mountainbike.be
23/06/2010
Competitie

Zilver voor Jef Dams op EK cross-triathlon

Afgelopen weekend stond in Slowakije het Ek cross-triathlon op het programma. Onze landgenoot Jef Dams (MTB-Rudi) behaalde na 0,5 km zwemmen, 12,6 km MTB en 3,7 km lopen een knappe tweede plaats. De titel ging naar de Tsjech Petr Novak die drie minuten sneller was dan Dams.

Jef Dams bezorgde ons volgend uitgebreid wedstrijdverslag...
"Het langverwachte moment was eindelijk aangebroken, de wedstrijd waar ik enorm hard voor getraind en super veel voor gelaten had. Op dinsdag vertrok ik samen met Superchamp Jim richting destination nowhere. Naar het land waar de tijd bleef stilstaan en het communisme nog steeds zijn sporen heeft nagelaten, Slovakije. Eens je de grens met Duitslands passeert en Tsjechie binnen bolt lijkt het alsof je door het decor van een goedkope Bollywoodfilm rijdt, overal maar dan ook echt overal staat reclame op.

Net alsof ze je producten door brainwashing willen aansmeren. We passeren zelfs de fabriek waar Cancellara zijn fiets liet motoriseren. Dan passeer je de grens waar er ooit zoveel om te doen is geweest, een bruine rivier verdeeld het grote land Tsjechie en Slovakije in twee aparte delen. Gaan ze dat bij ons ook doen maar dan de Nete als scheiding gebruiken? Eindelijk komen we in Myava aan, het lijkt wel een beetje op een stad met winkels en redelijk wat folklore. Dit hadden we nu niet verwacht. Ik kijk nog even op de papieren van de organisatie maar wij moeten naar Stara Myava, en jawel dit is wel wat we verwachtte. hele oude dorpjes met één winkel die meer op een vervallen oorlogsbunker lijkt. We rijden verder en verder van de beschaving weg tot we helemaal aan het einde van de wereld komen.

Een stuwmeertje, een restaurantje (hoe kan dat hier overleven??) en een groot huis met de geweldige naam 'Euromesto' dat me doet denken aan een echt triphol. Volgens mij leeft hier een soort van sekte die zich dagelijks voedt met hallucinogene paddestoelen die ze waarschijnlijk zelf nog kweken ook en net voor het slapengaan nog over de bui, van een dikke pad lekken. Alles hierbinnen heeft een andere kleur, liefst zo fel mogelijk en overal staan vreemde objecten. Rare jongens die Slovaken. Maar we zijn content dat we er zijn.

Kwa organisatie is er werkelijk nog niets, het is nu woensdag en het parkoers is zelfs nog niet uitgepijld. Het regent al wel de heel dag en volgens de conservator van dat triphol die me volgens uitzicht eer doet denken aan een holbewoner met naast hem een hond formaat ijsbeer gaat het heel de week regenen. Spijtig maar niets aan te doen. Later zal blijken dat hij zijn voorspellingen zelf doet aan de hand van de diepte waar de mollen op dat moment zitten.

Op donderdag ziet het er allemaal wat beter uit, het weer klaart op en we besluiten te gaan zwemmen. ja wat moeten we anders het fietsparkoers is nog steeds niet afgepijld. samen met de Franse selectie duiken we het verschrikkelijk koude natte sop in. Ik zwem een goede honderd meter met men hoofd boven water om niet meteen gereanimeerd te hoeven worden. Verrek man, dit echt echt freezing. Ik verplicht mezelf van men kop in deze Barentzee te steken en wonderwel na een tien minuutjes begint het te beteren.

Ik krijg terug gevoel in handen en voeten en ook mijn mond trekt terug in zijn normale positie. Het tweede rondje dat we draaien voelt echt al een pak 'aangenamer' aan maar dan hou ik het toch voor bekeken. Snel dat pak uit en dan is het onze beurt om te lachen want nu gaan de Nederlandse jongens, en meisje zwemmen. Een sympatieke bende waar we later nog veel plezier mee gaan beleven. Bert, Judy en Ron duiken het water in en aan hun grimas kan ik mezelf een voorstelling doen van hoe ik er twintig minuutjes geleden ook heb uitgezien. Dan gaan we eventjes een siesta houden waarna we hopen te kunnen gaan mtb'en.

De organisatie, zeker vier man sterk had ons beloofd dat het parkoers voor de middag ging afgepijld zijn. We zijn nu drie uur na de middag en het is juist klaar. De Nederlanders vertrekken iets voor ons en wij gaan met de franse jongens bollen. Voor ons een hele geruststelling dat de Nederlanders eerst gaan want in deze gebieden waar er waarschijnlijk nog wilde beren en wolven leven zullen zij dan ook aanzien worden als een smakelijk hapje. waarna ze dan als wij passeren al rond gegeten in de kant liggen te rusten...

Het mountainbiken kort samengevat. Een hele lange klim met veel slijkstukken, een lange afdaling gevolgd door een technisch downhillstuk in een bos. Een skipiste boven geraken, nog één keer omlaag en je bent er. Een rondje van amper 12.5km dat we tegen een normaal tempo afleggen in één uur. Jawel het is echt wel zware djoeffer. Al van bij het begin geniet ik van dit parkoers want dit ligt me echt super goed. lang zwaar en technisch klimmen.......... een kolfje naar den Dams zijn hand. Ook de afdaling is superfun. De skipiste oprijden is dan weer net iets anders, is dit er niet net een beetje over. Maar ach ja het is voor iedereen hetzelfde dus ni klagen, genieten verdekke.

We rijden het parkoers enkele keren en voor de rest is het rusten en genieten van het lekkere eten ginder dat je voor een prikkie kan kopen. Amper 3.5 euro voor een hoofdschotel die dan ook nog eens superlekker is. veel koken hebben we dus niet gedaan en heb op één week zelfs meer dessertjes gegeten dan ik ooit heb gedaan. Op vrijdagavond begint het stilaan serieus te worden voor de profs, zij moeten zaterdagmorgend starten en er word nog volop getwijfeld over de bandenkeuze totdat het plots begint te gieten zoals ik nog nooit gezien heb. Das weer een probleem mindern niet twijfelen en die Nobby Nic erop zwieren.

Op zaterdag gaan de profs van start waar Jim ons Belgenlandje zal verdedigen. Hij doet het echt voortreffelijk en als hij in de voorlaatste afdaling ook nog eens lek rijd en verder loopt word het echt wel een heroische prestatie die hij neerzet. na een zeer snelle tweede wissel en een superloop komt hij superknap als zesde over de meet. Well done dude.

Maar nu is het de beurt aan mij, ik maak 's avonds men bolide raceklaar en we gaan nog iets eten samen met de Hollandse equipe. Ik krijg nog wat tips over het parkoers en bereid me in men hoofd al voor. Op tijd bed in en al vrij vroeg word ik dan ook wakker, niet van nerveuziteit maar van kletterende regen op de camper. Miljaarde het is toch ni waar hé. Toch wel het regent de hele tijd en het parkoers dat al volledig om zeep is gereden door de profs gaat nu een ware helletocht worden. Van opwarmen is er geen sprake want het is te koud en te slecht weer waardoor je enkel zou afkoelen.

Dan komt het noodlottige bericht amper een uur voor de start dat het volledige parkoers zou gehalveerd worden door de extreme weersomstandigheden en de staat van het parkoers. Ik vloek en doe men beklag bij de organisatie want zoveel te langer en zwaarder zoveel te beter voor mij. Maar niets aan te doen, het zal zo gebeuren. Jim geeft me nog een aantal tips mee over men wissels want die gaan nu nog een heel stuk belangrijker worden. Ik scheur alle gellekes die ik op men bolide had geplakt er terug af en maak een nieuwe drinkbus maar voor de helft gevuld. In plaats van dat we van elk onderdeel twee rondes moeten doen werd dit nu één ronde. Ik vreet me dus een hele week de pleuris aan pasta, schrans 's morgens nog een volledige kastrol spagetti naar binnen totdat de koolhydraten me werkelijk uit de oren spuiten...en dat dus allemaal voor niets.

Maar niet getreurd het parkoers gaat nog steeds loodzwaar zijn, net zoals ik het graag heb. Net voor we gaan starten zwem ik al een rondje om de eerste thermoshock al te verwerken, miljaar da water is echt verschrikkelijk koud. Je gezicht, handen en voeten branden precies helemaal. Brrrrrrrrr maar een rondje later ben ik redelijk geacclimatiseerd en maken we ons klaar voor de line up. Ik placeer me helemaal links om zo niet in het grote pak te balanden want zo een goeie zwemmer ben ik nu ook weer niet.

Het schot klinkt en we duiken als gekken in het ijskoude stuwmeertje, voor mij weer een hele strijd want ik kan eigenlijk helemaal niet zwemmen. Ik doe men best en na een 300m kom ik er een beetje in, men techniek is wel nihil maar ik ga vooruit en dat is het belangrijkste. Ik kruip uit het water en probeer er al een deel te pakken in het stukje naar de wisselzone, dat lukt me al en na een zeer snelle wissel duik ik men racemachine op klaar om aan de lange klim te beginnen.

Ik leg het tempo direct goed hoog maar vanaf ik het bos indraai zie ik een redelijk rij te voet staan. Een smal vettig paadje dwingt ze tot lopen. Ik heb men Mountain King op liggen dus gaat het voor mij iets vlotter. de meeste stukken kan ik fietsen en zo slaag ik erin om niet enorm veel tijd te verliezen door achter die wandelaars te hangen. Eén iemand slaagt erin om mij in te halen maar aan zijn asmatische hyperventilatieademhaling te horen heb ik helemaal geen bang van deze wat later zou blijken als zijn laatste stuiptrekking.

Niet veel later begin ik meer plaats te krijgen en rijden er minder en minder anderen voor me uit. het parkoers word zwaarder en zwaarder en de klim begint harder door te wegen waardoor ik me beter in men sas begin te voelen. Tot ik op 3/4de van de klim zit we plots door een dik wolkendek heen moeten. Ik zie geen pijlen of paadjes meer en het zicht word beperkt tot een dikke vijf meter. Gelukkig dat ik goed verkend had en hier vlot doorkom. In het slijk voor me zie ik amper nog bandensporen waardoor ik begin te vermoeden dat ik al ver naar voor ben opegschoven.

In de klim passeer ik nog twee voorgangers die ik onmiddellijk ter plaatse laat. Dan de afdaling, die ligt er momenteel spekglad bij en door de dichte mist is het zicht beperkt tot enkele meters. Maar ik heb goed opgelet tijdens de verkenningen en besluit vol risico naar beneden te scheuren. Men Nobby Nic vooraan heeft wel meerdere keren men leven gered maar alsnog beland ik nog een tweetal keer naast de weg. Op het einde van de afdaling worden we in een bos gestuurd om nog een superleuk maar zeer technisch downhillstukje af te werken. Wederom een kolfje naar men hand en hier scheur ik als een bezetene langsheen de vele toeschouwers die hier verzameld hebben.

Sommige moeten echt bijna wegduken als ik vol risico over de jumps ga. echt fun en gelukkig ben ik dit huzarenstukje zonder kleerscheueren door gekomen. Maar nu wacht onze laatste uitdaging, de skipiste bedwingen. Ik probeer nog een tiental meter te rijden maar dit is gewoon onmogelijk op de moment. Jim komt naast me lopen en verteld me dat ik vierde algemeen hang, met de nummers twee en drie in zicht. Ik pers er alle kracht uit en onder luide aanmoedigingen en instructies van Jim kan ik zelfs het laatste stuk nog gefietst krijgen en ga ik over nummer drie heen.

In de laatste afdaling richting wisselzone ga ik dan ook vol door om zo als derde men fiets te kunnen wegplaatsen. Tijdens de wissel duikt er plots een gigantische camera op van de plaatselijke Sporza die tot op tien cm van mij komt hangen om te zien hoe ik men schoenen aantrek. Das ook de eerste keer maar maakt het wel fun.

Dan het laatste onderdeel, de trailrun. veel slijk, een beekje waar we moeten overspringen en als kers op de taart een helling die bedwongen moet worden waar zelfs de term lopen verbannen word en iedereen omhoog moet strompelen. Dikke fun dat wel maar o zo zwaar. Tijdens het lopen word ik nog gepasseerd in de afdaling. geen probleem hier is het echt de wet van de sterkste. Nog een laatste inspanning en zeer voldaan kom ik als tweede bij 25-29 jarigen over de meet en vierde in de algemeene uitslag. Fantastisch mijn eerste EK en direct vice-Europees kampioen.

Op naar het volgende zou ik zo zeggen. Onderweg tijdens the long way back nog kennis gemaakt met der Duitsche ubermacht die ons met het signaal 'bitte folgen' naar de kant stuurden omdat ons licht van de remork te fel scheen. Ben ik blij dat die ons niet hebben zien pinken want dan begon alles plots te flikkeren en te schijnen. Blijkbaar zaten er een paar draadjes verkeerd. Beetje logica en wa duck tape en alles kan gemaakt worden", vatte Dams zijn Slovaak avontuur samen.

Kenneth DRoeshoudt - Bron: PM

Auteur: Kenneth Droeshoudt
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy