mountainbike.be
01/05/2014
Reisverhalen

Shortbike Bad Neuenahr, met vallen en opstaan

Al zeven jaar organiseert FlowTrackBike recreatieve mountainbikeweekends in het buitenland. En traditioneel wordt aan de nieuwste bestemming een Mountainbike.be-weekend gekoppeld. Deze keer stuurden wij drie medewerkers mee op Shortbike naar het Ahrtal, een uitdagende Duitse wijnstreek. Een reisverslag.
Sfeerbeelden Shortbike Bad Neuenahr 2014
© FlowTrackBike
Sfeerbeelden Shortbike Bad Neuenahr 2014
©
Sfeerbeelden Shortbike Bad Neuenahr 2014
© FlowTrackBike
Sfeerbeelden Shortbike Bad Neuenahr 2014
© FlowTrackBike
Sfeerbeelden Shortbike Bad Neuenahr 2014
© FlowTrackBike
Sfeerbeelden Shortbike Bad Neuenahr 2014
© FlowTrackBike

Of ik geïnteresseerd was om opnieuw deel te nemen aan het Mountainbike.be-weekend van FlowTrackBike? Uiteraard, want de editie van vorig jaar in het Franse Rothau was – ondanks het winterweer in hartje lente – een dikke meevaller geworden. En aangezien ik enkele maanden terug in een onbezonnen bui heb toegezegd om half mei aan de start te komen van de driedaagse Belgian Mountainbike Challenge was drie dagen fietsen rond de heuvels van de Ahrvallei een uitgewezen test. Die Duitse streek, een uitloper van het Eifelgebergte, heeft wel wat weg van de Ardennenheuvels van de BeMC. Behoorlijk steil, flink bebost en aflopend naar een pittoresk riviertje, de Ahr. Al zijn er in het Ahrtal ook veel wijngaarden op de zuidflanken van de hellingen te vinden, wat je bij ons dan weer niet hebt.

Een uurtje of drie in de auto, zo dichtbij is het Ahrtal. Het gaf mij en Mountainbike.be-collega Nick de kans om daags voor de eerste echte rit tijdens een verkenningsrondje de streek al eens te verkennen. We wisten al snel wat we mochten verwachten. Wie niet veel vertrouwen heeft in zijn conditie of technisch vernuft kiest voor de lange, geleidelijke klimmen op brede brandwegen doorheen de naald- en loofbossen, wie meer wil zoekt de steilere singletracks op die bezaaid zijn met venijnige boomwortels, flink wat steenslag en lange series S-bochten. Met het klimvermogen van mij en mijn collega bleek het wel snor te zitten tijdens de verkenning, met mijn stuurcapaciteiten leek het – ondanks veel te veel kilometers op de racefiets en een acuut gebrek aan uren op de mountainbike – ook wel mee te vallen. Een foute indruk, bleek later.

Rit 1: 67 km, 2300 hm

We krijgen een leuk zonnetje te zien als we de gordijnen van de plaatselijke jeugdherberg in uitvalsbasis Bad Neuenahr open schuiven. Het wordt lekker warm weer vandaag, dat wordt puffen bergop. Onze zwarte groep – er is ook groen en rood, met minder hoogte- en kilometers – telt naast begeleider Roeland vandaag zeven leden. Ik, Nick en Maarten voor Mountainbike.be, plus vier leden van de Bierbikers, een sympathieke club uit het Vlaams-Brabantse Bierbeek. Het wordt vandaag niet de zwaarste tocht van het drieluik: de organisatie van FlowTrackBike koos er wijselijk voor om de steilste en meest technische trails nog even op te sparen voor later.

Starten doen we met enkele pittige hellingen tussen de wijnranken, waar we al even de spieren op spanning kunnen zetten. Al snel volgt het echte werk in de bossen aan de andere kant van de Ahr, met een lange klim naar het hoogste punt van het weekend, zo’n 550 meter hoog. In de singletrackafdaling die volgt, kunnen we ons hart een eerste keer ophalen. Al verloopt het technisch toch niet helemaal zoals verhoopt: de S-bochtafdalingen die zich overal als een slang over de heuvels kronkelen, bezorgen me kopzorgen. Met mijn 29’er voel ik me een truckchauffeur op een bochtig geitenpad. Leuker wordt het enkele kilometers verderop, als we onze RockShox zijn werk kunnen laten doen in een snelle afdaling die bulkt van de stenen, boomwortels en rotsachtige drops. Ook op enkele trappenafdalingen die volgen, gaan mijn Mountainbike.be-collega’s vlotjes naar beneden. Ik besluit wijselijk om af te stappen.

Deel twee van de eerste etappe voert ons door nog meer beboste hellingen. We gaan beseffen dat drie dagen van telkens meer dan tweeduizend hoogtemeters op het eind van het verhaal zullen gaan doorwegen. Terwijl collega Nick een spreekwoordelijke draai rond de oren weet te doorbijten en Maarten moedig stand houdt op z’n Sandman-fatbike, loopt het voor mij al bij al nog vlot. De laatste afdaling richting centrum van Bad Neuenahr, waar een frisse pint op een pittoresk terras ons opwacht, zet ik dan ook met een flinke dosis vertrouwen in. Te veel vertrouwen, want in de allerlaatste bocht van de dag gaat het helemaal mis. Begeleider Roeland beseft in laatste instantie dat we niet rechts- maar linksaf moeten, ik zit te veel ‘in de flow’ en ga de mist in met een te drieste reactie. Gevolg: ik katapulteer mezelf keihard de grond in. Dat wordt een avondje wonden likken en grappen van de groep doorstaan, want de GoPro van collega Maarten zag alles. Auw!

Rit 2: 72 km, 2100 hm

Dag 2. Fietsen met een gezwollen knie en een gekneusde elleboog is niet leuk, maar ik doe verder. De zon geeft vandaag forfait, maar regenen doet het niet en koud is het evenmin. De mouwstukjes van collega Nick gaan al uit op de eerste klim van de dag. Vandaag wordt het zware koek, want onze parcoursbouwers kozen deze keer steile klimpartijen uit. Het eerste gedeelte wordt gekruid met stevige singletracks bergop, veel S-bochten bergaf, een downhillparcourtje en een steile afdaling met trapjes en haarspelden waar we even onze technische vaardigheden kunnen testen onder het goed- of afkeurende oog van de begeleiders. De eerste keer gaat het bij me mis, een tweede poging lukt aardig. Een zeldzaam moment waarop ik de controle over m’n fiets vandaag niet verlies, want de rest van de dag mis ik bergaf het nodige vertrouwen en een gezonde linkerelleboog. Dalen brengt me vandaag letterlijk en figuurlijk in een dalletje.

Gelukkig mogen we ook bergop. In het middengedeelte van rit 2 gaat het richting Rijn. Rond de imposante stroom gaat het van de ene singletrackklim naar de andere. Het is stoempen, puffen, vloeken om op de fiets te blijven, maar het lukt me behoorlijk. Bergop toch, want in de afdalingen blijft het misgaan. De S-bochten vormen nog altijd een obstakel. En in één van de snelle, minder technisch veeleisende stroken bergaf glijd ik met alle geweld het bladerdek in en mag ik opnieuw met mijn fiets terug omhoogklauteren naar het bospad. Gelukkig ben ik niet de enige. De GoPro van Maarten – intussen aangesloten bij de rode groep – legt vast hoe een biker in diezelfde afdaling drie keer de mist – of beter, het bos – ingaat.

Eenmaal de Rijn achter onze rug ligt, wordt het enkele kilometers wat vlakker. Gelukkig kunnen we even energie bijtanken, want de benen lopen stilaan leeg. Ik krijg het in de finale nog hard te verduren. Op de steilste klim van het weekend doet zelfs wandelen pijn, terwijl we op twee asfalthellingen in de buurt opnieuw heel veel zweet laten. Gelukkig wacht op één van hen opnieuw een indrukwekkend panorama over het Ahrtal. De slotfase biedt me wat mogelijkheden tot recuperatie: terwijl de rest van groep zwart flink tekeer gaat op een tobogan doorheen de wijnranken, kies ik voor een lichte versnelling en een herstelmoment. Er wacht immers nog een zware slotetappe.

Rit 3: 68 km, 2000 hm

Vandaag wordt het verhaal van de tien kleine negertjes opnieuw verteld. De voorspelde regen en de après-bike na rit 2 waren er voor sommigen te veel aan, en dus is het pelotonnetje aan de start van rit 3 flink uitgedund. Onze zwarte groep telt nog vier man: begeleider Roeland, ik, Nick en de laatste overlevende Bierbiker, die na 35 kilometer uitgeput richting hotel terugdraait. Ook voor ons wordt het zaak om op de tanden te bijten en de concentratie niet te laten verslappen. Alle voorspelde regen kwam gelukkig al in de nacht van zaterdag uit zondag uit de lucht gevallen, en dus blijft het tijdens de rit droog. Maar de ondergrond is dat niet, dus wordt het vandaag lekker glibberen en schuiven voor de resterende deelnemers.

De pijnlijke benen van de voorbije twee dagen kunnen we losgooien op een plezierig paadje parallel met de Ahr. De speeltijd is echter snel voorbij, want er volgt na enkele kilometers een lange klim in het bos met een steile uitloper. De trend is meteen gezet: het wordt ook vandaag veel en lang klimmen in het bos, met na de top bijna iedere keer als beloning een singletrackafdaling met – opnieuw – veel S-bochten. Op de razend gladde boomwortels komt zowaar ook de rest van groep zwart even in de problemen. Afzien doen we met z’n allen ook in de taaiste klim van de slotdag, een smal paadje naast een ellenlange trap waar door alle nattigheid niet te fietsen valt. Onze kuiten branden op de top van de pijn.

Wilde everzwijnen heb je in het Ahrtal blijkbaar ook nog met hopen. Even kunnen we de adem laten zakken als een familie evers enkele tientallen meter voor onze neus ons pad kruist. De grommende beer laat ons gelukkig met rust. Even later kent begeleider Roeland opnieuw een gelukje: een gladde boomwortel doet hem net niet in het ravijn belanden. Met mijn daalcapaciteiten is het intussen een stuk beter gesteld dan gisteren. Gelukkig maar, want iets over halfweg volgt wat Roeland de gevaarlijkste afdaling van het weekend noemt. Die bundelt alles wat je als mountainbiker wil. Het gaat kaarsrecht naar beneden, met veel niveauverschillen door boomwortels en rotsen, en voldoende mogelijk trajecten waaruit je kan kiezen. Geen enkele keer zijn we dit weekend zo diep achter ons zadel gaan hangen. Genieten!

En dan moet de finale nog beginnen. Onze trajecttekenaars hielden de mooiste stukjes van het weekend aan de kant voor de laatste kilometers. De laatste klim perst de resterende overschotjes energie uit ons lichaam, maar de speeltuin die ons op de top opwacht, is het waard. Die bevat alles wat een uitdagend mountainbikeparcours moet bevatten: af en toe stevige maar korte klimpartijen op een kronkelend bospad, maar vooral veel afdalingen die bol staan van de natuurlijke obstakels. In het laatste stuk bergaf van het weekend zijn de veeleisende S-bochten er weer. Bochten waarin ik bewijs dat lopen ook bergaf soms sneller kan zijn dan fietsen…

Eenmaal helemaal beneden is het enkel nog nagenieten. Na 240 kilometer en 7000 hoogtemeter verspreid over vier dagen keer ik niet alleen met een stel loden benen en flink wat wondjes terug naar huis, maar ook met een berg leuke en leerrijke ervaringen. Dank aan de volledige crew van FlowTrackBike voor de uitdagende tracks, de geduldige tips, de voortreffelijke organisatie en de verzorgde en sfeervolle bevoorradingen. Tot volgend jaar!

Auteur: Simon Lamon
tags Shortbike Bad Neuenahr
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy