mountainbike.be
08/06/2017
Events

BeMC en de Merida Big.Nine XT: een topcombinatie

Geen twee zonder drie: voor de derde keer stond onze redacteur aan de start van de driedaagse Belgian Mountainbike Challenge in La Roche. Deze keer op een Big.Nine XT-testfiets van Merida, en dat bleek een geslaagd huwelijk. Een dubbel testverslag!
De Big.Nine XT en mijn conditie doorstaan de BeMC-test
© Photopress.be
De doortocht door de Ourthe: nu al een klassieker
© Photopress.be
Sfeer heb je tijdens de BeMC's met hopen in de grupetto
© Photopress.be
Check: de Muur van Borzée is bedwongen
© Photopress.be
De Belgian Mountainbike Challenge, of zegt u maar BeMC, hoeft geen introductie meer bij iedere biker die houdt van een stevige portie klimwerk en die het competitienieuws met een half oog volgt. De driedaagse prijkt op de UCI-kalender met het label van eerste categorie, trok dit jaar toppers als eindwinnaar Mathieu van der Poel, wereldkampioen Tiago Ferreira en Belgisch kampioen Frans Claes, en plaatst zich op de markt als de zwaarste rittenkoers in de Benelux. Dat dat niet gelogen is, dat ondervond ik tijdens mijn voorbije twee deelnames al aan de lijve.

Merida zou eveneens bij iedere biker bekend moeten zijn. De Taiwanese fietsenfabrikant met stevige Europese basis hoort zowel op de weg (waar het sponsor is van de Bahrein-ploeg van Vincenzo Nibali) als in het mountainbiken bij de top. Zijn Big.Nine XT is een middenmoter (winkelwaarde: 2.399 euro) in het ruime Big.Nine-gamma van Merida. Big.Nine, dat staat voor een hardtail met 29”-wielen, XT staat voor de Shimano XT-afmontage van onze testfiets.

Deel 1: explosiegevaar op een ‘racefiets’

Eten, drinken, en vooral niet onnodig met je krachten gooien: dat is al jarenlang mijn motto als het op meerdaags marathonwerk aankomt. Of het aan de ‘racy’ geometrie van onze testfiets lag of aan een vlaag van zinsverbijstering of extreme zelfoverschatting, daar ben ik nog niet uit, maar tijdens de openingsrit van deze BeMC lap ik de gouwe ouwe strategie van rustig starten en een steady tempo aanhouden helaas aan mijn laars. Het gevolg: na een uurtje probeer ik met de tong uit de bek en m'n hart in de keel pelotonnetjes concurrenten bij te houden die eigenlijk veel te snel voor me gaan.

De rekening van zo’n overmoedig gedrag, die krijg je in de BeMC gegarandeerd vroeg of laat gepresenteerd. Vroeg in dit geval, want al net voor bevoorrading 2 ligt de rekening voor me klaar in de vorm van een eerste wafel van de man met de hamer. Ergens tussen bevoorrading 2 en 3 steken de eerste krampjes in mijn beenspieren zelfs al de pijnlijke kop op. Die bevoorradingen blijken trouwens van een iets minder hoog niveau als in mijn vorige BeMC-deelnames. Eén van de weinige opmerkingen die je als deelnemer kan maken, want organisatorisch is het plaatje voor de rest nog altijd helemaal af.

Enfin, zo’n tik van de hamer is behoorlijk confronterend als je weet dat je nog veertig kilometer én de twee zwaarste ritten moet zien te overleven, maar met de moed der waanhoop sleep ik mezelf – en de vele deelnemers rondom me die door de drukkende warmte blijkbaar collectief met krampen af te rekenen krijgen – naar de aankomst. De zware slothelling, die slof ik zelfs nog met de glimlach omhoog, in het besef dat we die deze keer niet aan het eind van de zware koninginnenetappe moeten overwinnen.

En onze Big.Nine? Die geeft in tegenstelling tot zijn chauffeur geen krimp. De eerste indrukken van onze testritjes thuis worden bevestigd: op de ‘raceproof’ geometrie zit ik meteen als gegoten. Op de vlakkere tussenstukken waar je geregeld moet accelereren om de snelle groepen te volgen, voel je dat de Big.Nine en zijn wielen van Merida-makelij met Boost-technologie ruimschoots de stijfheidstest doorstaan voor een doorgedreven recreant als ik. En de fluogroene kleur van ons Big.Nine-testframe (waarin de kabels netjes zijn weggewerkt), die past uitstekend bij m’n groen-zwarte Mountainbike.be-tenue en zorgt alleen maar voor extra moreel. Te veel moreel misschien, besef ik aan het eind van de rit.

Deel 2: klimmen met de glimlach

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, zelfs deze ezel niet. En daarom ga ik in de start van de tweede BeMC-rit met de glimlach achterin het peloton staan en vergalopeer ik me niet in de beginfase. Maar best ook: deze koninginnenrit is lood- en loodzwaar, weet ik al uit ervaring. Over een afstand van honderd kilometer klimmen we meer dan drieduizend meter hoog. Niet over lange bergpaden met een gelijkmatig klimtempo zoals je dat vaak in het buitenland doet, wel van de ene steile knoert naar de andere die je helemaal de benen afsnijden.

Wonderbaarlijk maar waar: nadat ik gisteren afzag als een beest, beleef ik in de koninginnenrit een behoorlijk probleemloze dag. Na een rustige start raap ik stelselmatig collega-deelnemers op, op het klassieke wereldbekerparcours in Houffalize haal ik m’n bikerhart op en de stilaan legendarische oversteek van de Ourthe – het inluiden van de finale – doe ik zowaar nog met de nodige reserves in de benen. Best wel leuk die finale van de BeMC-koninginnenetappe als je nog wat overschot hebt, zo blijkt voor het eerst in drie edities. Zeker als we topkok Luc Bellings oprapen, die nog net met de grimas kwijt kan dat ‘zijn potje leeg is tot de bodem’. Dat is bij ons uiteindelijk pas op de slothelling het geval: in de laatste klimkilometers zie ik vanuit m’n ooghoeken hoe de Ardense slakken me voorbijkruipen, maar gelukkig is de finish aan hotel Floréal vlakbij.

De Big.Nine XT, die gedraagt zich uitstekend in het klimwerk. Ondanks het vrij massieve uiterlijk van het carbon CF3-frame is hij met zijn 10,6 kilogram al bij al behoorlijk licht voor een middenmoter, en dat voel je zodra de paden stijgen. Schakelen doet de mechanische versie van de Shimano XT-groep onberispelijk. Dankzij de 2x11-aandrijving beschik je bergop over voldoende mogelijkheden om altijd de juiste klimcadans aan te kunnen houden. En het comfort van de fiets, dat blijkt na meer dan zes uur biken meer dan voldoende: mijn rugspieren voelen aan het eind van de tweede dag nog altijd behoorlijk onaangetast aan.

Deel 3: de BeMC krijgt ons niet klein

De slotetappe van de BeMC, daarin draait het voor mij eigenlijk nog maar om twee dingen: ongeschonden de finish halen én een poging doen om de Muur van Borzée te overwinnen. Die helling is voor de BeMC wat de Muur van Geraardsbergen ooit was voor de Ronde van Vlaanderen en de Muur van Hoei voor de Waalse Pijl: een helling van epische proporties, eentje die het gros van het BeMC-peloton te voet moet overwinnen. Zelf fietste ik er nog nooit omhoog, en dat zit me behoorlijk dwars.

Starten aan de 75 km en 2500 hm doe ik ook vandaag behoorlijk op m’n gemakje. Reserves houden voor de Muur van Borzée, weet je wel. Als die na zo’n twee uur wedstrijd opduikt, heb ik nog meer dan voldoende jus in m’n smalle benen. Dat denk ik toch, maar al snel blijkt dat de Muur écht even steil is als ie in mijn gedachten gebeiteld zat. Net niet steil genoeg om me klein te krijgen, gelukkig maar: het gebeurt aan schildpadtempo, maar dankzij de vocale steun van de toeschouwers en de andere deelnemers overstijg ik mijn behoorlijk gelimiteerde kunnen en krijg ik mijn zwart beest klein: Borzée is overwonnen, ik moest niet van de fiets.

Het slot van de derde etappe is de spreekwoordelijke kers op de BeMC-taart: ik kom terecht in een groepje met een ongeziene sfeer (bedankt Sven en Thomas!), haal mijn hart op tijdens de nieuwe rotsafdaling richting kasteel van La Roche (bedankt Koenraad!) en fiets tegen beter weten in zowaar ook tijdens de tweede passage de Muur van Borzée omhoog (bedankt benen!). Het wordt zelfs zo plezant dat ik tijdens het grappen en grollen door in een moment van onachtzaamheid het wiel van voorganger Thomas aantik en de Ardense grond voor het eerst tijdens deze BeMC van dichtbij opzoek. Het valpartijtje doet geen afbreuk aan de feestvreugde: voor het eerst in drie BeMC’s haal ik La Roche met het gevoel dat er best nog een extra etappe op het programma had mogen staan. De BeMC heeft me deze keer niet klein gekregen, en mijn derde finishershirt verdient eigenlijk twee extra ‘I survived the Mur de Borzée’-medailles.

En ook onze Big.Nine was niet klein te krijgen. Hij geeft geen krimp in die enkele veeleisende afdalingen die je tijdens de BeMC voorgeschoteld krijgt, zoals die naar het kasteel van La Roche. De Fox 32 Float voorvork met remote lock doet zoals verwacht zijn job prima, net als de remmetjes van de XT-groep. De Shadow+ achterderailleur van de XT-groep zorgt ervoor dat je KMC-ketting niet al te veel gaat dansen, en de grip van de Ikonbanden van Maxxis voelt goed. Net als mijn conditie heeft de Merida Big.Nine XT de BeMC-test met meer dan voldoende volstaan.

De Big.Nine XT kopen? Dat kan via de Merida website

Auteur: Simon Lamon
tags BeMC Merida Belgian Mountainbike Challenge
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy