mountainbike.be
18/05/2016
Reisverhalen

BeMC 2016: ook wij reden onszelf naar de vaantjes

Ook Mountainbike.be stond afgelopen week met een tweekoppige delegatie aan de start van de driedaagse Belgian Mountainbike Challenge (kortweg BeMC) in La Roche. Onze redacteur is net bekomen van de inspanningen en zorgde voor een ervaringsverslag.
Dag 1: wandelen in Borzee
© Photopress.be
Dag 2: tricky modderstrook
© Photopress.be
Dag 3: de oversteek van de Ourthe
© Photopress.be
Meer dan 260 kilometer en 7800 hoogtemeter overwinnen op drie dagen: de Belgian Mountainbike Challenge noemt zichzelf niet zomaar de zwaarste meerdaagse in de Benelux. Ter vergelijking: wie in een gewone toertocht boven de duizend hoogtemeters gaat, heeft al een stevig ritje in de benen. Je moet dus wel een beetje sadomasochist zijn om jezelf in te schrijven voor deze bijzonder uitdagende driedaagse…

Het unieke aan de BeMC is dat toppers (niet alleen de betere Belgische marathonspecialisten, maar ook Portugese en Colombiaanse klimgeiten en traditioneel een stevige veldritdelegatie) er samen aan de start staan met hobbyrijders zoals u en ik. Snel of traag: iedereen werkt exact hetzelfde parcours af. En terwijl de competitierijders na afloop uiteraard het resultatenblad duchtig analyseren, telt voor veel deelnemers uit de funklasse het olympische motto: deelnemen is belangrijker dan winnen. Of zoals de BeMC het zelf zegt: ‘Iedere finisher is een winnaar’.

Organisatorisch hebben Koenraad Vanschoren en zijn team alles al langer op punt staan. De parcoursen zijn áf, de bepijling is (op een misser in de slotrit na) onberispelijk, in de bevoorradingen en aan de finish kan iedere deelnemer zich een indigestie eten met professionele en iets minder professionele sportvoeding, en er wordt voorzien in de noodzakelijke technische bijstand onderweg en een uitstekende bikewash aan de finish. Enige minpuntje: de roadbooks geraakten niet tijdig in La Roche. Gelukkig was alle nodige parcoursinfo wel online en op spandoeken aan de start te vinden.

Voor wie de codewoorden voor een beestig zware opdracht als de BeMC nog niet kent, plaatsen we ze even op een rijtje: eten en drinken, goed indelen en altijd wat reserve houden, nog eten en drinken, steeds geconcentreerd blijven om valpartijen te vermijden, en uiteindelijk opnieuw eten en drinken. Plus proberen om ook nog wat te genieten van de bij wijlen fenomenale tracks en panorama’s, uiteraard. Al is dat laatste niet altijd evident, zoals u hieronder leest.

Rit 1: het verhaal van de slak (67 km, 2200 hm, 4u38’49”)

Wie zich blindstaart op de kilometers, zou de openingsrit van de BeMC al snel als een opwarmertje voor wat volgt kwalificeren. Niets is minder waar: met een dubbele beklimming van de ultrasteile knoert in Borzée (een muur die in BeMC-middens stilaan legendarischer wordt dan zijn broertjes in Geraardsbergen en Hoei) en eindeloze bospassages over de steile flanken rondom La Roche is dit meteen een stevige Ardennenmarathon.

De warmte maakt het er vandaag alleen maar moeilijker op. Of het aan die temperaturen tot 25 graden ligt of aan een offday, daar ben ik nog niet uit, maar het lichaam van ondergetekende wil in de openingsrit absoluut niet mee. Reeds op de startklim, de beruchte Col d’Haussire (volgens naslagwerken de lastigste verharde klim van het land) dreigt explosiegevaar in m’n kuiten. In de twintig onverharde kilometers die volgen, lopen de remmen van compagnon Nick rood aan om me na ieder oplopend stuk op te wachten en kruipen de Ardense bergslakken me net niet voorbij…

De eerste passage van de Muur van Borzée – waar ik mezelf op het steilste stuk vast rijd in een pelotonnetje wandelende collega’s en dus van de fiets moet – brengt zowaar verandering. Er zit opnieuw wat kracht in de benen en er is zelfs wat tijd om te genieten (van de spectaculaire dubbele rotsafdaling naar Borzée bijvoorbeeld, al boezemen de wachtende ambulances aan de voet ons weinig vertrouwen in…). Tot de beruchte Muur ons een tweede keer opwacht. Zelfs te voet wordt die een hele uitdaging, want aan het eind van een verhitte dag spuiten de krampen er net niet langs mijn oren uit. Op de laatste oplopende stukken van de etappe staan rondom me heel wat collega-bikers geparkeerd, en dus beseffen ik en vele anderen dat het nog een lang weekend wordt…

Rit 2: waaiers trekken in de 'vlakke rit' (96 km, 2500 hm, 5u44’41”)

‘Slechts’ 2500 hoogtemeter op een kleine honderd kilometer, dat heet in de BeMC dan de vlakke rit te zijn. De monotone dennenbossen van dag 1 worden geregeld doorbroken met een open verbindingsstuk bovenop de Ardense heuvels, waar je op glooiende boerenwegen wel vaak met je snoet tegen de wind in rijdt. Een terrein waarop groepjes bikers lang samenklitten, en er in sommige stroken tegen de wind zelfs sprake is van waaiervorming. Iets helemaal anders dan gisteren dus, al wachten uiteraard ook in deze tweede etappe – en vooral aan het eind – enkele hele stevige kuitenbijters in het bos.

Gelukkig wil niet alleen m’n hoofd, maar ook de rest van mijn lichaam vandaag mee. Ik voel me beter dan gisteren, en dus heb ik zuurstof op overschot om een praatje te slaan met fietspartner Nick en heel wat collega-bikers. Het moet gezegd: de sfeer halfweg het pak is ook dit jaar bijzonder collegiaal en gemoedelijk, en de opgetrommelde supporters moedigen iedere deelnemer even fanatiek aan. Leuk!

Ook de rit zelf is leuk. Het meest ‘tricky’ moment van de rit komt er in een natte afdaling in het bos. Op het eerste zicht eentje van dertien in een dozijn, maar de blubber is onverwacht diep, waardoor veldrijder Jens Adams en heel wat onfortuinlijke collega-bikers naast hun fiets belanden. Onze fotograaf Peter en cameraman Julien lachen zich intussen een bult, tot eerstgenoemde zelf – ongewild - een frisse duik in de modder neemt. Zelf houden ik en Nick het droog, en kunnen we in de hoogtemeterrijke slotfase zelfs wat krachten sparen met het oog op de loodzware zondagrit…

Rit 3: het zwarte gat (103 km, 3100 hm, 7u07’39”)

Knikkende knieën: we weten sinds zondag opnieuw hoe het voelt. De koninginnenrit van de BeMC is nog een stukje zwaarder dan bij mijn deelname van twee jaar terug, en misschien wel heftiger dan eender welke fietstocht die ik tot dusver heb afgewerkt – laat staan met al twee zware en lange dagen in de benen. Gelukkig blijft de eerder op de week voorspelde regen grotendeels uit, de tijdslimiet van acht uur is immers niet zo ruim als hij op het eerste zicht wel lijkt.

De etappe trekt eerst vanuit La Roche naar Houffalize, de roots van de Belgische mountainbikesport. Neem dat van de roots gerust ook letterlijk, want in en om ‘Houffa’ wacht niet alleen een leuke technische passage over het voormalige wereldbekerparcours, maar ook verschillende wortelafdalingen om duimen en vingers af te likken. Het is genieten, want er zit op dat moment blijkbaar toch nog kracht in m’n benen.

Eenmaal kilometerbord 50 gepasseerd slaat de vermoeidheid stilaan toe. Angstwekkend, gezien het besef dat de vijftig kilometer die nog komen misschien wel het lastigste van deze BeMC bieden. We rijden van de ene adrenalineopstoot (de steile afdaling in een diepe geul: wauw!) naar het volgende melkzuurmoment (de eindeloze opeenvolging van zware klimmen: auw!). Twintig kilometer voor de streep wacht een andere BeMC-klassieker: de oversteek van de Ourthe. Met het water tot aan de knieën ga je doorheen de poort naar de hemel én de hel. De finish is immers vlakbij, maar door de onzinnig zware slotfase en de immense tik die ik hier net als twee jaar terug te verwerken krijg ook bijzonder veraf.

Dat ik net als een stelletje Duitsers meer naast mijn fiets heb gestrompeld dan dat ik erop zat, en dat de leukste afdaling van het weekend (de singletrack naar het brugje in Maboge) ons door de plotse regen nog pakken meer fun bezorgde: veel meer herinner ik me niet van de slotfase, zo eensklaps ging het licht bij me uit. Samengevat: één van die onvergetelijke sportmomenten waarvan je meteen na afloop denkt: ‘nooit meer’. Maar twee dagen later ben je al de weg naar de volgende editie aan het plannen. Al was het maar omdat geen enkel frituurbezoek zo hard smaakt als dat op de zondagavond post-BeMC...
Auteur: Simon Lamon
tags BeMC Belgian Mountainbike Challenge
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy