mountainbike.be
29/09/2008
Onderdelen

Reakties na BK marathon

Reakties na BK marathon

Nicolas Vermeulen: Heel content met deze titel. Het was echter geen makkelijke wedstrijd. Heel lastig ook. Ik had vandaag het geluk dat ik het parcours meerdere malen verkend had en dat ik perfect wist waar en wanneer ik vooraan hoefde te zitten. Chico kwam vandaag trouwens heel strerk voor de dag. Die 'oude uit Balen' bleef er altijd maar aanhangen en in zijn gekende stijl beuken en gas geven. Tot km 40 bleven de kopgroep zowat intact maar dan begon langzamerhand de schifting en haakte renners één na één af. Zo gingen we de finale in met de drie Nederlanders en vier Belgen waaronder belofte Bjorn Brems. Nu Roel niet aan de start verscheen kreeg ik de favorietenrol toegepeeld waaronder iedereen logischerwijze mijn wiel viseerde. Toch was ik vrij ontspannen vandaag. De voorbije dagen zat ik ook helemaal niet met het BK in mijn hoofd. Ik zat al met mijn gedachten bij de Crocodile Trophy en dat heeft god geholpen (lacht). Nu kan ik komende zondag rustig van start gaan in de laatste wereldbekermanche marathon in Frankrijk. Daar heb ik immers na de openingsmanche in Turkije nog iets goed te maken. Wie weet geeft deze trui me wel vleugels. de conditie is in ieer geval prima".

Nico Berckmans: "Zilver, een plaatsje beter als in 2007 dus. Ik had nogthans graag gewonnen op mijn oude dag (lacht) maar volgens het koersverloop was Nicolas ontegensprekelijk de betere. Ik ben in feite al lang blij dat ik zo'n marathonman zo lang kon volgen. Deze omloop was in feite op mijn lijf geschreven. Er werd enorm hard gereden en das nog altijd mijn specialiteit. De concurrentie weet dat ook en als ik er nog altijd aanhang op het einde worden die wat zenuwachtiger. Toen ik de laatste 10 km nog altijd in de kopgroep zat begon ik er zowaar in te geloven. Het heeft echter niet mogen, in de sprint moest ik de duimen leggen voor Vermeulen. Ik had voordien al krachten verspeeld toen ik ten val kwam. Ik heb dan een km of zeven alleen terug het gat dicht gereden. Urkens en Wijnants hingen toen niet ver achter me maar kwamen niet dichter. Dat zegt wel genoeg hoe sterk ik was vandaag. De titel was mooi geweest maar meer dan de tweede plaats zat er helaas niet in".

Kevin Van Hoovels: "Ik ben niet geheel tevreden met deze derde plaats. Op 10 km van het einde haken Joris Massaer en ik in mekaar en was de rest gaan vliegen. Er had dus misschien meer in gezeten, maar aan de andere kant was ik misschien toch niet in staat geweest om dit groepje te blijven volgen. In ieder geval kan ik terugblikken op een prima eerste jaar bij de elites. Op marathongebied zette ik enkele prima prestaties neer, werd tweede in de Trans Germany en ook in de Benelux Cup kwam ik aaridg voor de dag. De bevestiging moet nu volgen in 2009. Mijn aandacht zal vooral gaan naar marathonwedstrijden, met weliswaar een aantal XC-wedstrijden tussendoor".

Bas Peeters: "Een perfecte dag, maar dat is natuurlijk altijd het geval als je wint he. We hebben vandaag lang in groep gereden, pas de laatste 20 km werd er echt gestreden. De kopgroep werd langzamerhand uitgedund maar zelf kon ik overal en altijd vlot mee. Toen op het einde enkel Axel nog in de running was werd ik wel wat zenuwachtiger. Vorig jaar won hij immers ook al in de sprint. Axel moest tijdens de klim altijd wel een gaatje later maar kwam op de vlakkere stukken telkens terug. In de sprint wazs ik hen dan toch te snel af. Dankzij deze titel kan ik terugblikken op een prima seizoen. Jammer genoeg ben ik nog altijd in het ongewisse voor volgend seizoen. Merida-Herbalife stopt er immers mee. Links en rechts zijn er wel wat contacten en hoor je ook spreken van een mogelijk doorstart van het team met nieuwe sponsors. Toch is mijn 'naam' op dit moment geen garantie".

Githa Michiels: "Mijn tweede Belgische titel dit seizoen. En zeggen dat ik hier normaal gezien niet zou starten. Gans de voorbije week verliep immers ontzettend stroef. Hoewel de conditie in orde is, ben ik na Schladming en Winterslag onvoldoende gerecupereerd. Ik dacht in mezelf ook of ik nog wel in form zou geraken na een lang en zwaar seizoen. Nietegenstaande het deze week niet liep op training bleef mijn hartslag wel goed en besloot ik alsnog af te zakken naar Grez-Doiceau. Ik wist dat de conditie niet weg kon zijn en tijdens de wedstrijd voelde ik me ook goed. Al bij al had ik nog een goede dag en kon ik vlug een kloof slaan. De rest van de wedstrijd heb ik gewoon tempo gereden en het afgemaakt. Op naar seizoen 2009", aldus de Antwerpse die ons voorts wist te vertellen dat ze quasi zeker richting Zuid-Afrika trekt voor de eerste wereldbekermanche volgend jaar.

Laura Turpijn: "Het was een zware wedstrijd die ik grotendeels in mijn eentje heb afgewerkt. Geen sinecure met die vele lange rechte stukken. Je riijdt dan rond met ontzettend veel druk op de benen. Voorts ben ik ben met de vele toeschouwers op het parcours, meteen ook de bevestiging voor mij dat ik nog altijd juist aan het rijden was. Tot aan bevoorradingspost 2 was ik me niet bewust van mijn voorsprong, tot dan was het dus zaak allles te geven. Toen ik vervolgens kreeg te horen dat ik meer dan 10 minten voorlag op Arielle (Van Meurs) was de zaak beklonken. Ik moest enkel nog zien dat ik geen pech kreeg en kon voor de rest de wedstrijd controlerend uitrijden. Ik ben vooral blij dat hiermee het NK van vorig jaar is rechtgezet. Toen behaalde ik immers de titel nadat Arielle was verkeerd gereden. Het was ook aangenaam rijden in dit nazomerweertje. Helemaal iets anders dan afgelopen woensdag tijdens de verkenning. Toen regende het en kwam je de startklim amper al rijdende boven".

Bjorn Brems: "De titel is binnen. Het was een zware wedstrijd met veel putten, stenen en sporen. Het was met andere woorden constant opletten geblazen. Soms was het nogal gevaarlijk met al die auto's die uit tegenovergestelde richting kwamen. Het had vandaag wel wat weg van een Parijs Roubaix met een paar extra hellingen. Kortom, een lastig parcorus waar je tegen het einde met verzuring krijgt af te rekenen. Het kwam er vooral op aan om in deze 'groepswedstrijd' aandachtig te rijden en vooral geen brokken te maken tijdens de technische gedeelten, om te verkomen dat je uit de groep diende te lossen. Deze titel is mooi meegenomen maar maakt zeker niet gans mijn seizoen goed. Gelukkig ging het de laatste weken in Langdorp en Winterslag al wat beter. Ik ben er me echter ter dege van bewust dat het volgend jaar bij de elites beter moet. Mijn uitslagen zullen sowieso minder goed worden, ik zal dus een pak sneller moeten gaan rijden".

Geoffry Maes: "Het plan dat ik vooraf had uitgetekend klopte volledig. Ik wist waar ik vooraan moest zitten en demarreerde exact op de plaats die ik in gedachten had. In de loop van de week had ik het parcours immers al eens verkend. Al bij al werd het een makkelijke zege. Ik vreesde enkel Kris Hertsens, maar door het vele werk dat een alweer sterke John Soenen opknapte moest die er toch af. Nooit gedacht dat ik vandaag z o sterk voor de dag zou komen, de laatste 2 dagen bracht ik immers ziek in bed door. Met de 2 Belgische titels blik ik uiteraard terug op een fantastisch seizoen. Nu me nog een keer opladen voor de strandrace van Oostende. De rest van de beachraces rijd ik niet, want de winter staat al volledig in het teken van volgend seizoen. Het begint meer en meer te kriebelen zodat ik volgend jaar terug ga deelnemen aan het WK voor de masters. Met deze conditie acht ik een top-5 plaats niet uitgesloten".

Kris Hertsens: "Van mijn laatste BK als master 1 wou ik een succes maken. De weken voor het BK had ik stevig getraind en voelde ik me erg sterk. Hoever ik stond heb ik nooit echt kunnen uittesten omdat ik in Langdorp de kader van mijn Spark brak en geen andere wedstrijden op mijn programma had staan. Het parcours kende ik goed en mijn beachfietske had ik omgebouwd tot marathonbike. Veel meer kon ik niet doen. Ik had wel wat schrik van de organisatie. Vooraf geen duidelijkheid omtrent start - en aankomstplaats, de lengte van het parcours, tijdsopname, bevoorradingen, enz. M.a.w. amateurisme troef! Eerst de elites, dan de dames en 2 minuten later was het onze beurt. Ik verteerde de startklim super maar bij de eerste singletrack was het al prijs. Tussen de dames laverend werd ik opgehouden en Geoffrey was er al vandoor. Waarom moeten de dames nu voor ons starten? Wie is daar mee gediend? Na wat achtervolgen kwamen we met 2 voorop. Enkel John Soenen en Eric Peeters konden nog aansluiten. De eerste 15km reden we op elke klim keihard. Ik voelde me ijzersterk maar was duidelijk niet alleen. Vooral John maakte een super indruk. Ook Eric bleek sterk maar reed al snel lek. Met zijn 3en stoomden we vele eliterenners voorbij. Tot we na 30km een grote groep, wel 15 renners, naderden. Aan de voet van een lange zanderige klim sloten we aan en ik trachtte hier een slag te slaan. Ik reed volgas naar boven en haalde bijna alle elites in. Boven bleken Geoffrey en John erg diep te zijn geweest maar ze loste niet. Toen wist ik dat het tot aan de finish ging duren. Ons niveauverschil was zo klein dat je onmogelijk kon wegrijden. Het parcours hielp daar natuurlijk ook niet bij. We bleken in de 3de groep van de elites te zitten. 2 ploegmaats, Peter Coddens en Bart Vanhecke, waren erbij. Al gauw bleek dat van enige cohesie geen sprake was. Bijna zonder hulp reden Geoffrey, John en ik op kop van de groep. Het zorgde natuurlijk ook voor een eerlijke wedstrijd voor het podium master 1. Geen wielekesgezuig bij ons!! We naderden groep 2 waarin ik Kris Janssens, Kris Henderieckx en teammaten Hans Urkens en Dries Govaerts kon ontwaren. Maar door het te snelle parcours en te weinig hulp van de elites hebben we nooit echt de aansluiting gevonden. Op de koop toe begon ik na 75km lichte kramp te krijgen. In de laatste klim voor een snelle zone moest ik enkele meters laten en weg waren ze. Mijn concurrenten keken achterom en gingen vol door. Gelijk hadden ze! Gelukkig was er Peter Coddens (waarmee ik de duo-race in Bredene won) Na 5km hard labeur van Peter konden we aan de voet van de tactisch belangrijke zandklim aansluiten. Geoffrey had natuurlijk ook zijn verkenning gedaan en reed hier op kop van ons weg. Ik zat laatste en moest lopen. Geoffrey nam al snel 150m. Ik kon John nog bijhalen en riep hem toe te blijven knallen. In al mijn enthousiasme wou ik een laatste vrij technische afdaling voor John beginnen om zo een klein gaatje te slaan. Ik raakte Olivier Labie zijn achterwiel en ging vol in het decor met mijn bil op een boomstronk. De kramp in mijn bil was zo erg dat ik hulp van een toeschouwer nodig had om rechtop te geraken. Ik verloor daar enkele minuten en heb mijn laatste 5km op toertochttempo afgewerkt.
Weeral podium! Weeral geen kampioen! ’t Zal voor bij de masters 2 worden. Ze zijn gewaarschuwd want de volgende 10 jaar ben ik nog niet van plan het rustiger aan te doen. Ik kom maar pas in de fleur van mijn leven. En nu hop naar de andere kant van de wereld om een tochtje door de bush te volbrengen en mijn maatje aan de overwinning te helpen"
.

Patrick Wellens: "Eindelijk was het zover. De wedstrijd waar ik een héél seizoen naar uitkeek en ook tevens mijn hoofddoel van gemaakt had. De laatste weken nog wat extra duurtrainingen gedaan samen met de ploegmaten. Na een nacht met weinig slaap en een ochtend met héééél veel stress aangekomen in Pecrot. God waar hadden ze ons heen gestuurd. Samen met Ivan en Petra de eerste 6 km van het parcours verkend. Ik wist dat het belangrijk was om voorin te zitten na de startklim. Na het startschot was ik direct goed weg en nam direct de volledige groep op sleeptouw. Al gauw waren we met de 5 topfavorieten weg (Porters, Geerts, Moons, Meerschaert en ik). Er werd een flink tempo op na gehouden en we begonnen aan een inhaalrace op masters 1, dames en elites. Het ging er echt hard aan toe en ik deed zeker mijn deel van het kopwerk samen met mede Trekkie Ivan en Willy Moons. Net voor de 2de bevoorrading verliezen we Geerts die lek reed. Rond 60km kreeg Willy Moons een eerste moeilijk moment bergop en dit herhaalde zich nog enkele keren op de volgende klimmen. Maar 'sterke Willy' wist steeds het gaatje te dichten op de vlakkere stukken. De kans dat we eindelijk met 2 Trekkies op het podium zouden staan, werd steeds groter. Maar Ivan, die mij ook een zeer sterke indruk na liet, waren we plots kwijt. Achteraf bleek dat hij meegesleurd was in een val van een Master 1. Bij de 3de bevoorrading (70km) kwamen we met 3 door: Willy Moons, Patrick Meerschaert en ik. De laatste 25 km waren aangebroken. De benen voelden al niet meer zo goed aan en er kwamen beginnende krampen op. Toen besloot ik om zuinig te rijden en zeker geen overbodige krachten te verspelen en alles op de slotklim te zetten. Het was nu of nooit! Willy Moons moest op één van de laatste zwaardere klimmen er definitief af en toen waren we nog met 2. Ook Meerschaert kreeg het moeilijk. Het tempo ging serieus naar beneden maar de kloof op de achtervolgers was voldoende. Ik telde de kilometers af en wist dat het ongeveer de laatste km moest zijn. Toen we rechts opdraaiden en begonnen aan een klim , wist ik dat dit de laatste was. Ik zette alles op alles en demareerde vanachter Meerschaert zijn rug. Keek om en zag dat Patrick niet mee kon. Ik keek nog eens en zag dat ik al een 20m had. Toen besefte ik dat het niet meer kon mis gaan. Wat een gevoel! Eindelijk! De trui is binnen! Een droom die werkelijkheid wordt! Na een seizoen met veel pech, maakt dit alles goed!

Patrick Meerschaert: "Veel had ik er niet van verwacht: 1400 hoogtemeters op 95 km is niet veel en van Kris Hertsens, die de omloop verkend had, had ik vernomen dat het een supersnelle race zou worden waarbij het vooral belangrijk was om in een goed groepje terecht te komen. Wie alleen zou fietsen zou zichzelf in de vernieling rijden op de vele lange veldstroken. En inderdaad: het was een supersnelle omloop met een gemiddelde van bijna 30 km/uur, vorige week nog op het EK hadden we een gemiddelde van 18 km/uur en 4100 hoogtemeters, iets totaal anders dus! Gelukkig startten de verschillende categorieën appart zodat ik mijn concurrenten in het oog kon houden. Van meet af aan moesten de Nederlandse concurrenten (zij reden hun NK samen met ons BK!) de Belgen lossen en met 5 reden we in groep weg van de rest: Willy Moons, Yvan Porters, Ronny Geerts en Patrick Wellens. Met mijn 56 kg had ik het op de lange veldstroken niet gemakkelijk, maar toen we de laatste 20 km ingingen kreeg ik het gevoel dat sommigen het moeilijk kregen. Op de steile klimmetjes kon ik steeds enkele meters nemen, maar op de lange stroken werd ik telkens door de groep terug ingelopen, een beetje frustrerend, maar de omloop was nu eenmaal zo. Naar het einde toe bleef enkel Patrick Wellens over, maar ook ik zat door mijn beste krachten! In de aankomststrook was Patrick net d·t tikkeltje explosiever en won verdiend met een goeie 20 meter voorsprong. Ontgoocheld: een beetje toch want zo close verliezen valt altijd wat tegen, maar anderzijds toch tevreden want een omloop als deze is helemaal niet my piece of cake, ik ben al blij dat ik het podium haalde. Met 3 medailles op 4 kampioenschappen is 2008 bovendien geslaagd. Voor mij zit het seizoen er op, misschien doe ik af en toe nog iets als het mij uitkomt, maar de komende maanden gaat de aandacht naar onze mountainbikeschool en de Ronde van het Waasland. Bij het nagaan van de tijden de volgende verrassende uitslag gevonden: de eerste 4 van de masters 2 (+40 jaar) eindigden binnen de top 9 algemeen (België en Nederland)! Patrik Wellens en mezelf waren zelfs goed voor een top 5 plaats bij de Belgische eltites, winst bij de masters 1 en een podiumplaats bij de beloften! Tijdens de wedstrijd had ik al het gevoel dat het er in onze groep snel aan toe ging omdat we veel beloften, elites en masters 1 die voor ons vertrokken waren opraapten, maar deze tijd doet echt deugd en geeft mij het gevoel dat ik er nog een tijdje mee moet doorgaan, weliswaar met een selectiever programma want het lichaam vertoont na 49 jaar al wat mankementjes, de recuperatie duurt langer en iedere week er echt staan lukt niet meer want dan zijn we te snel oververmoeid..

Kris Henderieckx: "Vandaag stond mijn laatste doel van het zomerseizoen op het programma met het BK marathon. Ik was het vorige weekend het parcours komen verkennen en toch waren mijn top-5 ambities van een top 5 ambities van een maandje geleden wat opgeschoven naar top-10. Redenen waren de opeenvolgende verkoudheden die me sinds het begin van het nieuwe schooljaar teisterden. Daardoor vlotte het op training helemaal niet goed. Gelukkig scheen de zon aan de start! Op de startklim voelde ik al direct hoe zwaar mijn benen aanvoelden. Zwaar dus! Ik zette me in het wiel bij Kris Janssens, die steeds een mooi egaal tempo rijdt. Ik moest gewoon de eerste 15 (van 95) zware kms overleven, daarna was het parcours vlakker en kon ik me eventueel wat wegsteken. Dankzij mijn parcourskennis kon ik regelmatig wat opschuiven, zodat ik in mijn groepje kon blijven en de eersten in ’t zicht konden houden. Met Kris trok ik fors door na de zware, met stenen bezaaide helling en we sloten aan bij het groepje voor ons. We vonden er Kristof Houben en een Waaltje terug en enkele Nederlanders. Omdat er voor ons een ruime groep reed, wilde ik het tempo er in houden. Ow, blijkbaar voelde ik me ineens een stuk beter! De Belgen deden al het kopwerk, de Nederlanders bleven in ’t wiel. Dat werkt zo niet, en dat liet ik die profiteurs weten! Op de volgende hellingen trokken wij Belgen fors door om zo die mannen wat uit te putten. Halfweg koers sloten we aan bij enkele bikers van het groepje voor ons (met daarin profs Wijnants en Govaerts, die we even later achter lieten). Er werd zo hard gereden, dat ik het moeilijk kreeg. Ik stak me even weg om wat op adem te komen en met nog zo’n 30 km te gaan zette Sam Baeten hard aan. Ik probeerde aan te klampen en had het gevoel te moeten lossen tot ik besefte dat we met 4 Belgen weg waren gereden. Tsja, ineens ging het terug natuurlijk! Samen met Kris, Kristof en Sam reed ik naar de laatste 15 zware kms. Sam was veel te sterk en poefte weg. Kristof demarreerde en ik probeerde aan te sluiten. Het duurde erg lang voor ik in zijn wiel zat, maar ik nam op vraag van hem wel over. Afzien! Toch kwamen de anderen terug en met nog twee hellingen te gaan kwam ik mezelf tegen (hallo, ik ben Kris. Ik ook! Om simpel van te worden…). Geoffrey Maes, de eerste master, reed voorbij en die kon ik nog net volgen. Ik reed in zijn wiel over de streep, als 9de elite.Ik houd aan deze wedstrijd een goed gevoel over, aangezien ik een pak beter was dan dat ik had gedacht. Jammer van de inzinking op ’t einde, dat kostte me 3 plaatsen… Tijd om even te rusten nu en op te bouwen naar de strandrace van Oostende van binnen 3 weken".

Frans Claes: "Na een dikke 20 km was er een 20 man sterke kopgroep gevormd en ik zat er nog bij. Tot op een vlakke veldweg mijn ketting stuk ging. Ik wist toen al dat het over was, maar voor mijn talrijk opgekomen supporters wilde ik toch nog alles op alles zetten. Toen even later ook nog eens mijn band scheurde in een afdaling was het al helemaal voorbij. Ik heb toch nog de koers beëindigd maar spijtig genoeg de goeie benen van vandaag niet kunnen verzilveren. Hopelijk ken ik in de WB-manche volgende week minder pech en kan ik nog eens voluit gaan".

Robby De Bock: "Na het BK studenten eind april was dit m'n tweede BK en tevens tweede hoofddoel van dit seizoen. Ik ging minstens voor topvijf, en liefst een podium in de beloftencategorie! Ik mocht achteraan aansluiten in de start en met 100 renners knalden we de smalle startklim op. Ik zat meteen in m'n ritme en boven draaide ik rond de tiende de eerste paadjes in. Het tempo lag meteen erg hoog en op elk klimmetje werd er een snok aan gegeven, zo splitte het peloton en verzeilde ik in een tweede groepje met Wijnants, Urkens en twee Hollanders die het woord 'overnemen' nog moeten aanleren blijkbaar. We zagen de kopgroep (waaronder beloften Brems, Govaerts en Daems) continu 100m voor ons rijden en na een half uur jagen kon ik met een Nederlander (en even later ook de anderen) aansluiten. We zaten dan rond km 30 (van de 95) en de technische zone lag 500m achter ons, net op dat moment rijd ik achteraan lek. In de diverse afdalingen ligt het soms vol ruwe keien, hier, op een kiezelpad, heb ik het vlaggen. Ik panikeer niet, al begin ik te beseffen dat ik m'n podiumambitie kan opbergen.. Bedankt Kris Janssens voor de vraag of het ging, bedankt Kris Henderieckx voor uw waardevolle bijdrage 'goeie banden hebt gij'. Ik heb twee luchtpatronen bij maar vreemd genoeg blijkt zelfs dat niet voldoende om de band voldoende hard te zetten. Ik kan in een nieuw groepje aanpikken maar voel dat ik zal moeten opletten, aan de volgende bevoorrading bedenk ik wel een oplossing. We passeren enkele ruwere stroken, test... geen probleem. We passeren door een lichtlopend schotterpad en... tweede keer lek. Ontgoocheling, woede, .. ik moest het even kwijt. Na Polen stond zowat elke training en wedstrijd in functie hiervan en dan dit. Later zou ook nog Nick Daems een virtueel podium door een gat in de band zien verdwijnen, ook Govaerts geeft er de brui aan... Een podium op een BK beloften was (nog !) nooit dichterbij. Bij deze zit wedstrijdseizoen 2008 erop, met 8 overwinningen en nog enkele keren zilver en brons kan ik niet anders dan tevreden zijn. Ik haalde zilver in Houffalize (bk studenten), even later etappewinst en tweede in het LCMT-eindklassement (eerste belofte). Tussendoor een Wallonia cup-zege behaald en dan in m'n eerste échte meerdaagse, de Pools-Tsjechische bikechallenge, enkele etappezeges en onverwacht ook de eindzege kunnen meepikken (grote dank hierbij aan Kris Henderieckx!). Tot slot wou ik vlammen in Winterslag en Grez-Doiceau. Beiden lukten, al kende ik in de finale van Winterslag een dipje en in Grez-Doiceau.. tja. 2009, Here I comee ! M'n doelen? Een podium in de beneluxcup, een selectie voor het EK cross country alsook nationale selecties voor het EK en WK marathon. Ook zal ik weer een meerdaagse doen om er hopelijk opnieuw sterker dan ooit uit te komen. Om de winter door te komen zal ik komende winter ook weer maandelijks een beachrace doen en ook daar weer een stapje hoger zetten.. Ohja, 'ook nog dat schooldiploma' hoor ik m'n ouders denken..."

Erik Peeters: "Wat zenuwachtiger dan anders stond ik aan de start van deze wedstrijd, aangezien ik toch enige ambitie had om ook hier bij op het podium te kruipen na mijn goeie prestaties van de afgelopen weken. Het parcours lag me erg goed en de vorm kon ook niet plots verdwenen zijn. En toch... Ik kon bij de start nog net mijn wagonnetje aanpikken bij de te kloppen mannen Maes, Hertsens en Soenen (het latere podium dus). De rest was er toen al aan voor de moeite, want het ging hard vooraan. Heel hard, zelfs precies iets té hard voor mij. Ik had al snel door dat het mijn dagje niet was. Ik voelde - vooral bergop - geen greintje macht in m'n benen en had constant het gevoel dat ik me moest forceren om er gewoon bij te blijven. Ik voelde al de ganse voorgaande week een stijf, ongemakkelijk gevoel in mijn onderrug en mijn linkerbeen en ook vandaag schortte er iets serieus vanuit mijn rug. Ik volgde toch, deed af en toe een stukje kopwerk, zij het met weinig overtuiging, en maakte me sterk dat het nog kon beteren in de loop van de koers. Na een kilometer of 20 voelde ik niet alleen de macht uit mijn benen glippen, maar ook de lucht uit mijn achterband. Ook dat nog. Ik reed nog een stukje verder, maar moest uiteindelijk toch stoppen om bij te 'pompen' in de hoop dat het hiermee zou opgelost zijn. Adieu podium dus. Om een kort verhaal nog korter te maken, mijn achterband bleek uiteindelijk langs de zijkant zwaar beschadigd te zijn door een scherpe steen. Ik stopte, stak er een binnenband in en reed zo nog verder tot een stuk voorbij de 2de bevoorrading, maar toen ik even later ook vooraan plat viel was de koers gedaan. Bovendien nam ook de pijn in m'n rug alleen maar toe en werd ik zo uit mijn lijden verlost. Einde van een koers waar ik veel meer van had verwacht. Wat mijn rug betreft, dat is een gekend probleem (heilligbeen dat scheef zit), maar het dook nu wel op een erg ongelegen moment op. Meestal krijg ik er last van na veel, zwaar klimwerk (zoals vb.Winterslag) en geraak ik er weer vanaf door een paar behandelingen bij de osteopaat,wat ik nu dus ook weer ga proberen.""

Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy