mountainbike.be
07/09/2011
Competitie

Tweede plaats voor Hans Planckaert in Dunsberg marathon

In de Dunsberg Bikemarathon, die afgelopen zondag op het programma stond, legde Hans Planckaert (Smart Cycling Team) beslag op een tweede plaats bij de masters.

" Na een ietwat rustiger weekje vatte ik met een nieuw elan de drukke septembermaand aan. Ditmaal zette ik mijn zinnen op de Dünsberg-marathon, in het Duitse Rodheim-Biebertal. Het parcours omvatte twee ronden van 53,5 km met 2740 hoogtemeters in totaal.

Ook hier in Rodheim-Biebertal was het zaterdag erg warm. Na het afhalen van het volgnummer en de bike klaargemaakt te hebben kroop ik al vroeg onder de wol. Die nacht regende het lichtjes, maar gelukkig bleven de grote regenvlagen achterwege. Even voor 9 uur bevond ik mij als enige Belg tussen vele Nederlanders. De temperatuur voelde goed aan, alhoewel hier en daar nog wat wolken boven ons dreigden. Na een korte asfaltklim bij het vertrek doken we bijna direct een onverharde strook in. Ik ging al snel diep in mijn reserves om niet al te veel plaatsen te verliezen. Op dat moment ging ik ergens voor de 15de tijd.

Na een 10-tal km volgden er enkele (langere) singletracks, wat niet wegneemt dat het traject vlot berijdbaar bleef. Gelukkig zou ik zeggen, want het kwik klom nu toch stilletje aan wat hoger. De zweetdruppels lieten daarbij niet op zich wachten, terwijl de ene onverharde strook de andere opvolgde. Vooral in de eerste 30 km diende er veel geklommen te worden. De ene helling was al wat korter, krachtiger of lastiger dan de andere.

Halfweg kregen we dan de 'fameuse' afdaling voorgeschoteld. Namelijk een heel steile afdaling die met de nodige voorzichtigheid moest genomen worden. Hierbij had je evenwel de keuze om deze afdaling te ontwijken en een langere, gemakkelijkere weg te kiezen. Deze laatste optie kostte je wel ruim twee minuten extra tijd. Ik waagde me aan de verraderlijke afdaling. Het lukte wonderwel en beetje bij beetje reed ik toch met een beter gevoel rond. Ik remonteerde enkele bikers tijdens het tweede deel waar het parcours over iets vlotter berijdbare paden liep.

Dit was meer mijn ding. Ik probeerde zoveel als mogelijk te drinken. Bij het aanvatten van de tweede ronde stopte ik even bij een bevoorradingspost en smeerde nog vlug even mijn ketting. Daarna bleef ik op een hoog niveau biken. Halfweg die tweede ronde vernam hoorde ik van een toeschouwer dat er enkele bikers nog 2 tot 3 minuten voor mij waren. Dat was meteen het sein om nog alles op alles te zetten in de hoop nog enkele plaatsen te kunnen goedmaken. Na een aantal km. lang het onderste uit de kan te hebben gehaald kwam ik bij mijn voorganger terecht.

Op een wat licht lopende strook vroeg ik hem om samen verder rond te draaien. Maar blijkbaar wilde of kon hij dit niet. Uit frustratie schoot ik dan maar een 'Chasse-patat' af. Vrijwel direct sloeg ik een gat van 50 meter, kloof die ik stelselmatig verder uitbouwde. Enkele km verder bemerkte ik opnieuw een andere biker: het was Günter Reitz, een van mijn concurrenten in de senioren 2-klasse. Hij voelde mij naderen en schakelde een paar versnellingen hoger zodat het een hele tijd duurde eer ik hem te pakken kreeg.

Op dat ogenblik bleef er nog een 15-tal km te biken tot de finish. Daarom besloot ik om eerst nog wat te bekomen van mijn inspanningen door aan zijn wiel te gaan hangen. Nu en dan probeerde hij met een versnelling om mij eraf te krijgen. Het was moeilijk maar ik kon zijn wiel blijven houden. Wat later nog ik zelf het voortouw. Wanneer we na een singletrack-beklimming na een korte bocht een asfaltklimmetje voorgeschoteld kregen besloot ik om eens flink te demarreren. Na een 80-tal meter kreeg Günter het moeilijk, maar bleef toch hangen op een drietal meter.

Plots besloot ik om me wat in te houden. Later zou wel blijken dat dit een belangrijke beslissing was. Vermits ik hem er niet direct in de klimmetjes kon afkrijgen was het allicht beter om te speculeren op een eindsprint. We wisselden elkaar nog goed af. Het was niet zo ver meer tot de eindmeet en ik zat op koppositie. Tot plots Günter zelf plots demarreerde en ik bemerkte dat het maar een 500 meter tot de finish meer was. Ik probeerde nog alles om erbij te geraken. Net voor de finish haalde ik opnieuw zijn achterwiel, maar het was te laat.

Even wat gevloek om de gemiste kans. Later zou Günter mij zeggen dat hij te kampen had met kramp toen ik een van mijn demarrages doorzette. Had ik toen nog wat meer lef gehad? Maar ja, gedane zaken nemen geen keer. Uiteindelijk klokte ik toch de 10de tijd scratch, en de twwe bij de senioren 2. Al bij al toch een schitterend resultaat. Winnaar werd Bas Peters voor Bram Rood. Conclusie: Dünsberg Bikemarathon, een schitterende marathon met vele singletracks en vele mooie paadjes. Kortom een aanrader voor iedereen", besloot Hans Planckaert.

Kenneth Droeshoudt - Bron: PM

Auteur: Kenneth Droeshoudt
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy