mountainbike.be
14/04/2016
Reisverhalen

Winst voor Kristien Nelen in Asian Enduro Series

De voorbije twee weken zocht Kristien Nelen Oosterse sferen op. Een vakantie in Nepal werd gecombineerd met een endurowedstrijd. Zowel op privé- als op sportief vlak verliep deze veertiende voorspoedig.
Winst voor Kristien Nelen in Asian Enduro Series
© Kristien Nelen

Op uitnodiging van de organisator trok Kristien Nelen tijdens de paasvakantie naar Nepal. Niet enkel voor de wedstrijd maar ook om dit mooie land te verkennen. “De Himalaya zien was altijd al een droom, dus dit kon ik niet laten liggen. Samen met mijn schoonbroer beleefden we er toffe avonturen tijdens de eerste week “.

Op het vlak van enduro staat Azië nog ver achter op Europa en de rest van de wereld. Tijd dus voor actie: Nepal, Vietnam en de Filipijnen sloegen de handen in elkaar en organiseren elk een manche van de allereerste Asian Enduro Series. Op dinsdag werden alle deelnemers hartelijk ontvangen in Kathmandu waarbij ze alle nodige info kregen. De buitenlandse renners werden hierbij nog extra in de bloemetjes gezet.

Woensdag stond er een warm-up-ride op het programma in de omliggende heuvels. “Ik had er al vier dagen fietsen in het hooggelegen noordelijke Mustanggebied (Annapurna) opzitten (tot 4.200m) en twijfelde of ik wel mee zou gaan. In eerste instantie waren we wat ontgoocheld over de rit maar na enkele leuke snelle afdalingen zat de sfeer er goed in. Daarna werden we met busjes naar de plaats van de wedstrijd gebracht: de heuvels van Nagarkot (2.000m). Enkele dapperen besloten om de eerste special al te rijden. Ik was benieuwd en ging mee, we waren echter naar de verkeerde kant gereden en pas na een uur klimmen vonden we een trail die de 7de special bleek te zijn. Supertof, maar uiteindelijk hadden we zeker 4u gefietst die dag...”.
 

Donderdag was het trainingsdag. “Ik verkende alle zeven specials verkend. Gelukkig kregen we telkens een uplift, anders zou dit niet haalbaar zijn wegens de grote afstanden en lange klimmen. Vrijdag was het dan de eerste wedstrijddag met drie specials! De eerste special was al meteen een stevige klepper: een smal wandelpad met steile en kapotte trappen, zelfs met scherpe bochten in die trappenpartij. Nooit eerder zoiets gereden, dat was m'n ding niet... Ik moest als eerste van de dames starten, met een bang hartje. De trappen doken ook onverwachts op, dikwijls na een bocht. Zelfs na de eenmalige verkenning kon je onmogelijk de hele trail van buiten kennen. Het eerste gedeelte ging goed maar op de korte klimmetjes trapte ik meteen op m'n adem en mijn keel schroeide dicht. Fysiek kon ik niet voluit gaan. Beetje ontgoocheld gefinisht. Misschien was het de warmte, ofwel de nog sluimerende verkoudheid. Ik hoopte dat het beter ging “.
 

Na een serieuze klim (geen uplifts vandaag) werd de tweede special aangevat. “Deze deed ik het liefst, supersnel met plotse technische stukken met stenen en smalle geulen. Dit alles in een dichtbegroeid bos, jungle. Het ging super, ik vloog! Zonder fouten kon ik deze afwerken, cool! Dat gaf een boost voor de laatste van de dag: een brede jeeproad bezaaid met stenen en putten. Hier was het zaak om goede lijnen te kiezen en de bochten goed aan te snijden. Er moest regelmatig bijgetrapt worden dus fysiek was hij ook best zwaar en lang. Twee keer een verkeerde lijn en dan ging mijn ketting eraf! Omdat ik met één blad vooraan reed moest ik stoppen om de ketting er terug op te leggen en verspeelde zo 10 à 15seconden. Daarna nam ik veel risico' om tijd goed te maken. Achteraf bleek dat ik deze special gewonnen had met 5 seconden voorsprong! De Amerikaanse had ook teveel risico's genomen en was tweemaal gevallen “.
 

De tussentijdse uitslag was toch verrassend voor Nelen. “Ik stond aan de leiding met 35 seconden voorsprong! Mijn voornaamste concurrente bleek de Amerikaanse Powelson. Een Chinese stond derde op een veilige afstand, tenzij er iets serieus zou gebeuren. Proberen zo goed mogelijk te recupereren van deze stevige rit met fysiek pittige specials luidde de boodschap “.

Zaterdag stonden er nog vier specials op het programma, waarvan er 2 supertechnisch waren. “In de vierde special, de eerste van de dag, voelde ik meteen dat ik goeie benen had. Ik voelde me zelfs beter dan gisteren. Deze eindigde in een dorpje waarbij je tussen de huisjes moest en mijn stuur er maar net tussen paste. De vijfde special, een van de moeilijkste, diende zich aan. Het begin was nog redelijk maar dan dook je ineens de diepte in en de losse ondergrond zorgde voor een moeilijke controle. Ik koos voor meer veiligheid en controle boven snelheid. Er was één steile drop waarvoor ik van de fiets moest, op training crashten daar veel renners en ik kwam liever heelhuids terug naar België. Maar tijdens de special had ik me vergist van die plaats waardoor ik tweemaal van de fiets ben gegaan... Wat stom! De Amerikaanse had onlangs een downhillwedstrijd gewonnen, ik wist dat zij hier goed zou zijn. Als ik maar niet teveel tijd op haar verloren had “.
 

De zesde special was de schrik van iedereen, met grote stenen die zorgden voor diepe drops. “Spijtig genoeg had de organisatie besloten om deze niet te timen voor de dames. De laatste special was dan nog een fysiek heel zware met enkele steile klimmen, waarvan er eentje echt op de limiet was. De meesten liepen dan maar naar boven. Het eerste gedeelte was zeer snel en flowy, door de dichtbegroeide bossen, je zag amper waar je heen ging! Het was oppassen om niet op een boom te knallen of uit een bocht te vliegen. Veel crashes ook vanwege de snelheid. Het ging weer super en ik kon zelfs de steilste klim al fietsend nemen. De Amerikaanse was gevallen, ze gaf toe dat ze te gretig was om mij bij te halen “.

 

Eens terug in het hotel hield de organisatie de uitslag geheim tot aan de podiumceremonie, spannend! “Derde werd alsnog de Chinese Tsai, tweede werd Powelson en yes, ik had gewonnen! De max!!! Ik mocht met champagne spuiten en meteen daarna werd een duchtig feestje ingezet. Totaal anders dan wat wij gewend zijn: 1,2 en 3 worden afgeroepen, er wordt geklapt en iedereen gaat naar huis, that's it... Hier was er sprake van echte sfeer, iedereen kreeg een finishermedaille en begon elkaar te feliciteren, omarmen en te feesten. Geweldig “.

 

Kristien Nelen geeft de organisatie (Gnarly) een pluim. “De trainingsdag bracht weliswaar wat problemen aan het licht, maar doordat zij goed naar ons, renners, luisterden, werden er aanpassingen gedaan waardoor de wedstrijd vlekkeloos verliep. De staf was heel vriendelijk en deed er alles aan om iedereen het naar hun zin te maken. Dit is een ervaring om nooit te vergeten, Het was ook leuk om een beetje mee geschiedenis te schrijven door deze eerste enduro in Nepal én van de Asia enduro series op mijn naam te schrijven ”.

Auteur: Kenneth Droeshoudt
tags Enduro Kristien Nelen Asian Enduro Series Nepal
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy