbeker in Duitsland, anderen gaan we zelfs bezoeken. Goodbye, people! You are all great!!

De busreis naar vertrekplaats Sankt Wendel duurt héél lang en is oncomfortabel. Gelukkig hebben we onze Nederlandse vrienden nog! Daarna moeten we nog de auto zoeken, de bagage en de fietsen afhalen en inladen en nog een dikke 3 uur rijden. Uiteindelijk doen we over deze trip 14u...

Nabeschouwing

Etappewedstrijden op de mountainbike zijn intens. Eigenlijk leef je die tijd in een andere wereld, de mountainbikewereld! Je emoties worden ineens veel intenser als je samen met je teammaat een mooie prestatie neerzet, door een muur gaat. Vriendschappen voor het leven ontstaan hier (ook al weet je maar al te goed dat je sommigen nooit of zelden gaat zien). Het gevoel dat ik nu heb is super, ik kan de Trans-Germany maar moeilijk loslaten want deze ervaring laat een diepe indruk na.

Volgend jaar nog eens? Graag!!

Kris Henderieckx

Craft Bike-Trans Germany. De eerste editie en wij zijn erbij! Een Etappewedstrijd van 8 dagen in Duitsland van west naar oost, dit over een afstand 800km en 18000 hoogtemeters... De race bestaat uit 250 teams van 2 personen. Ik sta aan de start met mijn trainer Kris Henderieckx! Wij hebben het privilege om samen met de mensen van Craft de wedstrijd te volgen, dit ondermeer samen op hotel, technische bijstand, massage en een hoop Craft-materiaal (waaronder onze groene Craftkledij waar we de etappes mee afleggen)

Aan de start staan voornamelijk Duitse teams, wij als enige Belgische team moeten de eer van ons bikersland hoog houden. Ook teams van Mexico, Australië, Nieuw-Zeeland en Canada (Alison Sydor en Karsten Bresser) komen van ver om deel te nemen... Maar vergeten we zeker onze Noorderburen niet, zij zijn massaal aanwezig... Samen in het Craftteam met ons zitten ook de verdelers van Craft-Benelux, Marcel en Rob. Zij zijn gekomen wat voor ons in eerste instantie ook een belangrijk doel is: UITRIJDEN!!!

Dag 0 (vrijdag):
Met mijn examens net voor TransG was het voor mij een heel zware periode... Vooral mentaal moest ik me steeds opladen om me te fixeren op zowel mijn studies als de trainingen tussendoor... Ook Kris had het behoorlijk druk, aangezien hij leerkracht is, was er nog veel te regelen naar de examens toe. Na schooltijd zijn we direct richting Sankt-Wendel vertrokken. De startplaats van de eerste etappe. Daar aangekomen konden we al direct kennismaken met menige Craft-mensen. Iedereen was druk bezig met uitladen en de fietsen in orde te zetten... dat konden we dan ook maar best doen. Bij het controleren van de fietsen bleek dat mijn achterste naaf van mijn wiel was gebroken... gelukkig waren er nog reservewielen!

Dag 1 (zaterdag): Etappe 1: 123km / 2753hm
Vol met spanning stonden we aan de startmeet. Vooraan Karl Platt en Stefan Samh die grote kans zouden maken om deze ettappe te winnen. Het was zonnig en er was heel veel sfeer aanwezig en in het bijzijn van wat mooie dames konden we toch onze rust zelfe houden. We stonden vrij ver achteraan. Bij het startschot zijn we er dan ook direct ingevlogen en zijn we op enkele km’s helemaal naar voor gereden. Na enkele km’s bij de kopgroep besluiten we ons eigen tempo aan te nemen, vooral mijn tempo. Al gauw vormen we een groepje met nog een Craft-team en het Rocky Mountain team! De eerste 80km bestond uit asfalt en schotterpaden waardoor het tempo heel hoog kwam te liggen. Er werd vooral afgewisseld, maar toch werden we bijgehaald door een grotere groep. In de eerstvolgende afdaling kwam er onverwacht een tractor uit een dreef waardoor we allemaal moesten uitwijken. …én man beland met hoge snelheid in de gracht en moet afgevoerd worden! We wachten even tot de bijstand is geariveerd, na 5 min hervatten we onze wedstrijd, we zijn ongeveer met 11 teams. Kort daarop komen de eerste technische stroken. Wij voelen ons hier volledig thuis en in een technische klim kunnen we een kleine kloof slaan. In de daaropvolgende afdaling maken we het werk af! Het zouden 40 prachtige km’s worden waar we volop van hebben genoten... Aangekomen aan de laatste beklimming komen we samen te liggen met de 3de Masters (Nederlanders die TransRockies hebben gewonnen) we voelen ons beide goed en trekken nog eens goed door. De Nederlanders blijken stil te staan. De klim blijft duren en ons tempo valt serieus stil. Ik heb moeten zwoegen en zweten om de laatste afdaling tot een recht eind te brengen. Dit is me ook gelukt en met een volledig kapot gevoel rijden we voorbij de finish in Neustad. We hebben 5u15 op de teller staan, dit goed voor de 13de plaats. Ver boven onze verwachtingen. Niet te vroeg juichen, morgen is er nog een dag en daarachter nog een en nog en nog en nog...

Dag 2: etappe 2: 130km 1740hm
Even in het kort: eerste 60km waren plat op de baan en dit in groep. De wedstrijd zou pas beginnen na 60km... dit voor de veiligheid. We hebben de hele 60km afgewerkt in de kop van het peleton, dit was natuurlijk ideaal om ons goed weg te steken en wat krachten te sparen! Na 60km een eerste helling en we schieten allemaal omhoog! Wij kunnen een goed tempo nemen en kunnen ons beter plaatsen dan gisteren. De etappe is totaal niet technisch, dus in groep blijven is verstandigd. We klimmen vlot en verschuilen ons op de vlakke stukken in groepjes. Naar de laatste klim voel ik me heel wat minder waardoor we een gat moeten laten op de andere twee teams waar we met samen rijden... ik hoor van een medewerker dat het de laatste 4km is en ik laad me terug volledig op, in de afdaling rijden we als een zot naar beneden en kunnen nog net het groepje voor ons op de meet pakken!

Dag 3: etappe 3: 103km 2300hm
Na drie dagen ging het steeds moeilijker om uit ons bed te geraken. het had de hele nacht geregend, ikzelf had al de hele wedstrijd Nobby Nick opliggen, Kris Racing Ralph, maar met zo’n slecht weer deze nacht en in de morgend toch besloten zijn Nobby’s ook op te leggen. Na veel zwoegen en zweten op druk gekregen... No tubes wel te verstaan! Bij de start konden we ons goed vooraan zetten zodat we bij de eerste klim direct ons eigen temo konden aannemen om niet gehinderd te kunnen worden. Het begon allemaal heel goed. We konden weeral het tempo hoog houden en reden voor een mooie plaats. Na een paar afdalingen begon Kris zijn band leeg te lopen, de banden kunnen best een dag gebruikt worden voordat je ze notubes maakt... dat risico namen we, verkeerd gegokt. We moesten ons groepje laten rijden. Vlug een bommetje erin en weg waren wij! Ondertussen was er nog een team voorbijgekomen met oa Belg Sam Baeten. Gelukkig voor ons wat het een technische trail, het groepje voor ons hadden we direct bijgehaald en onderaan deafdaling konden we terug aansluiten bij de groepjes waarmee we gestart waren! Dit was meer een bevestiging dat het technische werk hier vooral in ons voordeel was! In de volgende klim komen we samen te liggen met ongeveer 9 groepjes, waar ik en Kris ons best wel goed voelden, het ging over op het ‘ezelspad’, lekker technisch, na 1 klim hadden we al direct 100m voorsprong... we konden rustig losbollen, iedereen laten terugkomen en dan terug goed doortrekken op de volgende klim/afdaling. We raapten steeds meer voorliggende groepjes op en achter ons vielen er groepen weg. Er waren zeer snelle stukken af te werken, waar we ons ‘rustig’ in het rijtje konden wegsteken... die Duiters gaan hard! Met de overgebleven groepjes gingen we naar de laatste 40km, het tempo lag zeer goed voor ons... maar de andere groepjes waren wel sterk (ze staan 6-11 in het algemeen klassement) dus net voor ons... De laatste klim konden we goed standhouden, in de daaropvolgende afdaling kon ik me goed vanvoor zetten, maar Kris had terug wat lucht dat ontsnapte, we zijn achter de andere groepjes naar beneden gebold, goed voor een 8ste plaats!!!!!! De eerste 5 ploegen liggen teveel voor, het verschil is groot... als we dit volhouden... top 10 dromen mag zeker!

Dag 4: etappe 4 Frammersbach – Bischofsheim ad Rhˆn
Frammersbach is ongetwijfeld het gezelligste dorpje dat we totnutoe hebben aangedaan in de bike-transgermany. Het was feest voor het hele dorp, we werden ontvangen als echte helden! De pastaparty was dan ook een echt succes! We stonden voor de 4de keer aan de start, het leek wel of we de Tour de France reden... alle straten stonden vol met enthousiaste toeschouwers... Bij de start ging zowel de renners als omstaanders volledig uit hun dak... wat een zalig moment! Bij de eerste klim gingen er 5 groepjes ervandoor... we besloten ons in de tweede groep weg te steken... met ongeveer 7 groepjes werkten we de eerste 20km’s af... vooral op brede grindpaden. Het texpa-team had een goede plaats te verdedigen en trok op de brede lange grindpaden extreem hard door. Ik moest vechten om erbij te blijven! Er is altijd een weg van kunnen en willen, op die moment was de combinatie aanwezig! Gevolg, we bleven met 4 groepjes over, groepen die beter in het eindklassement stonden.. we maken progressie... Na een groot bosdeel stond er nog een lang asfaltstuk en een stevig portie klimwerk met als afsluiter een technische afdaling op het programma. We konden goed mee in de groep en zette ons achteraan. Kris nam af en toe de leiding, ik volgde gewoon in ‘het wiel’. De klim bestond uit 3 delen, in het laatste deel zagen we de kans om voor een goede daguitslag te gaan! Het gevoel was goed en ik viel aan, Kris ging vlot mee. De rest volgde. De aanval was te vroeg gepland, achter de bocht nog omhoog... daarachter nog eens proberen... weeral een bocht omhoog... onze parcourskennis was wel goed, maar we wisten geen details... nogmaals geprobeerd, we blijven gaan, geen top... we besloten even te wachten, plots dook er een grote antenne op, lichtjes vals plat, genoeg factoren om ons de kans te geven om het nog eens te proberen. Niemand (kon) wou nog volgen en kort daarachter de afdaling, we vlogen tegen hoge snelheid naar beneden. Op 10 seconden pakten we ineens 100den meters. De afdaling was technisch, grasstukken met verborgen stenen, bosstukken met boomwortels en rotsen, om dan via smalle grindpaden met verradelijke bochten te eindigen onderaan. 3 laatste km’s vals plat tot aan de finish, we fietsen de ziel uit ons lijf om onze voorsprong te behouden. Ik ging de volle 20min in het rood, best behoorlijk lang na 4 etappes. Het resultaat was schitterend! We gingen over de meet als 6de algemeen met meer dan 3min voorsprong op onze achtervolgers... dit gaf ons de bijnaam: ‘The downhillboys’

Dag 5: etappe 5: Bischofsmheim ad Rhˆhn – Oberhof
We zijn halfweg, meer dan 400km’s zijn verreden. Vandaag hebben we een zware etappe voor de boeg, er zitten een paar stijle klimmen in met een aankomst op 800m hoogte (400hm) Na de starthelling voelde iedereen aan dat we het vandaag wat rustiger zouden doen. Doorbijten in de klimmen dat ons veel krachten kostte, na elke klim werd de groep uiteengereten om dan weer samen te komen op de vlakkere stukken, tijd om een praatje te maken met de toppers. Na 70km stond er een heel zware klim op het programma. De aanvang was zeer speciaal, we reden over de restanten van het ijzeren gordijn tussen Oost en West Duitsland, dit was een heel zwaar stuk dat uit betonblokken van 1m op 0,5m bestond. Dit ging over in een vermoeiend grasstuk, met daarachter een zeer steil stuk op losliggende stenen, een plezier voor elke mountainbiker... maar een dooddoener na 3u wedstrijd. Dit was het moment waar we de kop losten, elk team voor zichzelf... na een snelle afdaling konden we beginnen aan een +-30km lange eindstrijd naar de top met bijna geen afdalingen meer in. Ik had moeite om het tempo hoog te houden waardoor ik regelmatig op een steuntje van Kris moest rekenen. De hellingen waren breed door net gevelde bossen vol met restafval en tractorsporen, alles wat het parcours moeilijker kon maken. Bij het verlaten van het bos konden we een glimp van het skioord opvangen... het geluid van de boxen tilde ons naar boven... een begeleider van de organisatie riep ons toe dat het de laatste 800m klimmen was, ik was op dat moment die man eeuwig dankbaar voor deze magische woorden.
We eindigden met een totaal leeg gevoel op een 7de positite... Het goede aan de dag was dat we weeral wat tijd terugpakten op onze voorliggende concurententeams.

Dag 6: etappe 6: Oberhof – Bad Steben
Na 5 dagen rijden begonnen het lichaam zijn tol te eisen, vel kwam los aan mijn achterwerk waardoor zitten een zeer pijnlijke zaak was. Ik had vandaag dan ook niet zo’n supergevoel. Bij de start wordt er niet doorgereden, we kunnen samen met leiders blijven. Ik moet doorbijten en probeer het tempo niet te lossen. Halverwegen krijgen we een technische passage op boomwortels waardoor de hele groep op een lijn komt. Ik rijd me kapot en Kris schreeuwt me toe dat ik moet volgen! We rijden door en rapen het scott en cubeteam op. De laatste km’s verlopen over goedlopende paden en vlotte hellingen. Op 15km van het einde krijgt een scottrenner een platte band en gaan we enkel met Cubeteam verder. We rijden nog een mooi rondje en komen terug voorbij de stilstaande scotts... pijltje niet goed gezien. Cube neemt vooral de kop en naar de aankomst toe vertellen ze ons dat hun sponsor daar woont en vragen of we ze laten voorgaan... wij zijn geen moeilijke mensen en laten ze voor ons over de meet rijden. Goed voor een 8ste plaats voor ons. Scott verliest in totaal 10min zodat wij 5min voor hen komen te liggen in het algemeen klassement... 9de

Dag 7: etappe 7: Bad Steben – Schonek
De voorlaatste etappe was heel lastig voor mijn gat! Maar niets houd ons tegen. Van bij de start konden we ons plaatsen bij de eersten, deze reden snel weg zodat alles uit elkaar gerokken werd. We hielden een goed tempo aan zodat we een 10tal km verder terug aansluiting konden vinden, door een droge ketting en gras tussen onze derrailleurwielletjes verloren we wat tijd zodat we terug opnieuw alleen stonden. Door dat stom gras veel tijd verloren en Scott en Cube konden teruggekomen, Scott was uitgeteld en bleef achter. Samen met Cube en Texpa gaan we naar de laatste klim van de dag en tevens de aankomst van de etappe. Elke ploeg wilt winnen, want we strijden voor de 6de plaats en het tempo wordt al snel hoog gelegd onderaan de klim. Ik heb het moeilijk, ik haal makkelijk hartslag 191 en ga bijna maximaal, zoals het in een crosscountry hoort kan ik blijven doorgaang op deze hartslag, de andere 2 teams vallen stil en ik ga gemakkelijk over hen. Ik en Kris gaan over de meet als 6de, we kunnen het niet laten om de show te stelen en gaan plat op onze zadel liggen, door de micro weergalmt: “Craftpower made by belgium, they’re doing a superman!” Scott verliest veel tijd en de achterstand op Cube(plaats 8) bedraagt 14min.

Dag 8: etappe 8:80km Schonek - Oberwiesental
De laatste dag... vandaag was het alles of niets! We hadden smorgens niet goed opgewarmd, de eerste km’s waren op de weg en dachten zo aan onze opwarming te komen. Foute gedachte, al van bij de start werd er hard gereden, zowel ik als Kris hadden het zeer moeilijk om te volgen. Maar wij geven niet af! Na een 10tal km geraken we er wat in en er onstaat een eerste afscheiding, wij hangen achteraan de kopgroep (die met 5 teams weg zijn) in een klim geraken we een 10tal seconden achter, maar op het volgende technische stuk komen we ineens een pak dichter. Spijtig genoeg was het eerste masterteam heel slecht hierop, ik geraak er voorbij, maar Kris moet achterblijven. Ik kan net geen aansluiting vinden bij de eerste 4 teams en verstandig rijd ik op mijn eigen tempo omhoog, wachtend op Kris. Kris was weeral sterk en neemt mij mee in het wiel. We blijven de km’s euforisch afwerken en blijven tot aan de laatste (en de zwaarste van hele TransG, 600hm) op 1min van de kopgroep hangen. We vechten ons naar boven, de laatste helling op brede lange paden. In de lange klimmen konden we een glimp opvangen van een achterliggend team, de laatste 200hm gaven we ook alles en groot was het geluk als we boven aan het skistation aankwamen! Met veel gejuich van omstaanders begonnen we aan onze laatste afdaling van deze race. De 5de plaats was binnen, niemand haalt ons bij in de afdaling! Onderaan zagen we het rennersdorp en hoorden we de boxen vlotte commentaar weergalmen... het overschreiden van de streep was zo’n ongeloofelijk goed gevoel! Het was het mooiste moment van de voorbije week!

We eindigde algemeen op een 5de plaats op slechts enkele minuten van de voorliggende teams... we voelden ons goed, klaar om nog wat etappes te rijden... Het was een prachtig evenement, ik hoop dat ik volgend jaar weer mee kan doen! Maar etappewedstrijden, dat ga je me nog zien doen!!!!!

Matthias Smet

Een uitgebreide fotoreportage kan je hier terugvinden.

Auteur: Kenneth Droeshoudt
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy