mountainbike.be
09/02/2017
Competitie

Leestip: de avonturen van Marc de Maar

Van het wegwielrennen naar het mountainbiken: het houdt meer in dan zomaar van de ene fiets op de andere stappen. Dat weet ook Marc de Maar nu. De wegrenner ontdekt dit jaar de wondere wereld van het marathonbiken en blikt op zijn Facebookpagina in een sappige verhaalstijl op zijn MTB-avonturen terug. Een bloemlezing.
Leestip: de dolle avonturen van Marc de Maar
© facebook.com/Marc-De-Maar-324645751263213
De Spaanse fietsenmaker die De Maar van een eerste opgave redde
© facebook.com/Marc-De-Maar-324645751263213
Meer dan tien jaar reed Marc de Maar in het profpeloton, waaronder een seizoen in de kleuren van het Quick.Step-team van Patrick Lefevere. Eind 2016 hield de Nederlander zijn profcarrière op de weg voor bekeken om een avontuurlijk vervolg aan zijn fietsbestaan te breien: op de mountainbike als lid van MTB Team Grinta - Bestrating.nl met de focus op het marathonwerk, op de wegfiets als lid van een Chinees team.

In de tweedaagse versie van de Costa Blanca Bike Race en de vierdaagse rittenwedstrijd op Lanzarote zette De Maar zijn eerste echte stappen als mountainbiker. Met ritwinst aan de Costa Blanca en een achtste plek in de eindstand op Lanzarote kwam hij meteen goed voor de dag. Op een laconieke manier ontdekte de man de leuke en iets minder leuke kanten van het mountainbiken. Zo hield hij een eigen klassement bij met deelnemers met behaarde benen - een klassement dat hij onbedreigd won. In een bijzonder sappige stijl - "geen kattenpis, dat mountainbiken" - blikt de Noord-Nederlander op zijn Facebookpagina terug op zijn kennismaking met het biken.

Costa Blanca: "Het duurde een fractie van een seconde voor ik me bedacht dat ik op de mountainbike zat en er dus helemaal geen volgkaravaan was"

Op dag 1 van de Costa Blance Bike Race leerde De Maar meteen dat er in het mountainbiken niet zoiets bestaat als volgwagens: "Vandaag stond de eerste etappe van de Costa Blanca Bike Race op het programma. [...] Gelukkig wist ik me gelijk van voren te handhaven in het wiel van ploegmaat Tim Smeenge. Na het eerste technische stukje hadden we ons in het gezelschap van een Spanjaard gelijk afgescheiden van de rest van de meute., dus de koers mocht beginnen! Helaas had ik dit nog niet gedacht en mijn derailleur begon een beetje vervelend te doen. Toen ik nog eens goed keek bleek mijn derailleurkabel te zijn geknapt."

"Gelijk stak ik mijn hand in de lucht om even later aan de rechter kant van het pad te stoppen. Het duurde een fractie van een seconde voor ik me bedacht dat ik op de mountainbike zat en er dus helemaal geen volgkaravaan achter de groep zat. Veel meer dan een CO2 patroon, een tooltje uitgerust met kettingpons, een binnenband en wat droge mueslirepen had ik niet bij me. Waar moest ik middenin het bos in godsnaam een derailleurkabel vandaan halen? Mijn anticiperend vermogen is er na twaalf jaar profwielrennen niet bepaald beter op geworden dus veel verder dan het idee om een knoop in de kabel te leggen kwam ik niet. Wel wist ik me te bedenken dat er in het bos zeer zeker geen kabel voorhanden was."

"Terwijl ik hierop probeerde te anticiperen stak er plots een hond voorbij, ook in Spanje horen honden meestal bij baasjes, dus het duurde niet lang voordat ik het baasje in zicht had. Mijn Spaanse ex-vriendinnen bleken plotseling vrij handig want ik kon het baasje van de hond in foutloos Spaans duidelijk maken dat ik een nieuwe cable de cambio zocht. Hij adviseerde me om naar de dichtstbijzijnde fietsenzaak te gaan en te vragen naar Fernando Gonzalez want die wist alles van kabels de cambio. 15 minuten later kwam ik op mijn 11 aan bij de fietsenzaak waar Fernando me al stond op te wachten. Na een kleine inspectie van de fiets wist Fernando me te vertellen dat het beter was om het derailleur te vervangen, ik vond alles best, ik had toch geen geld bij me en ik wilde zo snel mogelijk verder. Tim moest inmiddels al dertig minuten voor liggen bedacht ik me."

"De betaling werd plots een probleem en begrijpelijk, ik vertelde hem dat het echt onmogelijk was gezien mijn achterstand op Tim nog even mijn creditcard te gaan halen in het hotel dat begreep hij. Ik kon het geld ook wel overmaken, maar dan wilde hij voor de zekerheid wel even vrienden worden op Facebook. Prima, dacht ik.. Toen hij erachter kwam dat ik twintigvoudig Curaçaos kampioen ben moest ik vervolgens geloven aan een heuse fotoshoot. Tim lag inmiddels zeker al wel vijftig minuten voor en ik moest er nog aan beginnen. Uiteindelijk ergens middenin de tweede fotosessie die van de selfies besloot ik dat er inmiddels genoeg fotomateriaal voorhanden was en dat ik er maar eens echt aan moest beginnen."

"Weer op het parcours aangekomen bleken alle pijlen en lintjes inmiddels te zijn weggehaald, godver, had ik weer. Gelukkig hadden we de route verkend en dacht ik me de route nog wel te kunnen herinneren. Maar mijn representatie van de route hield wat te wensen over, twaalf jaar profwielrennen bleek ook de capaciteit van mijn langetermijngeheugen te hebben aangetast bedacht ik me terwijl ik zag dat het pad doodliep. Geheel confuus en verloren maar inmiddels iets meer mountainbiker, dacht ik, spoorzoeken! Met 1500 deelnemers heb je 3000 bandensporen en heb je dus eigenlijk helemaal geen pijlen en lintjes nodig."

"Het duurde niet lang voordat ik weer op de juiste route zat. Ik lag inmiddels 90 minuten achter. Maar in het kader van mijn omscholingscursus vond ik afstappen geen optie. En zo vervolgde ik alleen en eenzaam de route. Plotseling begon ik de indrukwekkende landschappen op te merken, wat een rust en wat een onmetelijk terrein aan indrukwekkende natuur. Helaas duurde het niet heel lang voordat ik plots traanvocht in mijn ogen kreeg doordat ik een fluoriserend groen wielertenue zag opdoemen aan de horizon dat volledig af stak bij het mooie Spaanse natuurschoon. Hiermee kwam ook gelijk mijn wedstrijdmentaliteit terug, want hij moest en zou worden ingehaald. Zo volgden er nog een kleine duizend inhaalmanoeuvres totdat ik moe maar voldaan de finish wist te passeren [...]."


Lanzarote: "De derde etappe betrof tot mijn grote verbazing een tijdrit! Een tijdrit ?! Op de MTB?"

Op Lanzarote stond De Maar voor het eerst als mountainbiker aan de start van een tijdrit. En ook hier was de vergelijking met het wegwielrennen nooit ver weg: "Ik cross inmiddels alweer een paar dagen op mijn mountainbike over het vulkanische eiland Lanzarote. Ik heb hier ooit eens een trainingskamp belegd op de racefiets maar ik vond er eigenlijk geen zak aan. Maar vanaf de mountainbike moet ik mijn mening herzien. Het is fantastisch om hier over het bizarre maanlandschap te mountainbiken. Afzien is het wel deze nieuwe leerschool. Maar de harde leerschool is vaak wel de meest snelle. En snel en hard gaat het. Ik meende dat de bloedvaten rond mijn longblaasjes wel wat gewend waren.. Evenals mijn melkzuur afvoersysteem, hier moesten mijn oren plots een beetje bij helpen de afgelopen dagen."


"[...] De derde etappe betrof tot mijn grote verbazing een tijdrit! Een tijdrit ?! Op de MTB? Ik heb onlangs nota bene een clausule in mijn Chinese contract op laten nemen dat ik geen wedstrijden meer wil fietsen waarin tijdritten zijn opgenomen. Er was helaas geen weg meer terug, dus ik moest er vandaag aan geloven. Ik had totaal geen idee wat me te wachten stond. In plaats van een dicht achterwiel, tijdritstuur en helm en een oortje was ik vanmiddag uitgerust met een inbussetje, C02 patroon, binnenband en een missing link. Voor de leken onder ons, een missing link is geen fossiele overgangsvorm, maar ook een ontbrekende schakel maar in dit geval voor je ketting. Dit heb ik ook pas vorige week geleerd dus schaam u niet."

"Los van het bovengenoemde leek de mtb tijdrit discipline verder verdacht veel op die van de weg. Dus dat betekende alleen zo hard mogelijk van A naar B fietsen maar dus op een mountainbike zonder allerlei fancy materialen, dat paste mij en mijn Isaac Cycle wel. Waar je op de weg, mits je niet wil worden gedeclasseerd door Tom Dumoulin gewoon een slordige 400Watt plus moet kunnen rammen en in staat moet zijn om de motorrijder voor je te kunnen volgen kwam er vandaag op de mtb net even iets meer bij kijken. Los van de 400Watt die je blijkbaar ook moet kunnen trappen om bij Sergio Mantecon in de buurt te blijven is er bijvoorbeeld geen motorrijder."

"Ook kun je niet vlak en strak op 98% van je kunnen rijden als je even later plots een soort van ongeasfalteerde variant van de muur van Huy omhoog moet rammen en dus niet wilt afstappen om te moeten lopen. In een aerodynamische houding liggen terwijl je ergens naar beneden moet waar de meeste mensen liever niet eens naar beneden lopen is er ook niet bij. Ook is de definitie van ideale lijn op de mountainbike een beetje anders, leuk en aardig dat metertje afsnijden, maar je wilt ook geen risico fietsen om over die scherpe rots in de binnenbocht te knallen."

"Dus na ongeveer 4 kilometer kwam ik tot de conclusie dat de door mij opgedane tijdrit kennis van de afgelopen twaalf jaar volstrekt waardeloos was hier. Gelukkig had ik nog 17 resterende kilometers om opnieuw wijs te worden. In alle eerlijkheid, na die duizenden tijdritkilometers op de weg was ik ook niet bepaald zegevierend . Dus wat dat betreft beloofd mijn 4e plek van vandaag veel goeds voor de toekomst van mijn nieuwe favoriete discipline ;)"

Auteur: Simon Lamon
tags Marc de Maar Costa Blanca Bike Race 4 stage MTB race Lanzarote Team Grinta - Bestrating.nl
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy