mountainbike.be
17/11/2013
Algemeen

Zwanger zijn en toch nog mountainbiken?

Zwanger zijn en toch nog op de mountainbike kruipen, gaan lopen en fietsen. “Jij bent gek zeker?”, was een veelgehoorde uitspraak! Een persoonlijke ervaring...
MTB'en tijdens de zwangerschap? Het kan
© Mountainbike.be

Voor de zwangerschap
Ik zal mezelf eerst even voorstellen: ik ben 27 jaar en al meer dan 10 jaar aan het mountainbiken, puur voor de fun. Laat ons zeggen dat de ideale zondag voor mij één is waarop we vroeg opstaan, de fietsjes in de camionette staken, een route op de GPS oplaadden en ergens waar er genoeg hoogtemeters gemaakt konden worden ging rijden. Niet echt meisjesachtig maar uiteindelijk, wat is er mooier dan de wijde natuur in te duiken?

Naast mountainbikester ben ik ook een fervent loopster. Lopen zorgt ervoor dat ik op relatief weinig tijd mijn basisconditie kan onderhouden en verbeteren. Daarnaast heb ik gemerkt dat hardlopen, intervaltraining en bergop lopen er voor zorgde, dat mijn benen veel sterker zijn geworden. Bovendien doe ik het ook nog graag.

Mijn wekelijkse trainingsschema voor de zwangerschap zag er als volgt uit: maandag ging ik hardlopen, minimum 10 km. Dinsdag is een rustdag, woensdag opnieuw hardlopen, weer minimum 10 km. Donderdag is opnieuw een rustdag (en frietjesdag ). Vrijdag is het afhankelijk van week tot week: ofwel ga ik hardlopen (meestal een jogging zodat ik eens kan doorknallen en de hartslag goed hoog krijg), ofwel ga ik fietsen, op de baan, minimum 50km. Zaterdag en zondag zijn ook afhankelijk van week tot week/ Meestal ga ik samen met mijn vriend ergens mountainbiken op één van beide dagen. De andere dag, afhankelijk van het weer/werk/… maken er we een wat rustigere dag van. Rustig op de baan of in het bos fietsen, niets te technisch, ergens onderweg stoppen om iets te drinken en zo toch zorgen dat we aan 100 km zitten per weekend. Sommige weken wordt het toeristische ritje vervangen door een lange duurloop.

Natuurlijk heeft mijn zwangerschap dit alles de afgelopen maanden wat in de war gestuurd. Hieronder vind je mijn verhaal. Let erop, dit is mijn persoonlijk verhaal. Vrouwen vergelijken zich nogal graag met mekaar, maar zelf ben ik van mening dat het belangrijkste is en blijft dat je luistert naar je lichaam. Iets wat je hieronder zal merken dat ik ook heb moeten doen.

Dokter: Luister naar je lichaam, zolang het lukt doe je verder
 

De eerste 12 weken
Iedereen zegt dat de eerste drie maanden de gevaarlijkste zijn. Vandaar dat ik toch wat schrik had, en me afvroeg of ik deze periode mocht blijven sporten. Ik ging op visite bij mijn huisarts en haar antwoord was: luister naar je lichaam, zolang het lukt doe je verder, van zodra het niet meer lukt, dan zul je het wel voelen. Als er iets misgaat, dan gaat het mis, maar dat zal zeker niet komen omdat je te diep bent gegaan. Ik volgde haar raad op. Mijn loop- en fietsschema bleef ongewijzigd, enkel wedstrijden (joggings) liep ik niet meer. Eerlijk gezegd, ik voelde me goed, merkte geen verschil met ervoor en genoot van de ont- en inspanning.

Week 12 tot 20
Na enkele weken zwangerschap (ergens rond 12de week) begon ik last te krijgen van ochtendmisselijkheid. Dit zorgde ervoor dat ik 's ochtends later op het werk arriveerde en 's avonds minder makkelijk mijn looptrainingen aanvatte. Ook het lopen op zich ging me minder makkelijk af. Ik werd sneller moe en tijdens intervallen werd ik sneller misselijk.

Daarop besloot ik het wat rustiger aan te doen. Het looptempo ging omlaag en de intervallen schafte ik af. Wat het aantal kilometers betreft bleef ik ongeveer hetzelfde afhaspelen, enkel liep ik wat minder intensief. Fietsen en mountainbiken bleven echter goed gaan. Uitstappen naar de Ardennen of lokaal de bossen induiken bleven op het programma staan. Enkel bouwde ik wat meer voorzichtigheid in, afdalingen die ik niet goed kende deed ik rustiger aan.

Week 20 tot 28
Na week 20 begon ik meer problemen te krijgen met lopen. Tijdens de trainingen werd mijn buik steenhard en achteraf was ik telkens erg misselijk. Ik besprak het met mijn huisarts en zij raadde me aan om het hardlopen op te geven tot na de zwangerschap. Voorts raadde ze zwemmen aan als alternatief. Als er echter één sport is waar ik een hekel aan heb dan is het zwemmen wel, dus verving ik mijn looptrainingen door extra fietstrainingen. Vanaf dat moment hield ik continue mijn hartslagmeter aan, om er voor te zorgen dat ik niet te diep ging. Daarnaast controleerde ik mezelf goed op tekenbeten. Ik wou zeker geen ziekte van Lyme oplopen.

In week 26 en 27 stond er een vakantie naar Oostenrijkse alpen op de planning. Het originele plan was een combinatie van rotsklimmen, canyoning, mountainbike en wandelen. Aangezien we geen onnodige risico’s wilden nemen hebben we rotsklimmen en canyoning maar laten vallen. Bovendien zou ik toch niet volop kunnen genieten van deze activiteiten maar eerder bang en ongerust zijn.

Onze vakantie was daarom niet minder actief; Ofwel trokken we de bergen in voor een dagtocht, ofwel gingen we mountainbiken. Ik zorgde ervoor dat we elk een Camelback met minimum anderhalve liter water bij hadden en de nodige koeken en suikers opdat ik me zeker niet slapjes of flauw zou voelen. Bovendien zaten we in een erg toeristische gedeelte van de Alpen en was een berghut met eten en drinken nooit veraf.

Patient: Begon de extra kilootjes te voelen, precies alsof mijn achterband plat stond
 

Week 29 tot 34
Vanaf dit moment begon ik de extra kilootjes wel te voelen. Vooral met de fiets bergop begon wat zwaarder te worden; Af en toe had ik ook het gevoel dat mijn achterband plat stond. Buiten het tempo dat afnam en mijn vriend vaker en langer moest wachten op mij, veranderde er echter niet zo veel. Mijn mama en schoonmama werden wel elke keer bijna gek als ze hoorden dat ik alleen was gaan fietsen, maar waarom stoppen als je je goed voel,

Ik heb nog een paar keer geprobeerd om te gaan lopen, maar raakte geen meter meer vooruit. Finaal heb ik me hier bij neergelegd en het gewoon bij fietsen en mountainbiken gehouden. Fietstruitjes en broeken begonnen nu ook te spannen. Mijn oude en meer uitgerekte kleren werden comfortabeler, deze deed ik aan zodat het zeker niet op mijn buik spande.

Week 34 tot het einde
Vanaf week 34 werd het best wel zwaar moet ik eerlijk toegeven. Die 9 extra kilo’s waren nu heel duidelijk zichtbaar. Mijn buik hing precies in de weg en ik begon te begrijpen waarom de 'bierbuik wielertoeristen' met hun benen open fietsen. Erg veel fietsen ging bovendien niet meer: tweemaal per week op de hometrainer voor een uurtje en af en toe eens de bos voor een tripje van maximaal 30 km.

Ik begon tevens meer en meer last te krijgen van mijn rug waardoor ik minder comfortabel op de fiets zat. Bovendien werden de dagen korter en grijzer en had ik helemaal geen zin mee om te gaan biken. Enkel de hometrainer of ritjes op de baan werkte in ik nog af. Ondertussen zit ik in de laatste week en, uitgezonderd om boodschappen te doen, ben ik niet meer op men fiets gestapt. Ik kijk enorm uit naar de komst van onze kleine spruit en kan nu haast niet wachten om te weten te komen hoe een klein mensje het is.

Zo dit waren mijn negen maanden. Ongetwijfeld zullen er vrouwen zijn die meer kunnen sporten, anderen dan weer minder. Mijn advies luidt: dingen doen waarbij je je goed voelt, luisteren naar je lichaam en je hoofd zeker niet gek laten maken door andere mensen. Tijdens een zwangerschap geeft werkelijk iedereen advies en deelt men zijn ervaringen. Elke vrouw en elk lichaam is echter anders.

Vooraf valt niet te voorspellen hoe je lichaam zal reageren tijdens de zwangerschap. Veel mensen verklaarden me gek dat ik nog ging mountainbiken en fietsen, maar finaal draait het er om hoe goed jij je zelf voelt. Geniet van de negen, maanden leven in je buik, dat heb ik ook gedaan!

Auteur: Lies VdB
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy