mountainbike.be
20/04/2016
Fietsen

Getest: de Trek Stache 9 en zijn plus-banden

Als er één fietsmarkt is die bulkt van de nieuwe hypes, dan is het wel die van de MTB. Eén van de laatste in het rijtje: de plus-banden, een iets bredere versie van de traditionele mountainbikeband. Een kortstondige hype of een blijver die ons nog wat extra keuzestress bezorgt? Wij deden de plus-test met de Stache van Trek. Ons oordeel? Plezier gegarandeerd!
De Trek Stache 9 29+
© Photopress.be
Dé blikvanger: de 3 inch Chupacabra-banden van Bontrager
© Photopress.be
Een korte wielbasis dankzij de onorthodoxe plaatsing van de liggende achtervork
© Photopress.be
De Stache: plezier in pluspakket
© Photopress.be
Het volume en de lage bandendruk zorgen voor extra comfort
© Photopress.be
Moeilijke tracks worden plots een fluitje van een cent
© Photopress.be
Ook bergop ongeziene grip
© Photopress.be
De Manitou Magnum 34 Pro-voorvork heeft 110 mm veerweg
© Photopress.be
De KS LEV Integra dropper seatpost
© Photopress.be
Ook de verdere afmontage is top
© Photopress.be
Dé blikvanger van de alu Stache 9 van de Amerikaanse fietsenbouwer Trek is uiteraard het imposante stuk rubber dat op de 50 millimeter brede velgen werd gemonteerd: de Chupacabra-banden van zusterfirma Bontrager zijn drie inch (oftewel 7,62 centimeter) breed. Daarmee bevinden ze zich in het segment tussen de traditionele mountainbikeband (gemiddeld zo’n 2,25 inch breed) en de fatbikevariant, die tot vijf inch gaat. Een soort van compromis, dus.

De ‘plus sized’ band bestond wel al even, maar Trek was afgelopen zomer één van de eerste bekende producenten om zijn plus-specifieke fietsen op de markt te gooien. De verzamelde concurrentie volgde heel snel, al werden verschillende keuzes gemaakt qua wieldiameter en bandbreedte: terwijl Trek opteerde voor 29” en drie inch breedte, koos Scott bijvoorbeeld voor 27.5” en een breedte van 2,8 inch en doet Specialized het met 27.5” en 3.0”.

Wat er beloofd wordt met de plus-banden? Meer grip vooral, want dankzij dat extra brede stuk rubber kan je met heel lage bandendruk onderweg. Dat zorgt dus voor meer controle en meer mogelijkheden, want bochten en venijnige obstakels zouden plots een stuk makkelijker te nemen moeten zijn. Echte speelfietsen wordt dus beloofd, ideaal voor een uurtje of twee ‘trails shredden’ in je favoriete ‘speelbosje’. Voor het echte zware werk lijken de plus-banden (door het onsje extra gewicht en vooral de verhoogde rolweerstand) in eerste instantie dan weer iets minder geschikt. Maar klopt dat wel?

Nul komma acht bar

We trokken met de Stache meteen zijn favoriete terrein in: de singletracks zoals je ze vindt in de bosjes in de Vlaamse Ardennen. Snel draaien en keren, af en toe een ‘dropje’ of een stevige wortelpartij: terrein waarop de Stache zich meteen thuis zou moeten voelen. En dat deed hij ook. Met een bandendruk van amper 0,8 bar in de tubeless Chupacabra’s (die trouwens niet eens over al te hoge noppen beschikken) bleek de Trek met z’n brede banden onze perfecte compagnon om ons hart op te halen.

Zijn uitzonderlijke grip bleek van bij de eerste hindernis immers het codewoord van de Trek: door de lage druk ga je amper nog ‘uitbreken’ in een bocht en dus kan je als een malloot je favoriete singletracks doorknallen. Kom je onderweg een stevige drop tegen? Geen probleem: de Stache is een hardtail, maar voelt wat comfort betreft als een volgeveerde fiets: de extreem lage bandendruk zorgt immers voor een bijkomende demping. Tracks die je normalerwijze met knikkende knieën en pas na twee keer nadenken neemt, worden met de Stache plots een spreekwoordelijk fluitje van een cent. Wie zich technisch niet de sterkste van het pak voelt, kan dankzij de ‘plus’ nu dus ook een stuk verder gaan dan hij gewoon is. En maak je al eens een stuurfout, dan lossen de bijkomende grip en demping van je banden dat wel voor je op.

De Stache is trouwens meer dan alleen een paar brede banden. Trek koos bewust voor een bijzonder korte wielbasis voor zijn ‘twentyniner’. Daardoor moest de liggende achtervork onorthodox boven de kettingaandrijving worden geplaatst. Het ziet er wat raar uit, maar dankzij die doordachte korte geometrie voelt de fiets ondanks zijn grote wielen bijzonder vinnig aan. Zo maakt de Stache zijn reputatie als ‘speelfiets’ helemaal waar. Hersenloos over je favoriete paadjes in de leukste bossen rammen met een glimlach van je ene tot je andere oor: plezier gegarandeerd. Dit is het soort fiets om na een zware werkweek alle zorgen uit je hoofd te rammen met een uurtje in het dichtstbijzijnde bos of een weekendje ‘trailhunten’ in de Ardennen.

Kleven aan de grond

Maar goed, mountainbiken in België en Nederland, dat blijft veeleer toertochten afwerken in het weekend. Niet zozeer het beoogde doel van de Stache, die in de markt werd geplaatst als trailbike. Maar is hij geschikt voor het betere veldtoertochtwerk, vroegen we ons af. Dat viel al bij al goed me. We trokken richting Andenne voor een natte editie van de Primavera VTT, een uitdagend terrein waarop de Stache niet uit de toon viel. In de afdalingen kwamen zijn uitstekende grip en comfort uiteraard heel goed van pas, maar ook tijdens het klimwerk had hij zo z’n voordelen: je beschikt over zoveel grip dat je bergop zolang op de pedalen kan blijven staan als je dat zelf wil. Ook al ligt de ondergrond er verraderlijk glad bij door een laagje modder of losse steentjes: het risico op doorslippen van je achterwiel is zelfs rechtstaand quasi nihil. En dus kan je blijven fietsen waar veel anderen stappen.

Dat de ‘plus-banden’ aan de grond kleven, is natuurlijk niet áltijd een voordeel. Steile asfaltklimmen, zoals je ze in en om Andenne in overvloed vindt (de Muur van Hoei ligt een steenworp verderop…), zijn, door de lichte gewichtsstijging tegenover je traditionele hardtail maar vooral de verhoogde rolweerstand, echte ‘energy suckers’. Wie snelheid tijdens het biken centraal plaatst, zal even slikken. Het is wroeten om vooruit te komen, maar het plezier dat je krijgt in de technische afdalingen die iedere keer volgen, maakt gelukkig veel goed…

Afmontage en oordeel

Snel nog even de rest van de Stache 9 bekijken. Met zijn 3699 euro is dit met voorsprong de duurste van het Stachetrio van Trek, maar de afmontage is dan ook tóp: Sram X1, een KS LEV Integra dropper seatpost, een Manitou Magnum 34 Pro-voorvork met 110 mm veerweg (waarvan de steekas ons wel wat kopbrekens bezorgde), DT Swiss 350-wielen met de Boost 110/148-technologie voor een verhoogde stijfheid en Sunringlé Mulefüt 50mm-velgen, XT-remmen en een verdere afmontage met producten uit de eigen Bontrager-stal. De versies 7 en 5 van de Stache zijn met respectievelijk 1999 euro en 1799 euro een stuk budgetvriendelijker, maar uiteraard is de afmontage daar van een lager niveau.

Ook interessant: de Stranglehold dropout van Trek, die horizontaal verstelbaar is. Dat maakt het mogelijk om de geometrie aan te passen aan iedere rijstijl, maar vooral ook om zowel traditionele 29” als 27.5”-wielen te monteren. Je kan van je Stache dus eigenlijk ook gewoon een ‘twentyniner’ met traditionele banden maken, als je zo kosten wil besparen. De alu Stache 9 weegt 12,8 kilo en zijn zwart-gifgroene kleuren vonden we aantrekkelijk ogen. Ze pasten trouwens ook perfect bij onze Mountainbike.be-kledij!

Rest ons nog de beginvraag van deze test te beantwoorden: is de plus-band een kortstondige hype of een blijver? Ons bescheiden oordeel: ‘plus’ zal niet je traditionele crosscountry-toertochtfiets gaan vervangen, en heeft als trailbike ook niet de ambitie om dat te doen. Maar heb je nog wat ruimte vrij in de fietsenstalling én in je portefeuille, dan garandeert deze aanvulling op je fietsverzameling je úren ongebreidelde fun. Met deze fiets komt ook je plezier in plus-pakket.

Meer info over de Stache: klik hier
Auteur: Simon Lamon
tags Stache 29+ Trek
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy