mountainbike.be
02/06/2016
Reisverhalen

Jeroen Van de Vijver: 'Beskidy Trophy is mooi maar o zo zwaar'

Het voorbije weekend vertoefde Jeroen Van de Vijver in Polen ter gelegenheid van de Beskidy Trophy. De regerende Belgische marathonkampioen in de funklasse A blikt terug op deze technisch veeleisende vierdaagse, waarin de geluksgoden niet altijd zijn kant kozen. Meerdere lekke banden en een valpartij kruisten zijn pad. Zijn relaas van deze mooi vierdaagse op Poolse bodem.
Jeroen Van de Vijver nam deel aan de Beskidy Trophy
© Sportograf
Jeroen Van de Vijver nam deel aan de Beskidy Trophy
© Sportograf
Jeroen Van de Vijver nam deel aan de Beskidy Trophy
© Sportograf
Jeroen Van de Vijver nam deel aan de Beskidy Trophy
© Sportograf
Jeroen Van de Vijver nam deel aan de Beskidy Trophy
© Sportograf
Jeroen Van de Vijver nam deel aan de Beskidy Trophy
© Sportograf

Etappe 1 – Czantoria – 69,6 km – 2.550 hm

Ik kende een goede start en zat al meteen vooraan in het pak. De eerste afdaling wist ik in de top-15 te duiken. Jammer genoeg liep het niet veel later al mis: lek vooraan. Ik plaatste een plug, bommetje er in en kon mijn weg verder zetten. Toen de volgende klim zich aandiende tikte teen Rus op mijn schouder. In de afdaling was een bommetje en kraantje uit mijn truitje gevallen. Mijn voorband verloor opnieuw druk en omdat ik niet meer kon bijpompen besloot ik alle afdalingen voorzichtig te rijden.

Na 30 km achtervolgen vond ik eindelijk terug aansluiting in de top-15. Aan km 45 kwamen we aan de mooiste afdaling van de dag: rotsen, stenen drops, ... Hier ging het spijtig genoeg opnieuw mis. Mijn voorband ging van de velg, met een zware crash als resultaat! Ik kwam ten val op heel wat losliggende stenen en bezeerde me aan de schouder en knie. Mijn band viel niet meer te repareren, de afdaling nam ik dan maar te voet.

Gelukkig kwam ik na een kwartiertje lopen een Engelsman tegen die bereid was om zijn flesje schuim af te staan. Ik monteerde snel een nieuwe binnenband en probeerde de band op druk te brengen met het flesje, wat echter niet genoeg was. Met amper 0.5kg in de band zette ik men rit verder en probeerde ik deze etappe uit te rijden. Na 69 km en 3u57 kon ik eindelijk finishen op een 49ste plaats scratch en als 25ste elite. De winnaar deed het zonder platte banden in 3u30. Er zat dus heel wat meer in vandaag. Morgen hopelijk wat minder pech!

Etappe 2 – Rysianka – 84,4 km – 2.775 hm
 

De start was een lang stuk over de weg. Door mijn mindere uitslag van gisteren moest ik plaatsnemen in box 2 maar redelijk vlug zat ik opnieuw vooraan. Het ging er redelijk nerveus aan toe, net een wegkoers. Het was duwen en wringen om je plekje in het peloton te behouden. Toen we aan de eerste klim begonnen waren het opnieuw de Tsjechen die het tempo bepaalden. Boven op de klim kwamen we opnieuw op asfalt terecht. Het ging er verschrikkelijk snel aan toe. Ik werd langs alle kanten voorbijgestoken op deze snelle stukken.

Ik besliste om me niet gek te laten maken en koos er voor om mijn eigen tempo te rijden. Na 20 km kwam ik aan de eerste bevoorrading en riep mijn pa me toe dat ik rond de 30ste positie zat. Gelukkig werd het parcours technischer en kon ik beetje per beetje opschuiven naar voren. Vandaag kregen we ook een klim onder de wielen geschoven die ik nooit meer zal vergeten. Meer dan 800 m aan één stuk klimmen, vol losse stenen en stijgingspercentages van meer dan 17 %. Geen lachertje met maar één tandwiel vooraan. Heel wat renners stonden te voet, maar door helemaal naar boven te rijden kon ik de top-20 in duiken.

De klim werd gevolgd door een zeer gevaarlijke afdaling: zeer steil naar beneden en paden bezaaid met dikke wortels en losse stenen. Hierin kon ik me eens goed uitleven, hiervoor was ik naar Polen gekomen! Ik kon heel wat tijd goedmaken en schoof opnieuw enkele plekken op. Ik zette tevens de tweede snelste tijd neer op Strava in deze afdaling. Beneden aan de afdaling bevond ik me in 10de positie. Spijtig genoeg volgden opnieuw heel wat asfaltkilometers. Een echte domper voor me. Heel wat renners gingen terug op en over me. Finaal eindigde ik na 4u30 koers op een 17de plaats scratch, als 9de elite en eerste Belg.

Etappe 3 – Wielka Racza – 69 km – 2.250 hm

 

Vandaag zou de mooiste, maar ook tegelijkertijd ook de zwaarste etappe worden. Een lange snelle start over de weg, gevolgd door een steile klim naar de top van de skipiste. Vervolgens een afdaling via enkele prachtige singeltracks, waarna de langste klim van de dag zich aandiende. Klimmen naar 1.250 m via wandelpaden bezaaid met gladde wortels en stenen! Hierna volgde er nog één van de vele prachtige afdalingen. Wanneer dit allemaal achter de rug lag diende nog eens 600 hm te overwonnen over een afstand van amper 9 km. Kort samengevat: een prachtige etappe!

Jammer genoeg verliep het vandaag echter iets minder vlot. Vanaf de eerste kilometer voelden de benen allesbehalve goed aan. Ik had de rit van gisteren duidelijk nog helemaal niet verteerd. Ik was blij dat de start over de weg ging en hoopte op die manier mijn benen wat los te kunnen rijden. Maar al tijdens de eerste klim merkte ik echter dat er helemaal geen verbetering in zat. Renners staken me langs alle kanten voorbij. Ik kwam de eerste bevoorrading door als 50ste en bleef maar plaatsen verliezen.

De lange klim die ik daarnet zo mooi beschreef haspelde ik helemaal op men allerkleinste verzetje af. Toen we bijna boven waren had ik zelf zo weinig energie over om nog te fietsen. Ik mocht dan ook te voet naar de top. De afdaling die volgde ging ook zo vlot niet meer als gisteren het geval was. Ik was volledig uitgeput en maakte hierdoor heel wat fouten. Na iets meer dan 4 uur onderweg te zijn voor 60 km bereikte ik de laatste bevoorrading op 9 km van de finish. Ik kon niet meer: ik was op, total loss. In jaren heb ik me zo leeg niet meer gevoeld. Opgeven was het enige dat me restte. Wat ik vandaag vooral geleerd heb? Een slechte dag kan dodelijk zijn in het Beskidygebergte!

Etappe 4 – Klimzok – 71,3 km – 2.910 hm


We begonnen opnieuw met een lange start over de weg. Rustig schoof ik op tot in de top-30. Op de eerste klim merkte ik dat ik mijn klimmersbenen teruggevonden had. Toch besliste ik om rustig te startten, omdat ik wist dat dit de zwaarste etappe van de week ging worden. In de eerste afdaling, heel glad door de regen van afgelopen nacht,wist ik al snel enkele plekken op te schuiven. Zo vatte ik de volgende klim aan rond de 20ste plaats: een lange klim naar de top van een skipiste gevolgd door een snelle afdaling.

Halfweg deze afdaling bevond zich de eerste bevoorradingszone. Door dat ik aan een enorme snelheid aan het dalen was kreeg ik men fiets niet tijdig gestopt om drinken bij te vullen. Men vader kon deze bevoorrading ook onmogelijk bereiken, dus moest ik van km 20 verder tot km 46 met één enkele drinkbus. Ik hoopte dat ik hierdoor geen krampen zou krijgen, iets waar ik door de Unlimited Powersportdrank ook van gespaard bleef.

Ondertussen streed ik in een groep voor een top-15-notering. De volgende klim was weer niet van de poes: stijgen van 420 m naar 1.100 m. Deze klim was zo zwaar dat het opnieuw van beneden tot boven rijden was tussen de losliggende stenen op het kleinste verzetje. Iets voorbij halfweg de klim reed het groepje meter per meter van me weg. Het tempo lag net iets te hoog. Om helemaal aan de top te geraken moesten we nog 200 m te voet klauteren tussen de rotsblokken. Zelf wandelaars hadden het niet makkelijk om hier boven te geraken.

Ik was nog steeds gemotiveerd om een goede uitslag neer te zetten en probeerde in de afdaling het gat met het groepje opnieuw te dichten. Met volledig verkrampte armen en handen daalde ik als een gek naar beneden. Ik kreeg ze terug in zicht maar net op het moment dat de aansluiting een feit was liep het andermaal mis: lekke band achteraan! De band gerepareerd en verder naar beneden! Een beetje verder bevond zich de volgende bevoorradingszone. Vlug gestopt bij men vader: twee volle drinkbussen, nieuw Co2-patroon en vlug wat extra olie op de ketting. Waarna ik mijn achtervolging opnieuw kon inzetten.

Ondertussen was ik heel wat plaatsen verloren. Toen we aan km 68 kwamen haalde ik nog eens alles uit de kast. Er van uitgaande dat het 3 km tot aan de finish was gaf ik alles wat ik nog in mij had zitten. Viel me dat tegen, de effectieve afstand bedroeg immers 76 km. Helemaal leeggereden bleef ik vechten om de renners die me op de hielen zaten toch achter mij te kunnen laten. Nooit gedacht dat 5 km zo lang kon duren. Uiteindelijk werd ik na 4u53 koers 27e scratch, 16de elite en 2de Belg.

Conclusie
 

De Beskidy MTB Trophy was een prachtige ervaring! Ik heb deze week heel wat dingen bijgeleerd.: Polen is een prachtig land, doseren is echt nodig in een meerdaagse, bommetjes goed vasttapen aan de bike, een verzet kan niet klein genoeg zijn, voeding is alles en mobilehomes zijn zalig!

Graag zou ik ook nog enkele mensen via deze weg willen bedanken. In de eerste plaats mijn vader. Hij heeft zijn rol als soigneur perfect uitgevoerd. Heeft zijn uiterste best gedaan om telkens tijdig aan de bevoorrading te zijn. Zorgde er voor dat mijn fiets iedere dag weer proper gekuist was en dat ik enkel maar moest biken, eten en rusten. Mijn vriendin die me een hele week diende te missen thuis en me geholpen heeft om goed in vorm te geraken voor dit avontuur. Vanomobil voor het gebruik van de prachtige mobilhome. Het gelijknamige team voor de ondersteuning en tot slot de organisatie voor deelname aan deze prachtige meerdaagse

Auteur: Kenneth Droeshoudt
tags Jeroen Van de Vijver Beskidy MTB Trophy Vanomobil MTB Cycling Team
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy