mountainbike.be
30/10/2013
Reisverhalen

Hans Planckaert 'Schitterende Croc Trophy beleefd'

Na maanden van intensieve voorbereiding was het dan zover. Eindelijk stond de Crocodile Trophy op het programma en verscheen ik aan de start van 's werelds hardste en oudste meerdaagse etappewedstrijd.
Hans Planckaert eindwinnaar Croc 2013 bij de mmasters 2
© Regina Stanger
Hans Planckaert goed voor vijf dagzeges
© Regina Stanger

Etappe 1: Smithfield (5 rondes)  36km / 900hmDe eerste etappe was een XC-wedstrijd over 5 rondjes op een voormalig WB-parcours in Smithfield. Goed voor 36 km, als marathonrijder pur sang niet echt mijn ding dus. Ik voelde me echter goed en nestelde me in 20ste stelling. Finaal zou ik als 18de algemeen en tweede master 2, op anderhalve minuut van mijn concurrent, finishen. Alvast een goed begin, al begint het echte werk morgen pas!

Etappe 2: Cairns – Lake Tinaroo 99km / 2400hm
Met een mooie klimetappe begon de Crocodile Trophy pas echt voor me. De etappe begon met een lichtlopende klim. Ik had een goed gevoel en kon post in een eerst, omvangrijke groep. We doken snel het regenwoud in en een opeenvolging van korte, steile stukken (tot 25 à 30%) diende zich aan. Regelmatig kon ik bikers remonteren.

Na de bevoorrading veranderde het parcours in een glooiend, zanderig landschap. Het kwik klom tot zo'n 38 graden, maar gelukkig blies er geregeld een fris briesje over onze bezwete lichamen. Ondertussen langere, vlakkere stukken langs een waterloop. Samen met o.a. Sander Cordeel en Johan Schrauwen zetten we koers richting bevoorrading twee. Ik kon een prima tempo onderhouden en mijn voorsprong verder uitbouwen. Na tien hoofdzakelijk vlakke km bereikte ik als eerste master 2 de finish. Mijn eerste boemerang was een feit.

Etappe 3: Atherton – Irvinebank 98km / 2750hm
In het begin van de etappe ging het afwisselend omhoog. Dan kregen we een ellenlange (15 km!) singletrail onder de wielen geschoven. Op het einde van de track maakte ik een stuurfout en ging over kop, gelukkig zonder al te veel erg. Mijn voorsprong op Hamish Morrin (2de master 2) wist ik wel uit te bouwen in de volgende beklimming.

We kregen enkele ruwe stukken bergop en bergaf, vooral tijdens de downhills was het opletten geblazen en schuwde ik het risico. Enkele bikers, waaronder Hamish, passeerden me opnieuw maar ik kon nog net aanklampen. In een bocht met mul zand zag ik Hamish onderuit gaan en kreeg vleugels. Mijn tweede dagzege was een feit.

Etappe 4: Irvinebank – Mt. Mulligan 114km / 1600hm
Deze etappe werd jammer genoeg een inhaalrace voor mij. Reeds na 4 km begon mijn achterband te lossen. Ik stak een binnenband gestoken zette vanuit allerlaatste positie mijn inhaalrace in. Beetje per beetje kon ik bikers oprapen. Na de eerste bevoorrading was het terrein iets minder technisch geworden en slaagde ik er in van groepje naar groepje te rijden. Ik had de juiste drive gevonden en na stop twee had ik ook Hamisch in het vizier.

Ik kwam in een groepje met Johan en Kristof Schrauwen terecht. We draaiden goed rond en konden van onze concurrenten weg rijden. Uiteindelijk overschreden we met z’n vieren de finish. Reeds mijn derde boemerang! Ook Johan en Kristof als nummers twee end drie bij de masters 1 op het dagpodium plaatsnemen..

Etappe 5: Mt. Mulligan – Granite Creek Dam  163km / 4000hm
Deze etappe was de meest gevreesde, en terecht! De eerste 60 km durfde niemand echt het initiatief te nemen, een grote groep bleef lang samen. Pas na de tweede bevoorrading brak de strijd echt los. Ik zat in achtste/negende positie, maar kreeg het moeilijk om mijn vochtbalans op peil te houden. Logisch met temperaturen die opliepen tot 47 ° Celsius. Ik hield echter stand en veroverde mijn vierde boomerang!

Etappe 6: Granite Creek Dam – Laura  116km / 1800hm
We verlieten het mooie meer van Granite Creek Dam. Na de monsteretappe van gisteren stond er ons opnieuw een heel zware etappe te wachten. Na 20 km splitste de kopgroep en kon ik aanpikken bij de koplopers: een 14-tal bikers, waaronder ook enkele van mijn concurrenten bij de masters 2.

Na een 42-tal km kwamen we terecht op het traject van de oude mijnsite.: heel ruwe stukken up- en downhill. Tijdens de technische beklimming ging het redelijk goed en kon ik zelfs enkele bikers remonteren. De warmte begon me opnieuw parten te spelen. Gelukkig verloor ik op de vlakkere stukken die volgden geen tijd ten opzichte van mijn concurrenten. De rivieren die we moesten doorkruisen zorgden voor een aangename verfrissing. Het bleef vechten, niet alleen tegen mezelf maar ook tegen de warmte. Boomerang number five was echter een feit!

Etappe 7: Laura – Laura  37,5km / 150hm
We bleven vandaag hangen in Laura, een klein dorpje met een 80-tal inwoners, voornamelijk Aboriginals. Voor de verandering stond er een tijdrit van 37,5 km op het programma. Gestart werd met telkens een minuut tussen. Na een interview met organisator Gerhard Schoenbacher, stond ik vertrekkensklaar. Start!

Ik probeerde het tempo zo hoog mogelijk te houden. De moeilijkste factor was de enorme hitte, met temperaturen flink boven de 40 °. Na de bevoorrading, die ik overigens links liet liggen, kregen we meer grotere wegen. Eerst op zanderige ondergrond, later kregen we grindwegen onder de wielen geschoven. Ik stormde op de finish af en klokte de 14de tijd af. Goed voor rang twee bij de masters 2.. Ik had er alles uitgeperst, meer zat er echt niet in.

Etappe 8: Laura – Hope Vale  113km / 1100hm
De voorlaatste etappe was er eentje uit de oude doos. De eerste 75 km werden, op enkele speldenprikken na, in toertochttempo afgehaspeld. Niemand durfde het voortouw te nemen. Er stak een strakke wind op en die blies pal in ons gezicht. Pas wanneer de beklimmingen zich aandienden schoten de toppers wakker en viel de grote groep uit elkaar. Ik moest me reppen om me vooraan te handhaven. Mijn dichtste concurrent kende een superdag en die mocht ik bijgevolg niet laten rijden.

Na de derde bevoorrading had één biker het hazenpad gekozen, gevolgd door een groepje met de toppers, Hamish en mezelf. Ik diende tot het uiterste te gaan en werd gered door de nodige 'gelletjes'. Mede door de strakke wind gokte ik op de sprint maar Hamish was me te snel af. Als zevende algemeen en tweede master 2 overschreed ik de finish. Schitterend om in het zog van al die toppers te kunnen finishen.

Etappe 9: Hope Vale – Cooktown   50km / 500hm
De laatste etappe. Eindelijk, voor de meesten onder ons toch. Zelf zat ik al een paar dagen op mijn tandvlees. De eerste 25km werden nog in een gezapig tempo afgelegd, maar na een rivierpassage begon het aanvallen te regenen. Ik kon aansluiting vinden aan de staart van een omvangrijke groep van zo'n 25 man. Wat later had ik enorm veel geluk: in een bocht vloog het zand omhoog. Juist op die plaats was er een diepe, kronkelige greppel. Mijn Rotwild hield me ternauwernood recht. Later hoorde ik dat menig biker zwaar gevallen was op die plaats.

Richting Cooktown werd het tempo nogmaals met een ruk de hoogte ingejaagd. Ik was al lang blij dat ik nog kon volgen. Richting Grassy Hill, waar de finish van deze Croc lag, werd het gaspedaal helemaal open gedraaid.. Op die beklimming, met een stijgingspercentage van 30%, reed ik top-10. Ik gaf alles. Mijn longen en benen ontploften maar toch kon Peter Muhl, ook een master 2, me nog bedreigen en me voorbijsteken. Hoezeer ik me ook verzette, ik zat stikkapot en kon hem niet meer volgen. Een tweede plaats werd zo mijn deel.

Eindzege is een feit
De eindoverwinning van Crocodile Trophy bij de masters 2 was voor mij. Yes, I did it! Ik had mijn revanche op vorig jaar beet. Ik kon editie 2013 schitterend afsluiten met vijf boemerangs en vier tweede plaatsen bij de masters 2, én een 8ste algemeen. Ik dank hierbij uitdrukkelijk mijn trainer Stefaan De Gendt, die het uiterste uit mezelf wist te halen tijdens de voorbereidingsperiode. Eveneens een dankwoordje aan mijn collega’s van Fleur, alle sympathisanten, supporters en de vele sponsors die me steunden. Het was een schitterende Crocodile Trophy!

Auteur: Kenneth Droeshoudt
tags Crocodile Trophy Hans Planckaert
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy